Novel & Cerita Grace Hospital Seattle

Nakahandusay sa lahat ng direksyon ang kanyang mga kamay at paa na parang pagong! *** Masyadong mabilis na dumating ang sumunod na araw. Dahil nananatili sa ospital, si Grace Larsen ay natulog nang napakaaga dahil walang masyadong gagawin. Kaya naman, wala siyang alam tungkol sa nangyari sa bahay ng pamilyang Larsen. Ngayong umaga, nang buksan niya ang kanyang phone, natuklasan niyang nakatanggap siya ng maraming tawag. Saka lang niya nalaman na may nangyaring malaki.

Sigaw ni Jean ng bumagsak si Grace at nawalan ng malay pero itinuloy nya parin ang pagrerevive kay Sam hanggang sa dumating ang ambulansya. Marahang iminulat ni Grace ang kanyang mata at napangiwi dahil sa sakit na dumaloy sa kanyang likuran. Iginala nya ang kanyang paningin at napagtanto na nasa hospital sya. May nakakabit na destrose sa kanyang kamay at nakasuot ng patient gown.

Sabi ni Grace at tumingin sa mga asawa nila at tumango naman ito sa kanila. Agad na nag ayos ang mga ito at sumakay na sa kanikanilang kotse at alam na nila kung saang ospital ang pupuntahan. Kahit pa na gabi na at ilang oras ang aabutin nila sa byahe ay wala silang pakialam basta makapunta sila sa kinalalagyan ng dalaga.

Sa buong siyam na nakakatanda ng Moonlight Sect, si Grace lang ang may kakayahan sa medisina. Nang makita ang ginagawa ni Grace, tumigil sa pagsasalita si Amie at Kimberly. 'Huh?' Hindi mapigilan ni Darryl pero ang tumingin kay Grace. 'Hindi ko inaasahan sa kanya na may kakayahan siya sa medisina...' Ilang segundo ang lumipas, tahimik na kinuha ni Grace ang pulso. Pagkatapos, hindi niya mapigilang huminga ng malalim habang ang maamong mukha niya ay naging balisa.

Narinig ni Gracie ang ingay sa background—mga tunog ng makina, yabag ng mga tao, at ang pamilyar na paging system ng ospital. Biglang nanigas ang buong katawan ni Gracie. Ang kutsarang hawak niya ay nabitawan niya at lumikha ng maingay na kalansing sa pinggan. "Nasaan ka?" "Nasa St. Luke's po ako, Ma'am," garalgal na sagot ni Jerome. "Si Sir Oliver po..."

Sa tuktok ay pangalan ko. Nataranta ang ama ko. Sampung red lights ang nilampasan niya para pumunta sa ospital. Tinginan siya ng doktor, naguguluhan. “Pasensiya na, sino ka ba kay Grace? Kawawang babae… wala siyang pera pampagamot, kahit isang pares man lang ng sapatos pang winter.” Namula ang mga mata ng ama ko, nagmadali siya at hinawakan sa magkabilang balikat ang doktor.

"Buti na lang dumating ka. Halika na. Pumasok na tayo!" Tahimik na sumunod si Troy habang pinangunahan siya ni Roy papasok sa kwarto ng ospital. Puno ng sigaw ni Grace ang kwarto. Ilang nurse ang nahihirapang ikabit muli ang IV sa kanyang braso. Tila lumalaban si Grace at patuloy na itinataboy sila.

Mukhang nakasabay niya si Grace sa lobby kanina kaya alam niya na rin ang nangyayari. "Alina, okay lang ba kayo ng bata? Narinig ko kay Grace na umalis daw si Sir Ezekiel bigla," salubong sa amin ni Nanny Cora habang kinukuha ang maliit na backpack ni Kian. "Opo, Nanny. Medyo may emergency lang daw po sa lumang opisina ng St. Jude Clinic sa Quezon City," sagot ko habang pilit na ngumiti para hindi mag-alala si Kian. "Baby, punta ka muna sa playroom mo kay Nanny Cora, ha? Magluluto lang si Mommy ng lunch natin."