Afterward Novels & Stories

Gabi na ng makatapos sila sa pagtulong sa restaurant. Bago bumalik sa office ni Revel ay nagselfie muna ang dalawa sa signature ng bandang Str8ight. Pagod ang mga ito at gutom ngunit hindi na nag abalang kumain. Habang naglalakad palabas ng restaurant ay nagpaalam sila sa mga kasama. " Bye po " kumakaway pa na paalam ng mga ito.

She was mouthing something which just made me scowl. She was pointing something. At my back, I think? Kaya lumingon ako and saw Sir Troy walking behind me. Agad naman akong pumunta sa gilid, giving way. "It's okay," he mumbled. "Mukhang late na kayo." "Medyo, Sir. Kasalanan ko," I said. "Then, go ahead. Di ko naman pagmamay-ari 'tong daan," he said with a smile. I just tried to smile and continued walking. Pero mas binilisan ko na.

Pero nakikinig sila sa akin kapag alam na nilang hindi na ako natutuwa o galit na ako. Walong taon na ang nakalipas ng dumating ang pinakamalaking pagsubok sa buhay ko. Hindi ko alam ang gagawin ko kung sakaling mawala si Dion sa amin. Akala ko katapusan na niya, akala ko huli na ang lahat. But God has a plan and that plan is to save him. He save Dion, he save him for us. I was really happy that time, I felt my whole world stopped as the doctor announced that the operation was successful. I am so happy, because God gave us another chance again. Because I know that there's always a rainbow after the rain.

Ang pagkakataon nga naman. Hindi ko na siya sinagot. Nang matapos ang dasal at flag ceremony ay nagsimula na kaming bumalik sa classroom. Straight ang pila at malapit na kaming umalis sa courtyard nang makita ko si Vicky na tumatakbo. Hingal na hingal siya nang makalapit sa akin. “O, bakit na-late ka?” tanong ko sa kaniya.

***PRINSIPE SHATTU*** Hindi ko man lang napansing sumapit na pala ang katanghalian dahil narin siguro sa pagod na akin pang nararamdaman hanggang ngayon. Tila ba nananakit din ang aking buong katawan at paki wari koy dahil ito sa pag sasanay namin nila Lady Gania at prinsessa damina kaninang umaga, At ngayon naman ay naririto ako kasama Ng aking ama sa labas ng aming dampa upang makapangaso ng saganun ay may maihanda kami para sa hapunan. Subalit matapos ang una naming pangangaso sa unang pook na aming pinuntahan ay sinundo kami ng Isa sa aming taga pag lingkod, at ayon sa kanya ay utos daw iyon ng aking Ina kaya naman agad na nilisan namin ang pook upang makabalik sa amin.

Basta kapag may aabutin siya, laging mas nauuna pa itong kunin ang kailangan niya. Para bang nababasa nito ang laman ng utak niya. Thoughtful? Maybe. Matapos mag-agahan, nag-ayos lang muna siya saglit at sumakay sa Range Rover ni Logan. Lumabas sila ng gate. Medyo malayo-layo rin ang binaybay nila bago maraanan ang iilang villas at private properties na ang ilan ay tila nagtatago pa sa matataas na puno at mga kahoy.

Agad siyang lumayo sa bata nang tumakbo ito papunta sa babaeng tumawag. End of Flashback.

Chapter 42: Ang Pagsilang ng Obra The architectural calendar of the year culminated in a sharp, clear November evening. Two years after the groundbreaking ceremony, the landscape of Manila Bay had been permanently transformed. What was once an empty excavation pit was now a breathtaking, monumental physical reality—the Project Horizon Cultural Complex was officially complete.

Huminga ako nang malalim saka tumango. Tumango ako. “Later,” sabi ko. “After work.” ***************

"Security! Check the perimeter! May intruder sa beach area! Now!" Nabalot ng ingay ang tahimik na gabi. Ang 'Years Later' ay opisyal na nang nagtapos ang katahimikan. Ang aming bittersweet love story ay papasok sa isang bagong yugto... at ang panganib ay mas malapit kaysa sa inaakala namin. Humarap si Adrian sa akin... ang kanyang mukha ay seryoso at puno na muli ng awtoridad. "Stef... whatever happens... stay behind me. The war isn't over yet."