Novel & Cerita Alaala Ng Mga Naulila

Nilagay niya sa off mode ang cellphone at ibinaba sa kalapit na table. ALA UNA ng madaling araw, nagising si Larabelle dahil sa uhaw. Sinanay muna niya ang paningin sa liwanag. Tumatama sa noo niya ang mainit na hininga ng lalaking nahihimbing da kaniyang tabi. Braso nito ang unan niya at ang kabilang kamay ay yakap siya.

Matigas pa ang ulo. How about that Jillian girl who called you budol gang and manyak? Damn--conscience tumigil ka! Napailing ako saka ipinilig ang ulo para itaboy ang anag-ag ng kahapon na matagal ko ng ibinaon sa hukay. "Oh you're ignoring me now? Okey... wait, will call them and I...."

Fond Ang mga alaala ng taong mahalaga sa atin ay parang init ng araw—hindi laging nakikita, pero laging nararamdaman. 👨‍⚕️HIDEO ADONIS Nagbabadya na ang pagbuhos ng ulan nang makarating kami sa Lomihan ni Aling Milings. Kadalasan ay mga hapon o gabi ang dagsa ng tao rito. Nakita ko naman na hindi gaano karami ang mga kumakain kaya makakapili kami ng pwesto na tabi ng bintana na siyang overlooking sa bulkang Taal.

Abala na siya ngayon sa ipad na nasa harapan niya habang ako naman ay abala sa pag aaral sa mga subjects na naka paskil sa screen ng laptop na nasa harapan ko. Ilang sandali pa ay isang katok sa pintuan ang bumasag sa katahimikang nag hari sa aming dalawa ni Rocco. Dahan dahang lumipat ang tingin ko roon, kusang tumaas ang kilay ko nang ma kita ko si Laila na niluwa nito. “Sir, urgent meeting,”

sa loob-loob ko. "Deo, kilalang-kilala mo ako, tinuruan ko lang ng leksyon yang babae mo, baka kasi hindi pa niya ako kilala eh. Tinutulungan lang kita upang ipakilala ang totoong ugali ko sa kanya. Kaya pagsabihan mo yang babae mo na sa susunod huwag niya akong pangungunahan kung iiyak lang din pala siya at maghahanap ng kakampi." pinasadahan ko muna ng tingin mula ulo hanggang paa ang umiiyak na si Brenda bago padabog na tumalikod sa kanila na parang kontrabida sa pelikula.

Tangina. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko dahil sa naiisip ko. Bwisit na ‘yan. Dapat talaga ay hindi na lamang ako nag-abala pang pumunta don. Dapat ay kanina pa akong umalis at umuwi na. Dapat ay hindi ko na siya hinintay pa. Nakakainis, sobra. Bwisit siya. Bwisit!

Nakasuot siya ng longsleeve na may pinong burda, mahaba at makulay na saya, at may hawak pang pamaypay na marahang pinapaypay ang sarili habang nakaangat ang baba na parang isang dalagang Pilipina sa lumang panahon. “Mukhang maganda ang gising mo ngayon, teh…” sabi ni Gemma habang napatigil sa pagpupunas ng mesa. Si Nilo ay napahinto sa pag-aayos ng mga plato, at si Manang Hilda ay napakunot ang noo habang nakatingin sa kanya. Mula sa hagdan, napasigaw si Bella. “Ate ganda… ang aga mo ulit at grand entrance pa… may shooting ba dito?”

And this is the first real food I have eaten in my whole life that I cannot stop crying. Halos nangangalahati na ako sa kinakain ko nang bigla na lamang bumukas ang tv. Mula roon ay nakita kong nakahiga ang babaeng ayon sa kanya ay princesa wearing nothing but a pair of black underwear. She is obviously seducing someone at hindi nagtagal ay lumapit si Russ sa kanya wearing only his briefs.

Ano nga ba ang aasahan ng dalaga sa ibang tao kundi ang husgahan siya, mataas man o mababa ang pinag-aralan ay walang pagkakaiba ang mga ito kung hindi ang unahing paniwalaan ang nakikita at naririnig bago alamin kung totoo nga ba ang lahat. Marahan siyang bumuntong-hininga at naghintay ng masasakyan, base sa text message mula sa kapatid ay maayos naman ang mga nangyayari ngayon sa ina ngunit hindi pa rin nagkakamalay mula kagabi.

hindi magkayaw na pagmumura n'ya sa dalawa dahil sa nabungaran n'yang kalat pagkagising. "Putang'ina ka rin Pula! Kanina ka pa namin ginigising na gago ka pero ayaw mong magising. Pasalamat ka at sinabuyan ka lang namin ng tubig at hindi inilunod sa batya," nakataas ang kilay habang dinuduro na singhal ni Nicollai sa kan'ya.