Abandoned Hospital Clark Novels & Stories

Ngunit kahit may ngiti sa kanyang labi— Hindi nito maitago ang takot, guilt, at kaba na patuloy na bumabalot sa kanyang puso. Sa Hospital… Agad na sinalubong ng mga nurse ang sasakyan ni Drickson pagdating nito sa emergency entrance. Mabilis nilang binuksan ang pinto sa likod at maingat na inaalalayan si Clark palabas. “Sir, dito po! Ihiga natin siya rito!” utos ng isa sa mga nurse habang inilalapit ang stretcher.

wika ng binara habang nakatitig sa gulong na lumubog sa putikan. Tama si Clark. Kapag hindi nila nagawan ng paraan ang pagkabalahaw ng sasakyan nito ay maaantala ang kanilang pag-uwi. Hahanapin siya ng kanyang mga magulang. Baka sumadya pa ang mga ito sa Villa Zantillan. Siyempre doon sya unang hahanapin dahil sila ang magkasama ni Clark. Tapos malalaman na pareho silang wala roon. Magsisimula nang mag-alala ang kani-kanilang mga magulang partikular na ang mommy niya. That leads them to hanap operation sa kanilang dalawa ni Clark. At dahil may alam si Mang Kanor ay malalaman ngayon ng kanyang mga magulang

Hindi ko kayang mawala ang anak namin ni Clara. "Please! Malapit na tayo." labis ang pag-aalala ko sa aking anak. Hindi ko matatanggap kung mawawala siya. Hindi ko matatanggap sa sarili ko. Ako ang ama ng batang nasinapupunan ni Clara. Hindi siya pwedeng mawala. Mahalaga sa akin ang anak ko. Agad kong inihinto ang kotse nang bumungad kami sa Philippines Center Hospital. Nagkagulo ang lahat. Agad kaming inalalayan nila para makapasok sa loob.

aniya bago binaba ang tawag. Umalis na rin kaagad siya para puntahan ang kaibigan niyang si Clara. Nasa mental hospital ito ngayon dahil nawala sa sarili noong nakulong. Habang naglalakad siya patungo kay Clara, hindi niya maiwasang maawa. Kahit na masama ang ugali ni Clara, naging mabuting kaibigan naman ito sa kanya. Kaya hindi pa rin niya pinababayaan ang kanyang kaibigan.

“Ang batang ito ay isa sa mga pasyente sa Larson Children’s Hospital. Mahina ang baga niya, madaling magkasakit, at madalas na naririto sa ospital.” Isa-isa, nagpasalamat ang mga bata sa Lockwood Children’s Hospital kina Erick at Clara Ford. Ang desisyon ni Moises Floyd na bilhin ang Lockwood National Park ay nangangahulugang maililigtas nila ang ospital, mapanatili ang magandang tanawin sa bayan, at posibleng maligtas ang maraming buhay. Ang ilang mga bata ay hindi makaalis sa kanilang mga kama dahil nakakabit sila sa mga life-support machines. Pinanood lang nina Erick at Clara ang mga bata, puno ng pang-unawa at malasakit.

sigaw nito sa kaniya na ikinangisi naman nito. “Maling kwarto ang napasok niyo… Now!” sigaw niya at biglang lumabas si Clark at hinila ang paa ng dalawang lalaki na nakatayo sa may hospital bed na ikinatumba niyon. Si Tanner naman ay madali niyang naagaw ang baril ng dalawang lalaking iyon at binaril agad ang dalawa. Pagtingin niya kay Clark ay kakabaril lang ‘din nito sa dalawa pang lalaki.

‎“St. Lazarus Psychiatric Facility.” ‎Nawalan ako ng hangin. ‎Dahil alam ko ang lugar na iyon. ‎Isang abandonadong pasilidad sa labas ng siyudad. ‎Sarado na halos labinglimang taon na ang nakalipas. ‎At ayon sa balita— ‎lahat ng pasyente roon ay namatay sa isang misteryosong riot. ‎Pero kung totoo ang sinabi ni Craig—

dismayado niyang tugon at tinuro ang isang bahay na mas maliit kaysa sa kanila. "Are you sure she's not a freak or what?" "Of course not! Alam ko ay dati siyang nagtatrabaho sa isang psychiatric clinic," sabi ni Clara. Psychiatric clinic. Was she perhaps related to my mother? "Okay.." tipid kong sabi. "Pasok ka muna sa bahay. Mamaya na natin siya puntahan," sabi ni Clara.

Sinadyang magpaiwan ni Lindsey para siguraduhing hindi masusundan ni Celine ang kaniyang anak. ___________________________________________________________________________ "Anong nangyari Clark?" Pumasok sa isang pribadong silid ang haliparot. Namumutla pa rin si Clark. Nakahiga siya sa hospital bed at hindi makagalaw. "Tuso pala ang babaeng iyun." "Sino?" Sa kama agad umupo ang tunay na kasintahan ni Clark. "Rashitackchun."