Novel & Cerita When I Close My Eyes

Bigo akong nag-iwas ng tingin. Gulong-gulo na ang utak ko. Lumapat ang tingin ko sa food tray kaya iyon ang pinagbuntunan ko ng nararamdaman. Malakas ko iyong tinulak dahilan para magkalampagan ang mga babasagin at matapon ang mga laman niyon sa sahig. I covered myself with the sheets. I heard Ivan calling my name but I closed my eyes. Tama na muna. Ayaw ko siyang makita. Ayaw ko siyang marinig. Ayaw ko na siyang maramdaman.

We can't predict how long we're going to live. "So this is where you usually stay?" Isang malalim na baritonong tono sumalubong sa tunog ng kuliling. I lazily opened my eyes not wanting to make an eye contact. Hindi ko ata kakayanin ang mabangis niyang itsura. I also can't see him in the eye now that I have cleared my mind with regards to my feelings to him. Ramdam ko ang kaniyang mainit na katawan ng maupo siya sa tabi ko.

Ganitong oras ako madalas magising dahil sa nauuhaw ako ngunit ngayon ay masama ang pakiramdam ko. I closed my eyes and tried to concentrate. Pinakiramdaman ko ang paligid at nagtaka na lamang ako ng may maramdaman akong hindi kilalang mga presensya. I also feel bad about them that’s why I did what I think is the best for me.

His eyes were closed and he was lying comfortably. I kept my face down for a long time and just stared at his sleepy face. Kaya naman nang magbukas ito ng mga mata, hindi ko rin napaghandaan kung ano ang ire-react ko rito. The sounds of leaves, branches, wind and waves disappeared temporarily. All I could hear was my hypnotized and nervous heartbeats.

Hindi ko alam kung napaparanoid lang ako o ano. Then I just closed my eyes para magfocus at i-deflect ang thought na iyon. Pinagpatuloy ko na ang pagtingin-tingin sa paligid hanggang sa may nakakuha ng aking atensyon. Para itong isang laruan. Ang nakapagtataka ay malinis ito at walang bahid ng maiitim na alikabok dulot ng sunog. Parang kalalagay lang ito dito.

Hindi ako makatulog. Hindi dahil sa ulan. Hindi dahil sa lamig. Kundi dahil sa isang pares ng mga mata na hanggang ngayon ay parang nakatitig pa rin sa akin kahit wala siya rito. Drake. Bakit ganon? Yung halik na hindi natuloy, parang nangyayari pa rin sa isip ko. Every time I close my eyes, I can still feel his breath — mainit, mabigat, delikado.

Dahan-dahan niyang iniyuko ang kaniyang ulo, naramdaman ko ang kaniyang dila na dumaan sa gilid ng aking labi. “Ah…” napaungol ako sa hindi inaasahang sensasyon, akmang mapapapikit. “Don’t close your eyes yet. Look at me,”

Hanggang kailan ako magiging mabait at makikisama sa kanila. Hindi ko na kasi kaya gustuhin ko man umalis dito sa impyerno. Ang gusto ko lang naman maging masaya at maramdaman na isang babae. Naalala ko yung sinabi sa akin ni kuya noon nabubuhay pa siya kapag sobrang sakit na naramdaman ko. Ngumiti ako sa kisame at nagsalita. "I will close my eyes."-Sabi ko sa kawalan at pumikit.

Wika niya. " Hey, anong meron? " natatawa ko nang tanong.Kinabahan kasi ako sa isipin na hindi ko makayanan ang surprise niya sa akin. " Just close your eyes first.And you will see." " Okay...." masayang sambit ko.Pinikit ko na ang dalawang mata ko. "And then, open your eyes,babe." Humigit muna ako ng buntong-hininga.Dahan-dahan ko nang binuksan ang dalawang mga mata ko.

Alam kong kaya n'ya ako tinawag dahil katabi ko ang kaliwang kamay ni Rue kung saan nando'n ang bubog. Iniwas ko na lang ulit ang tingin ko sa kan'ya at saka huminga ng malalim. "Rue, I want you to close your eyes," ani ko. Hindi na nagdalawang isip si Rue at mabilis n'ya naman 'yong sinunod.