Novel & Cerita A Shoulder To Cry On

He insisted on staying too because he thinks she needs a shoulder to cry on and he's afraid that she'll gonna find it somewhere. "Someone who's just near," iritado nitong dagdag. It's so obvious that he's pertaining to Art who's still inside the facility, but to hell! Why would she fucking ask for his shoulder? She'd rather use a rag to dry her tears than to seek help from him.

He sobbed uncontrollably. Hindi ko alam pero may tumutulak saakin na yakapin si Ross, nilapitan ko s'ya at niyakap. I felt him stiffen for a minute but then he relaxed and cried on my shoulder. He cried like he was in his mother's arms. Sobrang naiintindihan ko si Ross ngayon at alam ko kung gaano kasakit para sakanya 'yon.

"Kanina pa kita gustong yakapin pero mas pinili kong alagaan ka muna dahil alam kong may pinagdadaanan ka ngayon. Gusto kong sabihin sa 'yo na nandito lang ako. You can lean on my shoulder when you're down. You can share your problem to me. You talk and I will listen." "Miguel..." namamaos na sambit ko nang nagsimula na naman mamuo ang aking mga luha. "It's okay to cry. Umiyak ka kung gusto mo," bulong niya. Ipinikit ko ang aking mga mata at yumakap din sa kaniya. Isinubsob ko ang mukha ko sa balikat niya at hinayaang lumabas ang aking mga luha. Pagod na akong umiyak pero hindi ko mapigilan ang sarili ko.

lalong lumakas ang pag iyak n'ya habang umiiling. Hindi na biro 'to kaya wala na akong nagawa kundi ang yakapin s'ya pabalik. Dahan-dahan kong inalo ang likuran n'ya upang mapatahan s'ya. "I don't know your problem but... please if you need shoulders to cry on. My shoulders are ready for your tears," seryosong sabi ko. Ngayon lang akong nagseryoso kaya nagtataka ako kung saang katauhan ko nakuha ang dialogue na 'yon. Paano ko nasabi 'yon nang hindi naki-cringe?

That's all you need. Tumawa ako ng mapait. Ang lakas ng loob kong magsabi ng ganoon pero hindi ko naman nai-aapply sa sarili ko. Darating at darating ang oras na kung saan maghahanap ka ng karamay. And when that time comes and you don't have someone to lean on. All you can do is cry. Cry the pain, cry your anger, cry the loneliness, just cry it all out. "Nagtatapang-tapangan ka lang! Nakita namin kung paano ka umiyak noong iwan ka ng mga magulang mo dito!"

Napatingin ako sa mukha niya, she looks bothered. So I hug her. I know she needs this, right now. She is also my friend, hindi man kami close but I owe her something that I will always be thankful for. She is crying on my shoulder. Kaya inakay ko siya sa isang upuan sa labas ng bahay. We sit there. Nakatingala lang siya sa madilim na kalangitan kung saan nagkikislapang mga bituin lang ang matatanaw.

Tumayo ako at tumalikod sa kanila at bumuhos na naman ang luha kong walang kapaguran. Napatingin ako sa kamay na lumapat sa balikat ko. Tiningnan ko kung kaninong kamay iyon. Kay Colt ang kamay na iyon. Niyakap niya ako. Umiyak ako sa balikat niya at mas lalo akong naiyak sa paghagod niya sa likod ko. As if he's saying that I can cry on his shoulders.

Nahihiya niyang saad. “It’s okay, you can cry on my shoulder whenever you want.” Ilang minutong nanaig ang katahimikan sa kanilang dalawa dahil kinakalma pa rin ni Aurora ang sarili niya. Hindi niya na magawang harapin si Richard dahil ramdam niya ang pamamaga ng mga mata niya dahil sa walang humpay niyang pag-iyak.

“Hmm… anak, hindi ko pa ulit siya nakakausap simula noong kinuha kita. Pero siguro naman ay maayos siya roon. Nandoon naman si Sarah, pati ang asawa at kapatid mo, hindi ba?” Ngunit lalo lamang nalungkot si Bridgette. Bumalik sa kanyang alaala ang masasakit na araw sa piling ni Rico—ang mga sigaw, ang pananakit, pati na rin ang mga pagkakataong si Grace mismo ang sinasaktan. Hindi na niya napigilan ang pagtulo ng kanyang mga luha. Agad iyong napansin ni Wilfred. “Nak, ayos ka lang ba? May nasabi ba akong mali? Sige lang, sabihin mo sa akin. Nandito si Tatay, makikinig ako.”

[WARNING: THIS CHAPTER IS RATED SPG] Nadatnan ako ni Adrian sa labas ng CR na parang batang umiiyak na nakaupo sa sahig habang yakap-yakap ang dalawa kong tuhod. Adrian hugged me tight, and he just let me cry while I lean on his shoulder. My cry turned to whimpers and my sobs echoed the hallway, Adrian's warm hug gives me temporary comfort. It took almost an hour before my tears started to dry and my eyes could no longer cry.