Absolute Sword Sense Novel Novels & Stories

bulong ko. Napatingin naman ako sa isang lamesa na malapit sa katana. May nakalagay roong papel. Dahan dahan ko itong kinuha. At nang mabasa ko ang nakasulat, tila huminto ang mundo ko. "This katana sword is the ownership of the blood line of royal assassins." Nanigas ako. Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

Saka niya direktang kinumpas ang kanyang kamay at isang nakakatakot na sword aura ang bumulusok din papunta sa matandang lalake. Whoosh! ANg sword aura ay talagang nakakatakot at lumipad ng napakabilis, at naging liwanag. Boom! Sa sumunod na sandali, ang parehong sword aura ay nagbanggaan at naglabas ng nakakasilaw na ilaw. Ang malakas na enerhiya na nagwawala ang tumakot sa maraming tao kaya umatras sila. Ang mga atake na mula sa mga master na nasa semi-god level ay talagang nakakatakot!

singhal ni Saga, ang kaninang mapaglarong ngiti ay napalitan ng puro kalituhan at takot nang makitang tatlo na lang ang natitira sa kanyang mga bata. “Next time, huwag kang gumawa ng bahay na madaling ma-access ng kalaban mo.” A familiar, icy voice came out of nowhere, cutting through the heavy tension of the room. From the blind spot of the main camera, nakita ko si Laxus na lumabas mula sa likod ng wine counter. He stood there, looking completely unbothered, with his Welrod raised and his suit barely wrinkled.

The metal felt warm. Impossible, but true. A strange vibration traveled up her arm. Aurelio watched closely. "Do you feel it?" "Feel what?" "Recognition." The room fell quiet. Cinthye swallowed. Because she did feel something. Not magic. Not power. Memory. A sensation like walking into a place she'd forgotten she knew. "That's impossible." "Most important things are," Aurelio said. --- Training became brutal. "Wrist loose." "Like this?" "No." "Helpful."

Ang tao sa harapan nila ay nagalabas ng napakalaking aura sa kabila ng pananakot nila. Biglang may naalala ang mga Sentries of York… Si Miyata, ang Sword Saint, ay natalo ng taong ito. Isa iyong tunay na God of War! Isa lamang God of War ang makakapatay sa isa pang God of War. Ganito ba talaga kalakas ang taong ito? Paano ito nangyari?!

CHAPTER 26 THIRD PERSON’S POV ABALA sa pagbabasa ng aklat ang panganay na si Jin habang si Kaisei naman ay hinihimas-himas ang kanyang espada. Tila wala namang pakialam si Itsoru sa mga kapatid at panay ang laro sa hawak niyang kutsilyo.

Agad kong minulat ang aking mga mata at ang kaniyang paninitig habang nakaawang ang kaniyang labi ang siyang bumungad sa akin. I saw how the electricity on his body slowly disappeared as well as his sword na tila ba kumakalma ang kaniyang katawan yet his eyes are still glowing. Why am I seeing in his eyes the same gaze that other men give me whenever they admire me? Hindi ko alam pero agad akong hinampas ng kaba sa kaniyang paninitig. Akma ko na sana siyang pagbabawalan sa kaniyang paninitig ngunit agad akong nakaramdam ng panlalamig ng walang ano-ano ay biglang bumuhos ang malakas na ulan.

August's POV I feel restless as we walk to this thick forest. Pakiramdam ko ay may parating. It's not bad, and it is not that good either. My gut is telling me to watch out. Pero wala naman akong maramdaman kaweirdohan sa paligid, maliban sa mga pasulpot sulpot na mga demon na nakakalaban namin. "My sword is slimy." Reklamo naman ni Sephira habang nakangiwing nakatingin ito sa espada na may mga itim na manulasnulas na likido na tumutulo.

Wala naman itong dala, maliban sa kakaibang espada na nasa tagiliran nito na ngayon ko lang nakita. Is that the sacred weapon? Tanong ng utak ko. Base sa itsura nito, mukhang ito na nga iyon dahil may nararamdaman akong mabuting enerhiya mula dito. It's like warm air poking on my skin. Tumingin naman si Aiden sa kanyang ama. He was poking a hole through his eyes ngunit hindi naman ito pinansin ni Elijah. "I'll be alone here." Matabang na saad ni Aiden. I was like he's telling us that we are abandoning him.

At sa likod ng bawat hakbang niya, sa bawat halik na hindi pa buo, ramdam ko ang init ng lihim naming pag-ibig at ang apoy ng kasalanan na parehong naglalaban sa dibdib namin. Habang naglalakad kami, hindi namin sinasadya na mas mapalapit ang aming mga katawan. Ang bawat brush ng kamay niya sa akin ay nagbibigay ng kakaibang kiliti sa katawan ko. Napapikit ako sa bawat haplos ng kanyang palad, sa bawat simpleng hawak na parang humuhulog ang mundo sa paligid.