Alaala Ng Mga Naulila นิยาย & เรื่องราว

Pilit na inaninag ang muka ngunit ito Malabo. Naiangat siya ng babae lumutang sila sa ibabaw ng tubig. Nakita ng malinaw ni Erin ang isang babaeng maputi at napakaganda. Ngunit ito’y nawalan ng malay. ………………………………………. (Kinaumagahan) ‘’Erin. Erin, Erin’’ paulit ulit na bigkas ni Alunsina kasama ang ilang kawal habang nasa gilid ng dagat at ginigising ang walang malay na si Erin.

Naguguluhan niyang tanong. "Hindi naman alal pero as in, wala na talaga lahat-lahat, Kap. Pati ang mga bala ng baril na nagkalat sa lupa, wala narin. Maging ang mga bakas ng dugo sa buong bodega, wala na kaming nakita. Literal na naglaho nalang na parang bula!"

wika ng kulay lila at itim ang buntot. "Alicia," ang kulay rosas na palamuti. "Hana," ang may kulay kahel na palamuti. "Nalani," ang kulay pilak ang buntot. Ngumiti ako sa kanila. "Kay ganda ng inyong mga pangalan, mga sirena." "Ngunit ang maipapayo ko sa iyong pag-iwas sa ginoo ay hindi dapat, Aliara. Dahil kapag umiiwas ka ay lalo lamang mahuhulog ang iyong damdamin sa kaniya."

Umiyak na si Marya. Bigla naming lumitaw sa likuran nito ang anak nitong si Lira. “’Ma, huwag na po kayong masyadong mag-alala kay Lana. Ang importante ay nalaman natin na hanggang ngayon ay buhay pa pala ang kapatid ko. Isa pa, pakakasalan siya ng dalawang prinsepeng iyon. Tama si Aling Paning, sa buong buhay ko ay ngayon lamang ako nakarinig ng alipin na ikakasal sa isang bampira na nakabili sa kanya. Hindi ba at nakapagtataka iyon? Magdasal na lang tayo na sana ay totoong minamahal siya ng mga bampirang iyon,” pag-aalo ni Lira.

Tinikman. Sa bawat kagat ay tila may alon ng alaala. Ang lasa… parang ‘yung banana cake na madalas nilang gawin noon sa kusina ni Fortuna, habang wala pang kuryente, habang may mga kandila lang at ulan sa labas. Napapikit siya. Napabuntong-hininga. Hindi ito pagkain. Alaala ito. Lasa ng kahapon. Lasa ng pag-ibig na biglang nawala sa gitna ng gabi.

Dahil ngayon ay mas magulo ang lahat. Kung dati ay pira-pirasong imahe lamang ang nakikita niya, ngayon ay malinaw na. Si Leila ang nasa panaginip. Si Leila ang nasa mga alaalang pilit bumabalik. Ngunit imposible. Hindi ba? Hindi sila matagal na magkakilala. Hindi sila magkababata. Hindi sila nagkaroon ng nakaraan.

"Hindi kona kaya Guys" "Banyo na muna tayo" Saad ni Luna, Naglakad silang tatlo papaalis sana may dagat ng lingonin ng dalaga ang mga gamit nila nasa lupa, "Una na kayo maglakad kunin ko lang mga iyon" Turo niya sa kanilang mga gamit na damit mga bag na laman ang kanilang cellphone, andoon rin ang kanilang sariling mga tuwalya.

Just in case lang. Pero bago ko pa ma-dial ang number ni Shiela, biglang nagliwanag ang phone ko—sunod-sunod na messages mula kay Lira. Lira: Babe! Nagta-turn around na lahat! LMAO, dinudurog na si Kaila online! Lira: Holy shit, si Angelo Manansala mismo dine-defend ka! Lira: [Image.JPG] [Image.JPG] [Image.JPG] [Image.JPG]