Alaala Ng Mga Naulila Mga Nobela at Kwento

panonopla nito. Napailing na lang si Raphael, simula kagabi ay hindi pa siya umuwi. Hindi niya magawang iwan ang mag-ina niya kahit hindi siya nakakalapit sa mga ito. Athalia tries to include him in every conversation she had with kids–ilag lang talaga sa kanya ang mga bata. Maayos na rin ang pakiramdam ng tatlo, maligalig na rin ang mga ito. At gaya ng mga tiyuhin ng mga ito ay iniirapan rin siya. Kamukha nga niya–kaugali naman ng mga Lagdameo.

Chapter 4: Uwaaahhhh! Uwian na, Pambihirang itong mga Classmate ko, Nagkalat sila, Nakakainis Ang dami tuloy namin Lilinisin ni Allia. Kinuha ko na yung Walis, Atsaka nagsimulang Mag-walis, Ganun din si Allia. "Kainis naman" Sabi ni Allia, Habang padabog na nagwawalis.

Tila kay tagal nilang nangulila. Maya-maya'y isang ungol ang kumawala sa bibig ni Dhalia. Kasabay ng pag-uumpisang hawakan niya ang sariling dibdib. Nag-umpisang mamungay ang mga mata nito ng maramdaman ni Dhalia ang dila ni Rodel sa basang-basa niyang hiyas. Napatutok ang pansin ni Dhalia sa malaking salamin na naroon. Kung saan nagrereplika ang imahe nila.

nagrereklamong sabi ni Leonaire. Nakangiting napapakamot ako sa ulo. Tumalikod naman si Ayla sa ‘min at parang nagkukunwari lang na may hinahanap gayong kitang kita naman ang baril na nahulog niya. “Mauuna na ko.” Ani Ayla at dali-dali nang umalis. Binigyan ako ng tinging parang tinuturo si Ayla. “H-Ha?”

Chapter 119: Aalis na sana siya. Subalit nang humakbang siya palabas ay bigla na lamang bumuhos ang malakas na ulan. “Ryllander,” tawag ni Lila sa kaniya, dahilan upang mapangiti siyang lumingon dito. “Bakit?” “Malakas na ang ulan. Mamaya ka na lang umalis kapag tumila na ito!”

Hinalikan ni Neil ang kanyang mga u***g nang higit pa, bahagyang pinapalo ang dulo ng kanyang dila dito. "Sabihin mo," bulong niya. "Please..." Halos hindi makapag-salita si Alona dahil ang sarap na sarap siya sa loob. "Please, ano?""Neil naitanong nang may paglaro habang kinagat ang kanyang u***g nang may paglaro." "Please... hayaan mo akong..." Alona ay malapit nang labasan bago matapos ang kanyang pangungusap.

Tila nagbabadya iyon para sa malakas na ulan. "Wala akong payong na dala," biglang sambit ni Lily. Hindi ito pinansin ni Phana dahil hindi pa rin mawala-wala ang kaba sa kaniyang dibdib. Mula sa 'di kalayuan ay nakita nilang dalawa ang liwanag. Nagtaka si Phana kung saan galing iyon gayung sa pagkakaalam niya ay uulan ng malakas. "Hi guys." Isang boses ang gumulat mula sa kanilang likuran. Muntik nang maitulak ni Phana si Lily dahil sa pagka-gulat.

Agad na tumayo si tiyahin Lina mula sa kanyang kinauupuan, lumapit siya kay Leora at tumayo sa tabi ni Leora sa harap ni Bellerien at sinabi, "Matagal na tayong hindi nagkikita, parang nakalimutan mo na kaming dalawa, ha?" Ngumiti nang masama si Bellerien. Nakalimutan? Paano makakalimutan ni Bellerien ang mukha ng kanyang tiyahin, lalo na ang mukha ni Leora na nakaukit sa kanyang alaala? Ngunit, ang alaala tungkol sa dalawang taong iyon ay talagang hindi maganda at napakasama kaya palaging nagsusumikap si Bellerien na kalimutan ang lahat ng mga alaala na hindi masarap alalahanin nang may labis na kahirapan.

Hindi siguro sanay na makitang nagsusungit si Aling Chona sa amin. “Huwag mo nang pansinin, baka siguro naiinggit lang sa akin. May apo na akong kinasal, habang siya ay wala pa.” Wika ni Lola sa akin ng ikinuwento ko sa kanya ang pagsusungit ni Aling Chona. Ngumuso ako. “Eh, di mamanhikan rin siya para hindi siya naiinggit.” Umiling naman sa akin si Kuya Cillian.