Novel & Cerita A Shoulder To Cry On

Para akong lulubog sa dagat ng sarili kong luha. Sinapo ko ang mukha ko, trying to hold everything together... until my phone rang again. It was mommy again. “Pearls...” Sa himig pa lang ng boses niya, alam ko na. She's crying. “Pearls, w-wala na ang papa mo. Iniwan na niya tayo,” sabi niya, at kasunod nito ang malakas niyang paghagulgol sa kabilang linya.

Hindi ako makaramdan ng takot at ang tanging nararamdaman ko lang ngayon ay nais ko pang iiyak ang lahat ng nararamdaman ko. "My shoulder is all yours" He whispered. Hinayaan ko ang sarili ko na ilabas ang emosyon na matagal ko ng pinipigil na ilabas dahil natatakot akong maging mahina ako sa paningin ng iba, I want to look strong at gusto kong ipakita na kinaya ko na 'to noon at kakayanin ko muli ito ngayon.

Dumiretso ako ng dressing na katabi lang din naman ng aking kwarto. "Fine. I'll support you. Lighten up your mood. Kailangan mong makuha ang loob ni Briana. Siya ang may pinakamalaking share sa kompanya." "I can trust you in this matter, right?" direktang pang-i-interrogate ko sa aking pinsan.

Hindi niya alam kung bakit natagpuan nalang niya ang sarili na umiiyak habang nakayakap rito. Maybe, crying on someone shoulder is not bad even if you were not close. Nakakagaan ng pakiramdam…

I cried on his broad shoulder. "Am I worth it of this kind of treatment?" nanginginig kong turan habang umiiyak na parang wala ng bukas. Durog na durog ako. No one can understand my agony. No one can understand my feelings. No one can understand my trauma, no one.

Kailangan gawin kung ano ang mga dapat gawin. "Charlene, you're hurting." Narinig kong sabi ni Jasper nang maupo ako sa tabi nya. Nakakuyom ang kamao ko para pigilan ang panginginig nito. I didn't noticed that a sob escaped my throat I can't contain it. Feeling ko sasabog na ako anytime. I'm really not into showing weakness but I know Jasper's a true friend. He had seen me cry already back in college. "Jasper, may i borrow your shoulder? " I saw him nod at mabilis kong isinubsob ang mukha ko sa balikat ni Jasper.

Akmang tatayo sya ngunit nagsalita ako. “miss ko na sila nanay..” wala sa sariling sabi ko at tuluyan nang umagos ang luha. “t-tria..” inakap nya ako mula sa gilid, isinandal nya ang ulo ko sa kanyang balikat. “go cry, my shoulder will always be free for you..” natouch ako sa sinabi nya kaya mas lalo akong naiyak.

- Tanong ko dito. "For being too late" "What do you mean?" "Kung napa-aga lang sana ang dating ko, i won't let you cried like that"- maba-batid mo sa tuno nitong, nag aalala siya. "Sapat na sa aking dumating ka"- sinserong sambit ko. I really do appreciate his presence, and im very thankful to him, for being there when i needed someone to leaned on. "Thankyou, for being my crying shoulder"- Senserong sambit ko, ngumiti naman ito sabay gulo sa buhok ko.

And then… tears. Hindi isang patak. Hindi isang singhot. But halos bumuhos. Tuloy-tuloy na parang sandaling matagal nang gustong lumabas pero pilit niyang tinatago. His shoulders shook, his breathing broke, and Dia froze as she watched him cry in front of her, open, raw, walang kahit anong pader.

My throat tightened. I looked away, blinking fast. Pero biglang may tumulo na naman. Damn it. No. Not now. Pero hindi ko na napigilan. The tears just— Burst. I covered my mouth, shoulders shaking—humahagulgol, hindi lang umiiyak. The kind of cry that rips something open inside. Drake froze—like no one had ever cried like this in front of him—then suddenly he moved, fast, kneeling in front of me.