A Wife's Cry Novels & Stories

Kaya tumango na lang siya, hahalikan niya ito sa labi pero tumagilid ito kaya sa pisngi niya na halikan. Pakiramdam niya iniiwasan siya ng asawa, nasasaktan pa rin ito dahil sa nangyari. Putangina naman kasing Katya! Buwisit! Nawalan na siya ng ganang kumain kaya dumiretso siya sa banyo para maligo, naiinis siya sa sarili niya na nauwi lang sa wala ang pag-uwi niya ng maaga para makasama ang asawa. Pagkatapos niyang maligo nag-suot siya ng boxer short at itim na t-shirt, tinabihan niya ang asawa sa kama, he can feel that his wife is crying silently.

Rinig ko naman na huminto na ang tunog ng shower sa cr at maya-maya lumabas na ang aking asawa. "Goodmorning my beautiful wife!" bati nito sa akin. "Goodmorning," bati ko sa kaniya at napahikab ulit. Lumapit naman ito sa akin at tinitigan ako. Tiningnan ko naman siya na parang sinasabi kong "Ano ang problema mo?" "Iyong goodmorning kiss ko," napanguso naman ito sa akin. Napatawa naman ako sa kaniya. Agad ko naman siyang hinalikan pero dampi lang saka tumakbo na papuntang cr.

“Wife!” Instead of rushing over, I collapsed to my knees in weakness. Hindi ko natanggap na bumagsak siya… Dalawang beses niyang pinaputukan ang baril niya… My breath grew shallow, and I found myself screaming into the void. “UBUSIN NIYO SILANG LAHAT!” I roared. I clung tightly to the sand, which caused my palms to flush with color. The echo of gunfire rang in my ears, but my tear-filled eyes were fixed on my wife lying in the sand.

Napatingin naman siya sa akin. "Wag kang mag-aalala." "No, hindi ako aalis na hindi ka kasama. Bahala sa bahay lang ako at dapat umuwi ka talaga at wag na wag kang uuwi na may sugat o pasa man lang baka ako ang susugod sa kanila at babatukan ko sila." Di ko alam naiiyak na ako at ramdam ko ang panginginig sa katawan ko na di ko nalalaman. "Wife, are you okay? Please, don't cry."

Walang kakulay-kulay ang labi habang humihina ang paghinga. With a cutter beside her. I can’t move my body so Lace carried her. Ang asawa ko! Shit! I feel nothing! My heart is beating so damn fast and loud while tears started flowing on my cheeks. My wife... Why? Why did she do that? My heart is shattering into pieces. What kind of husband am I? I let my wife do that. I won’t forgive my self. I should’ve stopped her! I heard sobbed at my back, I turned my head and I saw Trixia, crying and shaking. Saka lang ako natauhan!

Agad niyang inayos ang sarili at nakangiting sinalubong si Kris. “Akala ko hindi ka na babalik Kris, ang tagal mo kasi.” ani niya at muli siyang inirapan ni Kris at napasimangot ang bibig niya. “I called my wife, kaya natagalan ako. May itatanong ka pa ba?” natameme siya sa sinabi ni Kris at nagpakawala ng buntong hininga. “Huh, your godda*n, stupid wife.” she muttered.

Sobrang gulo at kalat, tila dinaanan ng isang malakas na bagyo ang silid na dati ay payapa. Anong nangyari? Bakit ganito? Dumako ang tingin ko sa kama namin. I saw my husband, Ashton, sitting there looking at me with his bloodshot eyes. Punong-puno ng sakit at galit ang kaniyang tingin. Ano ba’ng nangyari?

Masaya ako. A smile crept on my lips. My throat tightened as another batch of tears fell. I’ll gladly die... in her hands. If that’s what she wants and if that’s what she’ll do. “Answer me!” she shouted which made my head rose. “I’m not—” “Dos!” Creed’s voice overpowered mine. He was still pointing a fucking gun at my wife. Nagtagis ang bagang ko. Ito ang unang pagkakataon na magsasabi ako ng totoo sa asawa ko.

First installation of A Wife's Grief Series WRITTEN BY MissteriousGuile A WIFE'S SORROW CHAPTER 10 ROSEGAIL'S POV "Stand up! Why are you begging for this guy you didn't even know!?" My mom shouted. I close my eyes, hindi naman siguro nila ako itatakwil kung malalaman nilang nagsisinungaling lang akong may amnesia right? Looking at my husband begging, hindi ko kaya. I love him so much. Hindi ko kayang panoorin na nagkakagano'n siya. If hindi lang ako nagpapanggap at tinanggap siya ulit sana hindi ito mangyayari. This is all my fault.

I swallowed hard and hold my tears back dahil ramdam ko na ang pangingilid nito. "O-okay, sige. Magaasikaso na ako." "Yeah you should be and just bring fewer clothes, babalik din tayo after ng kasal. Don't exert too much effort." Tumango na lang ako at kaagad nang tumalikod. If I won't do that he'll see my tears. Muli akong lumunok at tahimik na umiyak habang nagpipili ng damit na susuotin paalis. When I heard him leave the room, unti-unti na lang akong napaupo habang tuloy-tuloy na bumubuhos ang luha mula sa mga mata ko. Our married life isn't even yet starting pero napapagod na agad ako. Hindi ko mapigilan ang sarili na hindi umiyak. I cried hard, my voice echoed around the four corners o