Akala Ko Nung Una Mga Nobela at Kwento

Akala ko ay maaga-aga ako makararating dahil ang pagkain namin ay pang-merienda na pala. I ENJOY the food with Karina. I shared with her my thoughts, my problem and we started to have our dreams together. Akala ko ay wala ng katapusan ang lahat. Doon pala ako nagkamali. As long as there is a Bellevera that exists, my life will become hell.

"K-kinakabahan ako. First time ko 'to Yeena, hindi ko alam kung anong gagawin." "Ano ka ba, Sia! Ito ang pinasok mo kaya una pa lang wala na dapat ang pakiramdam na yan. Pero huwag kang mag-alala, ganyan din ako noong una. Meron bang tao na hindi kakabahan kung first time na gagawin ang hindi naman niya nakasanayang gawin? kaya tara na! exciting ito, Aloisia!" Exciting? Exciting pala sa kanya ito.

saad ko kasabay nang malalim kong pag hinga. "Kaya ng buddy, paanong hindi ka niya matatandaan wala naman nag bago sa'yo," nakakalokong tawa nito. "G*** bata bata pa ako noon. First time ko nga nang many nagyari saamin," sambit ko. Dahil 'yon naman talaga ang totoo.

Pagkatapos, reklamo niya, “Ang kapal naman ng mukha mong agawin sa’kin ang fiance ko, ikaw na kabet? Tuturuan kita ng leksyon ngayon!” Bago ko pa man maproseso ang ibig niyang sabihin nang banggitin niya ang mga salitang “kabet” at “fiance”, sinampal ako nang malakas sa mukha. Natigilan ako sa lakas ng sampal.

Kaysa masaktan ay bahagyang natawa siya. “Wala. Naalala ko lang iyong unang nagselos ka. Sobrang natakot ako sa iyo noon, eh, pero iyong kilig ko abot hanggang langit naman,” sagot ni Leia sabay hilig ng ulo sa balikat niya. “Ah, kay Jolo mo noon?” Ngumuso si Leia. “Anong ‘Jolo mo’ ka diyan?”

tumango ako oo. Ngayon ay isang araw kung saan naranasan ko ang maraming mga una. First time lumipad. First time sa taxi. Unang beses sa isang malaking lungsod. First time na tumira sa malayo. At ang aking unang pagkakataon ay nakabalot sa mga bisig ng isang lalaki na binuo tulad ng isang diyos na Greek.

Alam mo ba kun paano ako nag-alala sa mga baby ko noong mga oras na iyon? Alam mo ba na ikaw ang una kong naalala noong nanduon ako nakahiga habang tinatapaktapakan nila ako? Alam mo ba? Alam mo ba na gustong-gusto kong humingi sayo ng saklolo? Hindi mo alam, wala kang alam.

Akala ko, guni-guni ko lang ang lahat. Ngunit nitong mga nakaraang linggo, noong pumasok si Talia sa buhay namin, unt-unting nabuhay ang mga pagdududa ko. Ang bawat paghakbang niya, ang paraan ng paghawak niya kay Liam, lahat pamilyar. At lalo na noong unang araw na malapitan ko siya—kahit amoy rosas ang gamit niyang pabango ngayon, may isang pamilyar na init sa balat niya na hinding-hindi ko malilimutan.

“Happy tears, Elisa.” Hindi ko alam kung matatawa ako o lalo lang kakabahan. “Akala ko…” napayuko ako. “Akala ko hindi niya ako gusto.” Naalala ko ang unang beses na humarap ako sa mama niya. Ang malamig na titig. Ang tahimik na pagsusuri. Pakiramdam ko noon, kulang ako sa lahat. Sa estado, sa pangalan, sa mundo nila.

Yung tingin na parang sinasabi niya ‘hindi mo ko pinapakinggan kaya wag mong akong subukang talakan. Natahimik ako. First time lang nangyari sa akin ‘to. Pitong taon ko na siyang kakilala pero kahit kailan hindi pa naiimply sa akin yung 'makuha ka sa tingin’ ngayon lang. Parang hindi ko matanggap. It can't exactly be a good thing, are we being civil with each other? Ito ang first time na nagkausap kami na walang sigawan na naganap.