Against The Light Novels & Stories

"Hangga't buhay ka. Hangga't lumalaban ka pwede pang mabago ang lahat." "A-Ayoko nang lumaban." nanghihina niyang wika. Mas lalong sumeryoso ang mukha nito at tumitig sa mga mata niya na ikinatigil niya. "Sa tingin ko ay hindi ka lumalaban dahil kung ganun ay hindi ka sana nakakulong dito. Kung sa tingin mo ay nakikipaglaban na ang tawag sa ginagawa mong pagtiis ng lahat sa loob ng mahabang panahon ay hindi. Ang tunay na laban ay hindi mo pa hinaharap. If you are fighting then why are you still in the darkness-- caged and drowning? You should and must take a step in lightness if you are fighting, September. Fight and live again!"

Sa ganitong paraan ba talaga siya mamamatay. Dinakot ni Gerald ang lupa at susuko na sana siya... nang biglang may kumislap na gintong liwanag. Kasunod nito, isang pagsabog ang narinig habang hinaharangan ng twelve golden lights ang paparating na atake! Napakalakas ng pagsabog na kahit ang malalakas na si Sanchez at Blancetnoir Double Lords ay tumalsik mula dito!

I wanted for Vreihya to see that. "I think I stayed longer than I should be," she started. "Some people can have all the power that you don't possess but it doesn't mean that you will instantly lose a battle, losers are those who instantly back out with just thinking that there would be a battle without even trying to win it." "No no no I-" my protest instantly cut short when she immediately transformed into a brighter light and quickly ascended from where she was seated. I quickly looked up and saw how the light surrounded the moon above, becoming brighter as the light was completely absorbed by it.

Nag aagaw na ang dilim at liwanag dahil mag sisix thirty na ng gabi. From her room she can see the perfect view of the sunset. Natapos nanaman ang isang araw at tuluyan ng nilamon ng dilim ang liwanag. Sinong makakapagsabi kung bukas ba ay araw pa din ang muling sisikat? O isang napakalakas na ulan ang bubuhos? Indeed everything is uncertain.

I know that the next scenes will hurt me but my feet won't step back. Naupo ang mga babae sa tabi ng mga lalake. Some of them sit on the man's laps. Iyong kay Jacob, naupo lang sa tabi niya pero parang ahas na ito kung makalingkis. Napaiyak na lang ako sa sama ng loob. Minsan na nga lang siyang umuwi tapos ito pa ang gagawin niya. Sinasadya ba niyang saktan ako?

Ngayon ko lang napansin na malaki pala ito. Napapalibutan ng led lights ang paligid kaya sobrang liwanag. Unang tingin pa lang, malalaman mo agad na pang mayaman ang lugar na ito. "G-Gabriella..." Mabilis na kumalabog ang dibdib ko nang tingnan ko si Papa. Unti-unting nangilid ang luha ko habang nakatingin sa kaniya. Mabilis siyang lumapit sa akin bago lumuhod. Iniwas ko agad ang kamay ko sa kaniya nang hawakan niya ako.

Naglabas ito ng isang light stick na nagsilbing ilaw nila sa loob ng madilim na pasilyo. Habang mabilis silang naglalakad sa madilim na pasilyo, nararamdaman ni Lira ang lamig ng semento sa ilalim ng kanyang mga paa. Ang tanging nagbibigay-liwanag sa kanila ay ang berdeng ilaw mula sa light stick na hawak ni Arianna. Dinig pa rin nila ang tunog ng mga yabag ng sapatos sa itaas, hudyat na hinahanap na sila ng mga kalaban sa loob ng kwarto.

Sabi ni Emillio: “Lighter.” Therese: “…”

Bagama't nalipol na ang kanyang katawan at kaluluwa, umalingawngaw sa buong lugar ang kanyang mapanglaw na hiyawan. Ang liwanag na sinag ay walang iba kundi ang Light of Acme na lumitaw noon. Ng makita ang Light of Acme, ang mga powerhouse na nakikibahagi sa labanan ay mukhang mas nababalisa. Nais nilang tapusin kaagad ang laban, ngunit ang labindalawang espiritu ng kamatayan ay nakakatakot. Gaano man sila kalubha na nasugatan, mayroon pa rin silang lakas na lumaban. Ang laban na ito ay hindi magtatapos anumang oras sa lalong madaling panahon.

"It's been dark. All those years, but you came in the dark. You became my light at the same time, my darkness. You're my darkest light." I smiled at him. "You're my only light." I was happy and relieved that we really get back together. I looked at the window, it's still 3 in the afternoon, but I still thanked the stars for giving me this chance to be with him. I'm now with my star and we'll going to build our own universe soon. -end-