When I Close My Eyes Novels & Stories

A sudden pain pinch my heart,naalala ko noon ako Yung hinahatid niya para makauwi I close my eyes for a while but I did not realize I was sleeping for the whole time _______________ Aykafaye❤️❤️ ******* Vote Follow Comment

tanong niya, bahagyang sinilip ang mukha ko. Marahas na ang paglunok ko ulit nang magtama ang mata namin. And just like that, my brain shut down. Sh*t.

I know his forehead has waves of confusion right now. “Nothing. I’ll resume my doings. I’m dropping the call. Thank you. Bye.” I dropped my phone on the table lightly. I closed my eyes and massaged my temple slowly. Maraming naglalaro na salita sa utak ko at hindi ko mailabas sa bibig. Hays!

I can't do this! Kumirot ang dibdib ko nang may imaheng pumasok sa isip ko. I shut my eyes firmly. No... hindi ko siya dapat maisip sa mga oras na ito. I have my own problem to fix, and thinking about him won't do any good.

I can hear their growl and the sound of the crickets echoing. Hindi ko alam ang gagawin, para bang naging paralisado ang buong katawan ko na walang ginawa kundi ang manginig at maglabas ng luha sa mga mata. Gusto kong sumigaw para humingi ng tulong, pero walang boses na lumalabas mula sa bibig ko. I close my eyes as I wait for the brutal death to come at me.

Bigo akong nag-iwas ng tingin. Gulong-gulo na ang utak ko. Lumapat ang tingin ko sa food tray kaya iyon ang pinagbuntunan ko ng nararamdaman. Malakas ko iyong tinulak dahilan para magkalampagan ang mga babasagin at matapon ang mga laman niyon sa sahig. I covered myself with the sheets. I heard Ivan calling my name but I closed my eyes. Tama na muna. Ayaw ko siyang makita. Ayaw ko siyang marinig. Ayaw ko na siyang maramdaman.

Ganitong oras ako madalas magising dahil sa nauuhaw ako ngunit ngayon ay masama ang pakiramdam ko. I closed my eyes and tried to concentrate. Pinakiramdaman ko ang paligid at nagtaka na lamang ako ng may maramdaman akong hindi kilalang mga presensya. I also feel bad about them that’s why I did what I think is the best for me.

His eyes were closed and he was lying comfortably. I kept my face down for a long time and just stared at his sleepy face. Kaya naman nang magbukas ito ng mga mata, hindi ko rin napaghandaan kung ano ang ire-react ko rito. The sounds of leaves, branches, wind and waves disappeared temporarily. All I could hear was my hypnotized and nervous heartbeats.

Hindi ko alam kung napaparanoid lang ako o ano. Then I just closed my eyes para magfocus at i-deflect ang thought na iyon. Pinagpatuloy ko na ang pagtingin-tingin sa paligid hanggang sa may nakakuha ng aking atensyon. Para itong isang laruan. Ang nakapagtataka ay malinis ito at walang bahid ng maiitim na alikabok dulot ng sunog. Parang kalalagay lang ito dito.

Hindi ako makatulog. Hindi dahil sa ulan. Hindi dahil sa lamig. Kundi dahil sa isang pares ng mga mata na hanggang ngayon ay parang nakatitig pa rin sa akin kahit wala siya rito. Drake. Bakit ganon? Yung halik na hindi natuloy, parang nangyayari pa rin sa isip ko. Every time I close my eyes, I can still feel his breath — mainit, mabigat, delikado.