Pmc Hospital Novels & Stories

Laging nakakapawi ng pag-aalala sa akin kapag may mga simbahang bukas para sa kumpisal, lalo na kapag kailangan ko ng mabilis na pagkakataon para humarap sa sarili. Sa Metro Manila, maraming pangunahing simbahan ang regular na nag-aalok ng libre at bukas na kumpisal; karaniwan ay may nakatakdang oras bago o pagkatapos ng Misa o may hiwalay na confession schedule. Halimbawa, ang Minor Basilica of the Black Nazarene sa Quiapo madalas may mga priest na naka-assign para tumanggap ng nagsisisi tuwing mga araw ng pagdiriwang at halos araw-araw sa mga piling oras. Ang National Shrine of Our Mother of Perpetual Help sa Baclaran ay kilala rin sa palaging bukas na confession stalls, lalo na kapag may novena o misa, kaya maganda ring puntahan kung malapit ka sa Pasay/Parañaque area.

Mas personal akong lumalapit sa mga lumang simbahan tulad ng 'Manila Cathedral' at 'San Agustin Church' sa Intramuros kapag gusto ko ng tahimik na espasyo para sa pagpapahayag ng sala. Madalas may scheduled confession hours doon, at kung wala sa published schedule, may mga pari pa ring nagla-lakad sa loob ng simbahan na handang tumulong—lalo na tuwing Sabado at Linggo. Sa Makati naman, ang Santuario de San Antonio ay may regular na confession times at friendly ang mga volunteer na nag-aasikaso ng linya, kaya ramdam mo agad ang kaayusan.

Praktikal na tip mula sa akin: pumunta nang maaga kung gusto mo ng mas maikling pila, dala ang simpleng listahan ng mga bagay na ipapagsisi (huwag masyadong mahaba), at maging handa sa pag-celebrate ng saloobin pagkatapos ng kumpisal. Hindi kailangan magbayad—ang sakramento ay libre—kaya ang mahalaga ay ang puso at ang sinseridad mo. Sa huli, nakakaaliw at nakakagaan talaga kapag natapos mo na ang proseso, at laging may pagkakataon na makabalik nang mapayapa sa araw-araw na buhay.