Abandoned Hospital Clark นิยาย & เรื่องราว

tanong ni Daphne. Napakunot naman ng noo si Izzy. "Girl, sino?" "Si Clara, anong room number niya?" "Dzai, kagabi pa wala dito si Clara. Sinundo ng mga magulang niya at inilipat sa ibang hospital. Hindi ko pala nai-chat sa 'yo?" "Ha? Eh, 'di ba sinabi ni Clara na tinakwil na siya ng mga magulang niya? Sigurado ka bang magulang niya 'yon?"

huling saad ko bago umalis Pagkatapos kong umalis ng mental hospital pumunta naman ako ng hospital para tignan si clark at naabotan ko parin itong walang malay at hindi pa nagigising pero kahit na hindi parin ako susuko dahil alam kung magigising siya. Four months later...

(Scene bago magkita si Clark at Claire sa ospital) Mabilis ang hakbang ni Clark papasok ng makarating siya sa hospital na sinasabi ni Claire. Ngunit napahinto siya ng mayroon siya makasalubong na kilalang-kilala niya.

Namula si Clark, kalimutan mo na, isuot mo lang. Si Sheen ay nasa mabuting kalagayan mula noong siya ay lumipat. Halos lahat ng nakatira doon ay mga pasyente, kaya may mga karaniwang paksa sila. Mayroon ding mga activity room at sinehan sa ikalimang palapag, at madalas na gumagawa ng appointment ang isang grupo ng mga tao para maglaro nang magkasama. Natigil pa rin ang pag-aaral niya. Nakita ni Isabella na umuulit ang kanyang kalagayan at tiyak na nag-aalala tungkol sa pagpapadala sa kanya sa paaralan.

"BOGSHH!* And with that last shoot,lahat nang tauhan nila ay walang buhay nang nakahilata sa labas ng mansion at naliligo ng sarili nilang mga dugo. Tinapon ni Clark ang dalawang baril na nauubusan na nang bala at humugot ng panibagong dalawang baril sa likod niya. Pinaputukan niya ang lock ng malaking pinto ng mansion at saka malakas ito sinipa sabay paputok ng baril niya sa mga natirang tauhan na nakaabang sa loob. He was born here. He was raised here. Abused! And hurt! He know this mansion like the back of his hands. After killing all the people in the first floor,Clark whistled melodically as if they are playing hide and seek.

Habang abala ako sa pag tingin sa kwarto ko ay hindi ko napansin ang mga nasa likuran ko. “Ate,” Bumaling ako sa tumawag sa akin. Isang magaang ngiti ang pinaskil ko sa labi ko nang makita ko ang bunso naming kapatid. “Clark,” “Sorry, hindi na kami naka abot sa hospital,” nag kibit ako nang balikat.