A Wife's Cry Mga Nobela at Kwento

At bago pa siya talikuran ng dalawa ay inis na sumigaw si Krissy. "I'm his wife! Kaya kung ako sa inyo. Itigil niyo na ang kalandian niyo kung ayaw niyong bukas na bukas din ay kapwa kayo maghimas ng rehas. Don't you dare Calex Vargas! Wag na wag mo akong hahamunin!" Buong tapang na banta ni Krissy. Natigilan ang dalawa. Bakas sa mukha ni Grace ang kaba at kalituhan. Ngunit dahil mukhang desidido si Krissy sa kanyang banta ay pinaalis na lamang ni Calex ng mag-isa si Grace.

Mukha din itong nagulat nang makita ako ngunit agad itong ngumiti nang nag-uuyam na para bang sinisisi ako nito sa pag-alis ko at kinikwestyon ako kung bakit pa ako bumalik. "So, the famous wife is here. Anong klaseng paninira naman sa buhay ni Keyden ang gagawin mo?"

Kaagad niyang sinubsub ang mukha sa unan, itinago para hindi makita ng lalaki. "Ok, we will try to contact her again, just please stop crying." Sabi nito at hinahagod ang likod niya. Hindi pa rin siya tumigil sa pag iyak at lalong sinubsob ang mukha sa unan. Rinig niya naman ang malalalalim na buntong hininga ng lalaki. "Hello tita? yes, she's crying. Okey po."

At napakaganda ng kanyang mukha. “Kuya Nath!” Malambing at banayad ang kanyang tinig.Ngayon lamang nakita nang malinaw ni Arabella ang kanyang mukha.At totoo ngang napakaganda nito.Sobrang ganda na nakakapagpababa ng tingin sa sarili.Ngunit isang sulyap pa lamang ang nagawa niya nang marinig niya ang malamig na sigaw ng kanyang asawa.

YDRAEL ALISTAIR “I sent you a pic of her,” mensahe niya. Agad ko namang tiningnan kung anong ipinasa niya sa akin. In the picture, my wife is on the terrace of the penthouse, looking into the distance. Halata ang lungkot sa mga mata niya, at napansin ko rin ang pamumugto ng mga iyon. She had been crying. “She cried because of me.”

Dahan-dahan akong umupo at doon ibinuhos ang mga luhang hindi ko alam na kaya ko palang ilabas. For the first time since we got married, aside from the moment I bore my Fiona and when I let her see the world, I let out a despairing cry. As much as I want to create a noise, I can't. As much as I want to sob harder than this, I don't know how to. All I want and need to do for this night is just to silently weep. Just... weep.

“Wife?” Sa gilid ng mata nito— may kislap. At dahan-dahan— isang patak ng luha ang dumaloy. Nanlaki ang mata ni Ethan. “Amara…?” Hindi siya agad nakagalaw. Parang natigil ang mundo. “Wife…” nanginginig niyang bulong. “Umiiyak ka…” Hindi na niya napigilan ang sarili niya. “Amara… naririnig mo ako?!”

Nakasuot ito ng pantulog habang nagbabasa ng libro. Napatingin siya sa akin nang mapansin niyang nakatayo lang ako. "What are you doing there, Wife?" nagtataka niyang tanong. Halos manginig ang tuhod ko dahil sa sobrang kaba. "Come here." Tinapik nito ang kama sa tabi nito. "Wife?" tawag niya ulit sa akin ng hindi pa din ako sumagot sa kanya. "K-Kinakabahan kasi ako, eh." Hindi ko maiwasan na mautal dahil sa kabang nararamdaman ko ngayon. "Hindi pa ako handa, Grey."

Hindi ko matanggap na makita ang paghihirap ng sarili ko habang ako ay walang magawa sa isang tabi! "WHERE'S THE FOOD, LADY?! THE GENERAL SAID YOU CAN COOK AS HELL! WHAT HAPPENED TO YOU?!" Nakabibinging sigaw ni Heneral sa kaniyang asawa. Walang ano-ano'y itinulak n'ya ang babae sa isang sulok at lumabas ng bahay. Doon, napasuklay na lamang sa buhok ang babaeng kawangis ko, humahagulgol s'ya at nakakuyom ang isang kamao.

I was Daphne, Ava's bestfriend and my wife's friend together with the man with unique eye color blue and green, are the one singing for us and Jia, Chiara's sister is the one playing the piano. Isa-isa ng naubos ang mga tao sa paglalakad sa harapan ko. Ayokong umiyak, hindi ako iiyak pero pagkakita ko pa lang sa babaeng nakatayo sa kabilang dulo, parang gripong binuksan ang mga luha ko. The woman who stole my heart, the half that makes me whole, my wife. I couldn't stop myself from crying when she started walking near. She looks beautiful in her white wedding dress.