A Shoulder To Cry On Mga Nobela at Kwento

tanong niya sa akin. Medyo napaisip ako sa tanong niya. Hindi ko inaasahan iyon at parang wala naman akong plano para do’n. Naikuwento ko sa kaniya ang nangyari kay Ate Yeona at siya ang nag-comfort sa akin sa mga araw na sobrang lungkot ko. Hindi ko tuloy napigilang magsabi ng mga nararamdaman ko sa kaniya. Naging crying shoulder ko tuloy siya nang wala sa oras at ayos lang daw iyon sa kaniya.

SANYA "Let go of me, Klein." Mabilis itong umiling saka mas lalong humigpit ang pagkakayakap sa akin. "No! No, Sanya. I-I can't..." Napabuntong hininga na lamang ako at pinilit na makawala sa pagkakayakap niya, but to no avail ay tumigil na rin ako. "Baby..." he whispered while, still, silently crying on my shoulders. His whole body's shaking at ilang segundo na lamang ay bibigay na ang kanyang tuhod.

Yes, these are my demons, but I don’t have to battle them with my bare hands. Having Aquilono. Having a shoulder to cry on, a body to lean on, a soul in support of me does not make me weak. Reaching out to him, talking to him, letting him into my life, even at my lowest moments is not pathetic; it’s strong. "Baby, I want you to let me be here..." He said. "I want you to stop thinking that you have to carry all this heaviness on your two shoulders. I want you to stop believing that asking for help means you’re feeble. I want you to realize that there are people who care so deeply about you, and who will go to battle for you, without hesitation."

i can feel how she starts shaking, she started crying. " you know what, i am trying to hold my tears so dont just hug so suddenly, its making me cry more" she shake a little while saying those kaya mas lalo ko hinigpitan ang yakap dito " sometimes you have to cry your heart out. that will lessen the pain" sabi ko. " and if hugging you will make you feel better i would gladly let you have my shoulders" humagulgol na ito kaya pumunta na ako sa harap nito at pinunasan ang mga luha nito. she is so rare to cry like this.

Para akong lulubog sa dagat ng sarili kong luha. Sinapo ko ang mukha ko, trying to hold everything together... until my phone rang again. It was mommy again. “Pearls...” Sa himig pa lang ng boses niya, alam ko na. She's crying. “Pearls, w-wala na ang papa mo. Iniwan na niya tayo,” sabi niya, at kasunod nito ang malakas niyang paghagulgol sa kabilang linya.

Hindi ako makaramdan ng takot at ang tanging nararamdaman ko lang ngayon ay nais ko pang iiyak ang lahat ng nararamdaman ko. "My shoulder is all yours" He whispered. Hinayaan ko ang sarili ko na ilabas ang emosyon na matagal ko ng pinipigil na ilabas dahil natatakot akong maging mahina ako sa paningin ng iba, I want to look strong at gusto kong ipakita na kinaya ko na 'to noon at kakayanin ko muli ito ngayon.

Nadidismayang napaupo na lang ako at nasapo ang aking noo. Ikaw talaga ang papatay sa akin sa stress, Zayden Taylor! Ano bang gagawin ko para mabura ka sa mundong ito?! Kugtong ka!

I cried on his broad shoulder. "Am I worth it of this kind of treatment?" nanginginig kong turan habang umiiyak na parang wala ng bukas. Durog na durog ako. No one can understand my agony. No one can understand my feelings. No one can understand my trauma, no one.

Kailangan gawin kung ano ang mga dapat gawin. "Charlene, you're hurting." Narinig kong sabi ni Jasper nang maupo ako sa tabi nya. Nakakuyom ang kamao ko para pigilan ang panginginig nito. I didn't noticed that a sob escaped my throat I can't contain it. Feeling ko sasabog na ako anytime. I'm really not into showing weakness but I know Jasper's a true friend. He had seen me cry already back in college. "Jasper, may i borrow your shoulder? " I saw him nod at mabilis kong isinubsob ang mukha ko sa balikat ni Jasper.

Akmang tatayo sya ngunit nagsalita ako. “miss ko na sila nanay..” wala sa sariling sabi ko at tuluyan nang umagos ang luha. “t-tria..” inakap nya ako mula sa gilid, isinandal nya ang ulo ko sa kanyang balikat. “go cry, my shoulder will always be free for you..” natouch ako sa sinabi nya kaya mas lalo akong naiyak.