A Little Life Summary Novels & Stories

Nasa gitna ng kila Heart at Patrica ang lapida ng lola nila. Sa ngayon ay hindi tuluyang nareresolba ang kaso ni Heart pero base sa mga reaksiyong nakikita ko ay masaya na sila kung nasaan sila. Masaya na silang magkakasama. Napakadaya lang na mas nauna pa silang matanggap pagkawala nila kaysa sa akin na mas matagal nang nawala. Seeing them will forever remind me that life is so unfair. They also made me keep in mind that we should be careful on who we trust for they can make us feel LIFELESS.

nang marinig ko ang sagot niya, hinayaan ko na ang katawan kong bumagsak sa mga kapatid ko, nut before i let myself to be unconcious, muli ko pa siyang tinitigan. "Loving you is my biggest regret. Lets b-break u-up." END OF FLASHBACK "Malapit na pala tayo sa palawan." i was back from my deep thought ng mag salita si liam. "Ang bilis ng flight." "pft missy, Palawan lang ang pupuntahan natin, hindi out of the country." pabiro ko siyang inirapan ng magbiro siya. "Gusto mo bang gawin kong makatotohanan yang pangarap mong makalipad liam?"

Hindi ako papayag na hanggang dito na lamang ang buhay ko. Sa kabila nang pagdidilim ng aking mga paningin at unti-unting pagkaubos ng hangin sa aking baga ay pinilit ko pa rin maabot ang maliit na paso na nakita kong nakalagay sa pasimano. Nang maabot ko ang flower na gawa sa clay ay ubod-lakas kong ipinukpok sa mukha ng taong sumasakal sa akin. Kahit hindi ko siya nakikita ay masuwerteng natamaan ko pa rin siya sa mukha kaya nabitiwan ng mga kamay niya ang aking leeg. Agad akong dumampot ng isa pang flover vase at malakas na ipinukpok ko sa kanyang ulo. Nang matumba siya ay dali-dali akong tumakbo pabalik sa unit ni Lyka habang iniihit ng ubo at habol ang hininga. Ngunit sa sobrang takot a

"And so? I still want my simple life here. Hindi ko ipagpapalit ang buhay ko dito para sayo" Kita ko na naman na natigilan siya pero kailangan ko iyong sabihin para tumigil na siya. Hindi ko nga akalaing hinahanap pala niya ako! Marahas itong bumuntong hininga at mariin ulit na pumikit. "Is that what you want? Annulment huh?" Mabilis akong tumango. "Yes..." "Okay" Nakahinga ako ng maluwag doon. Madali lang naman pala siyang kausa--

pagmamayabang ko sa kanila habang tinataas ang magkabila kong mga kilay. "Sya sya sige na baka malate kapa alas syete imedya na pala, Mio ihatid mo muna si mingming sa university niya para sa pagbalik mo ay tayo naman ang papasok." tumango nalang kaming dalawa at lumabas. Ilang minuto lang ay nakarating na kami sa A.B University at nagpaalam na si kuya sa'kin. Hindi naman din kase kalayuan tong unibersedad na'to sa bagong bahay na nilipatan namin.

sagot ko naman at hindi na siya nagsalita pang muli. Pero sa totoo lang, nagdududa din ako kay Papa e, kasi sa tuwing tatanongin ko siya tungkol kay Mama bigla siyang magagalit sa 'kin. Hindi naman ako nagtatampo kay Papa, pero ang akin lang naman, may karapatan din akong malaman ang katotohanan at kung ano man yung tinatago niya sa 'kin. "What kind of book is this? Ang kapal pero walang sulat. Nagsayang lang sila ng papel," ani Casey kaya naman nilapitan namin siya ni Soleil.

Binitawan niya na ang buhay artista, dahil gusto na niyang mamuhay nang simple at tahimik, malayo sa media kapag bumalik na siya nang pilipinas. "Let's go, baby"- he held my hand, and we walk together holding each other's hand. As of Marga, hindi siya nakulong dahil nakitaan siya nang sintomas nang mentally illness, sumailalim siya matinding gamutan. At balita ko kay mommy, she is fine now. She's now in my parent's custody, since nakulong ang daddy niya, dahil napatunayang nagkasala siya, kasama nang mga tauhan niya. At napatunayan namang si mommy ang biological mother ni Marga.

"Last chance, Sherry. Last chance! Your job is simple—accept the marriage, and you'll live a happy life. Wala ka nang ibang iisipin kundi ang pamilya mo sa mga taon na 'yon. Napakadali lang, hindi ba? And yet, why can't you do it?" "I'm tired. I need to rest." Tumalikod si Sherry patungo sa kanyang kwarto. "We are not done with this, you hear me? There's no escape. This is your purpose, Sherry. Live with it." Malakas niyang isinara ang pinto at sumandal doon. Ipinikit niya ang kanyang pagod na mga mata habang dahan-dahang umuupo. Ang katahimikan sa kanyang paligid ay unti-unting napalitan ng ingay ng mga sasakyan. Naririnig niya ang mga yabag at tawanan sa kanyang kaliwa’t kanan.

Syempre, nandoon din si Richard. Ang mga pangyayari sa nakalipas na mga buwan ay nag iwan ng marka sa matanda at pagod na mukha ni Alan. Hindi niya inaasahan na makaranas siya ng napakaraming malaking pagbabago sa buhay niya sa loob ng ilang buwan lang. Paulit ulit, nagpaalam siya ng habang buhay sa mga taong mas bata sa kanya.