Crying In Silence Novels & Stories

Ayaw ko. Hindi ko na napigilan pa ang mga luha kong tumulo. Tuloy-tuloy na tumulo ang luha ko hanggang sa mabasa ang buo kong pisngi. I gripped my blanket even more as I cry in silent. I am all ruined. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Sobrang naguguluhan na ako. Ayaw ko na. Ayaw ko na talaga. "Please stop. Ayaw ko nito," umiiyak na bulong ko sa sarili.

🎶 When the tears come streaming down your face 'Cause you lose something you can't replace When you love someone but it goes to waste What could be worse? 🎶 Napapangiti na lamang si Matilda sa kaniyang naririnig. Bakit tila alam na alam ng lalakeng ito ang kaniyang mga nakatagong damdamin? 🎶 Lights will guide you home And ignite your bones And I will try to fix you 🎶 Hindi lamang siya kumakanta dahil gusto niya. Kumakanta siya kasama ng kaniyang puso. Dahil dito'y mas lalong lamang naiiyak si Matilda.

damn it! Kim on the other hand is now crying silently beside me, umiiyak siya ng tahimik, nakatakip ang mga palad niya sa bibig na tila pinipigilang makagawa ng ingay ngunit kahit anong pigil niya ay unti unti na siyang humihikbi, unti unti nang nagkakaroon ng tunog ang kanyang paghihinagpis and so i am my tears began rolling down my cheeks,it is kinda painful seeing my friends crying in pain because of me, pakiramdam ko kasalanan ko, pakiramdam ko ang laki ng mga naging pagkakamali ko dahil sa pagiging bulag ko sa pagmamahal ko kay kailey sa nakalipas na mga taon.

Kumalma ang puso ko. “You're the quiet kind of comfort, a strange familiar bliss... I breathe into the silence... so I sing... soft as rain that falls when no one sees. Sing... like the world is gen—” “Krixaine.” I covered my mouth, pero huli na. Ang hangin biglang tumigil, ang huni ng ibon ay tila tumahimik. Parang may humigop ng lahat ng tunog. Tumaas ang balahibo ko.

ani ni kuya kib wala akong nagawa kung hindi tumayo,at agad na naglakad paalis I went up to my room while crying silently napasandal ako sa nakasarang pintuan at napaupo ang sakit sakit ng puso ko, tinakpan ko ang mukha ko gamit ang dalawang kamay at patuloy na umiyak bakit kailangan maging ganito ang buhay ko biglang nanlabo ang mga mata ko,my head start to spin,hindi ko Makita ng maayos ang paligid hanggang sa tuluyan akong nawalan ng malay

Awkward silence surrounded us. "Don't cry, Van." Yohanne, sabay tapik sa likod ko. Hinampas ko siya ng unan sa ulo. Bwisit. "I won't cry. I'm done with crying. It's about fighting now." I looked at Izaac who's looking at me. And I don't know why but my tears fall one by one. "Akala ko ba hindi ka iiyak?" Paris. Hindi ko siya pinansin. Hinawakan ko ang kamay ni Izaac at hinalikan.

The silence stretched between them, heavy and fragile, like a single word could shatter everything they had left. Ang galit ay naging luha, at ang luha ay naging tahimik na sigaw. It was no longer just a fight, it was a storm years in the making, and neither of them knew if they could survive it. "A-Alys saw you with Zyril and probably with your daughter, she is crying right now because her dad is fvcking hurting her. Gusto niyang umuwi to see you, to be with you, to fvcking hug you, yet look what is happening, she is fvcking crying becasue of you," tuloy tuloy na sambit niya, halos hindi na makahinga sa pagitan ng mga salita. The pain in her chest was too much to bear, every word cutting th

' Hindi ko na alam. Ang hirap na naman huminga. Palagi na lang. Bakit kasi gano'n? I cried in silence in the dark. Ang mahinang iyak ko lang maririnig sa buong silid. Masakit sa dibdib, sa ilong, sa lalamunan, sa ulo, at lahat-lahat na.

Akala ba nila kaya nila akong pakitaan ng mga ugali nila… Pag katapos kong magalit ay agad akong pumunta sa kusina para uminom ng tubig feeling ko natuyuan ako ng laway ei. Sa kabilang banda kahit hindi mag kasundo yong dalawa ay pumasok parin sila sa kwarto habang si Byron naman ay kumuha na ng kumot at unan sa cabinet… Kaya agad narin akong pumasok sa loob ng kwarto ko feeling ko hindi lang ako napagod physically pati ata yong mental ko Hindi narin stable…

wika niya. Tumango ako at saka pinunasan ang aking mga luha. Bago pa kami tuluyang umalis ay tumalon-talon pa ako para hindi mahalata nila Mama at Ate na umiyak ako. Napatingin ako kay Silas nang marinig ang kaniyang pagtawa. "You don't need to do that because even though you did that, they will still notice that you cried. They will just stay silent about it," he explained.