Bright Lights Novels & Stories

Hindi lang iyon, may mga nakapasok na kalaban pang kailangang asikasuhin kaya bago pa man makapanakit pa ng tuluyan ang mga shades na iyon ay narinig ko ang boses ni abuela. "White light" and with that, a white blinding light spread through the air, eliminating the shades and shadows as much as it could.

“Sige na. Matulog ka na. Wait? Hindi ka ba nagpapatay ng ilaw? Masyadong maliwanag.” “Gusto mo bang patayin? Okay lang naman sa ‘kin.” Walang alinlangan akong bumangon at sinindihan muna ang night lamp na nasa bedside table niya bago ko tunguhin ang switch ng ilaw. Then, a warm, golden light filled the room, casting a gentle glow that made everything feel more intimate and serene. The soft illumination highlighted Poppy’s delicate features, making her look even more beautiful as she lay there.

Nagtaka ako. Pagkababa ko sa sala, nakapatay lahat ng ilaw kaya medyo madilim. Tahimik ang buong bahay, parang walang tao. Binuksan ko ang flashlight ng phone ko, at halos mabitawan ko iyon nang biglang may kumanta ng happy birthday mula sa dilim. “Happy birthday to you…”

paalam ko at mabilis na umalis doon ng hindi nililingon isa man sa kanila. Madilim ang paligid pero nakatulong naman ang mga malilit na light bulb na naka sabit sa taas. It looked simple, yet sentimental. Maraming tao ang banchetto at tuwang tuwa sa dami ng mga napiling magperform ngayong gabi.

Ang buong stadium ay binalot ng isang nakabibinging katahimikan, na sinundan ng isang pagsabog ng dalisay na liwanag na walang tunog. Nang humupa ang liwanag, ang control room ay wasak. Ang power core ay inert at malamig. Si Silas ay naging abo na tinangay ng hangin. At sa gitna ng lahat, kung saan dapat nakatayo si Brayan, wala nang natira kundi ang Red Brilliant Stone, na dahan-dahang bumagsak sa sahig. Ang kulay nito ay wala na. Ito ay naging isang ordinaryo, kulay-abo na bato, ang lahat ng kapangyarihan nito ay naubos.

Simula ng ma trauma ako ay natakot na ako sa dilim. Naramdaman kong nanlalamig na ang kamay ko dahil sa takot pero nawala iyon ng bigla nagkaroon na ng liwanag. Parang mga LED lang iyon sa itaas, sa second , third at fourth floor na ikinatingala ko naman. [Insert song: Ulap by Rob Deniel] Kasabay niyon ay ang pagtugtog ng isang kanta na talagang saktong sakto sa tanong na nakahighlight gamit ang LED light sa itaas nitong Mall.

bakit parang masyadong maliwanag? Kumunot ang noo ko. May manipis na sinag ng araw na tumatagos sa mamahaling blackout curtains ni Lucas. At ang pinakamatindi sa lahat, hindi na madilim. Maliwanag na. As in, sumisikat na ang araw!

Billboard lights, malalaking TV screens, shops—parang gumagalaw ang buong paligid. “Wow…” bulong ni Calestine, halos mapanganga. Si Adrian naman? Hindi billboard ang tinitingnan—kundi siya pa rin. “You like it?” tanong nito. “Yeah,” sagot niya, nangingislap ang mata. “It’s… so bright. So alive.” “Just like you,” sagot niya. Bumuntong hininga si Calestine. “Ay naku, ikaw talaga.”

‎Biglang— ‎patay. ‎Lahat ng ilaw. ‎Lahat ng tunog. ‎Isang iglap na katahimikan. ‎Madilim. ‎Halos wala kang makita. ‎“Craig…” nanginginig na bulong ni Mariel. ‎Bago pa siya makapagsalita— ‎click. ‎May isang emergency light na kusang umilaw. ‎Mahina. Pula. ‎At sa ilalim ng ilaw na iyon—

"Hindi po ah. Tsaka saan po ba tayo pupunta?" Nabitin lang sa hangin ang tanong ko dahil hindi naman niya ako sinagot. Napakaano talaga. Sinayang ko nalang ang oras ko sa pagtingin sa bintana, kahit gabi ay makikita mo ang ganda ng paligid. Sabi nila, everything will be boring without light, well for me, darkness is better than light because it brings peace and comfort kase hindi mo makikita yung mga bagay na magdudulot sayo ng sakit. But then, sometimes, I realized. Darkness brings monsters but monsters is the one that makes us stronger.