Against The Light の小説・ストーリー

Hanggang sa isang ilaw na lang ang natitira and I’m trying my best not to hit it but he’s just good enough to completely destroy the light! Madilim. Sobrang dilim. Shit! I am now on my disadvantage! He’s good in the darkness! Especially when concealing his presence. Inilagay ko ang baril sa gun holster habang pinapakiramdaman ang paligid. Wala akong marinig. Nakakabinging katahimikan!

I can dance but this is such a goddamn death ray. Aren't these infrared lights? Crap, It can damage my vision! But no, I don't think these are infrared lights. It's hardly deadly at the level! It is the most perilous because I know that kind of light isn't visible so my eye's blink reflex won't kick in before my retina starts to burn. Avoid the beams, ayaw kong mabulag, ayaw kong magbulag-bulagan. I should not close my eyes. We need light but I realize that not all lights are peace. Not all lights lead us to a direction. Some can block our way. Some can affect our vision... our vision in life.

LOVE IS LIKE a full-phased-moon, it never stays bright and powerful until the morning but it never leaves you when darkness is everywhere... just how certain people in our lives, they stays in our toughest days; shares light to keep us alive and fighting. But it is sad to see that they were sometimes no longer there to share the victory with you when the morning breaks. Just like how Zandro left her when peace and joy is already achieved... SEVEN YEARS LATER...

Susuntukin ko pa sana siya ng biglang may tumulak at sumuntok sa akin mula sa likuran, ang kasama niya, natumba ako at agad naman itong pumatong sa akin at saka ako pinagbubugbog sinubukan kong dumepensa pero mas lalo akong nahirapan nang dalawa na silang bumugbog sa akin, sinipa pa ako ng isa pero nagawa kong hilain ang isa niyang paa at agad ko siyang sinuntok but I am in disadvantage dahil may kasama siya, it's hard to knock them out both at once. "Damn it!" I hissed and tried to fight them both pero biglang hinampas ng bato ni Zoe ang isa na halos matumba ito at nawalan ng malay. She os shaking the moment she saw blood coming from the man's head, nagalit naman ang kasama ng lalaki at sin

Masakit man sa akin manggaling mismo pero may kagaya siya ng kapangyarihan. “Pinuntahan lang kita rito, dahil gaya mo nais ko rin ng katahimikan.” Ngunit ibang katahimikan ang nais ko. Nais ko ng panghabang buhay na kaayusan, kahit kaguluhan ang pinili ko. Untold stories always holds mysteries never solved, nor a prophecy they’ve never encountered. How can they possibly defeat the darkness if the light doesn’t shines like how it shines before? The dead arises from their grave and the moment they summon the never-ending darkness the question will be? what will happened with us?

malamig na sagot n'ya sa lalaki. Kilala s'ya ni Ashton, at alam nito kung ano s'ya dahil ky Dark. Magkaibigan ang mga ito at minsan na nilang niligtas ang buhay ng doctor. "Bakit ayaw mong sabihin? That's cool, you know!" solsol pa nito sa kan'ya. "May mga bagay sa mundo na kailangan nating itago para sa ikakatahimik ng lahat," sabat naman ni Light na sinang-ayonan n'ya.

bulong niya, ramdam ang tensiyon sa hangin. Ang gabi ay nagmistulang apoy—isang halo ng init, galit, pang-akit, at proteksyon. Alam ng tatlo na ang paparating ay magiging labanan, hindi lamang pisikal kundi emosyonal, at bawat galaw ay magtatakda ng direksyon ng kanilang love triangle at dark romance.

At ang ama ng batang ito… si Lucien. Hindi ko kayang ipaliwanag iyon. Hindi ko kayang ipakita ang katotohanan sa harap ng mansion na puno ng matang mapanuri—at lalaking tinitingnan pa rin ako ng may lihim na apoy sa mga mata.

Hindi lang iyon, may mga nakapasok na kalaban pang kailangang asikasuhin kaya bago pa man makapanakit pa ng tuluyan ang mga shades na iyon ay narinig ko ang boses ni abuela. "White light" and with that, a white blinding light spread through the air, eliminating the shades and shadows as much as it could.

wika ni Light sa tabi ko dahilan para tumingin ako sa paligid ng bus. Hinampas ko na lang siya at tumayo na ako dala ang bagpack ko hinanap naman ng paningin ko ang mga kaibigan ko pagka-baba ko. Nagulat naman ako ng akbayan niya ako sa balikat may kuryente akong naramdaman kaya inalis ko ang kamay niya. "Magkasama pala tayo sa isang tent para hindi mag-isip ng iba si Helga," bulong niya sa akin at iniwasan ko na lang nang tingin si Light.