Akala Ko Nung Una นิยาย & เรื่องราว

Akala ko magkababata sila, dahil kakaiba ang samahan nila at tinatambal silang dalawa. “Talaga? Ibig sabihin unang araw mo ro’n? Eh bakit nasa mansyon ka? Anong ginagawa mo ro’n? Para ka kasing may hinahanap,” biglang pumasok sa isipan ko ang unang araw na nakita ko siya. Natawa siya. “Ahh naligaw lang po talaga ako,” Hindi ko alam pero may kakaiba sa tono niya, parang nagsisinungaling lang siya.

“Pasenya na po kayo, kulang kasi sa pansin ‘to. Kalimutan niyo na po yon.” “No it’s okay, I’m just shocked kasi first time kong makarinig ng ganyan. Never pa kasi ako nakaranas.” And my jaw dropped. Literal. Gusto pa yata makaranas ni Lola.

good luck na Lang talaga sa akin mamaya. First time kong pumunta sa ganitong Lugar, first time kong uminom ng alak, at sure akong first time akong uuwi ng lasing. well, eighteen na naman ako kaya hindi naman siguro masama mag-try ng ganito. Hindi naman siguro magagalit sila mama.

"Ikaw, Kai, nung unang kita mo sakin? Mukha ba kong may motibo sayo?" Kita kong napangisi siya. "Actually." Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya. Babanatan ko na sana siya pero pinagpatuloy niya ang pagsasalita. "Nung una akala ko nagpapapansin ka lang sakin," humalakhak pa ang gago. Nalaglag ang panga ko. "Ang kapal mo!"

"Akala ko hindi mo close mga 'yon?" "Hindi nga pero sila 'tong feeling close sa akin! Like, I only met them once pero itong ginagawa nilang pambubwisit sa akin ay katumbas na ng pagkakilala nila sa akin ng isang taon! Mga stupid ugly creature hindi na lang nag-extinct, eh!" "Ikalma mo lang, 'yong dugo mo baka tumaas xowie!"

Akala ko ay mag-uusap muna kami pero ano agad 'Tong ginagawa niya? Sobrang lapit din ng mga mukha namin to the point na amoy ko na ang hininga niyang amoy alak at menthol. Amoy ko rin ang pabango niya na namiss kong maamoy. Naglalagablab ang aking damdamin. Shit!

Taon na halaga ng pinsala. Marami akong na miss na bagay. Ang kanyang unang salita. Ang kanyang unang lakad. Unang araw niya sa paaralan. First time niyang magsabi ng nanay. Na miss ko ang kanyang unang kaarawan at ang mga mula noon. Paano ako makakabawi diyan? Paano?

Akala ko talaga ayos na pero hindi pa din pala. Why? How can I say? It's easy to say, it is because hindi niya ako maalala. Nagka amnesia siya dahil sa aksidente na hindi namin inaasahang mangyari. Yung araw na kung kailan nagkaayos kami ay iyon din ang araw na naaksidente at nagising nalang siya na wala ng maalala.

~Akira~ Unti-unti kong iminulat ang aking mga mata, ang bigat ng pakiramdam ko. Nagpalinga-linga ako sa paligid ko dahil hindi pamilyar ang lugar. 'Nasaan ba ako?' Nasa isang silid ako na sakto lang ang laki. ''Paano ba ako napunta dito?' Inisip kong mabuti ang nangyari bago–"

Wika ko "Hindi, I mean, noong una, inaamin ko..oo galit ako sa iyo pero nitong huli, bigla kong narealized na pati pala ako may kasalanan din.” seryoso niyang wika. “Hindi ko maintindihan.” seryosong wika ko. Talagang naguguluhan ako lalo na at hindi ito ang Sunny na ini-expect kong makausap lalo na at sandaling ito, nasa alaala ko pa rin ang lahat ng kahihiyang ginawa ko.