Alamat Ng Rosas の小説・ストーリー

Preskong-presko rin ang malamig na hanging pinuno ng romantikong samyo ng mga rosas. Ang daan din namang binagtas niya kanina ay maituturing na isang memorableng karanasan. Para siyang reynang dumadaan sa walking space na nalalatagan ng mala-carpet na luntiang bermuda grass. Ang mga halamang rosas ang nagsilbing mga usherettes o giya niya hanggang marating niya ang resthouse na mistulang palasyo na nakabalat-kayo lang.

"Honestly, isa sa dahilan ko kung bakit ako nagpunta rito para makahanap ng pwede kong mabudol para makasosyo ko sa winery business. Funny right?" "No. It's not." Hindi ko makayanan ang matagal niyang pagtitig sa akin kaya muli kong itinuon ang sarili ko sa alak na iniinom ko. "What's your name?" maya'y tanong niya. Saglit ko siyang tiningnan at nginitian. "Rosa." "Rosa. It means rose. It suits you." Kumabog ng mabilis ang puso ko sa hindi ko malaman na dahilan. Pero kailangan ko iyong baliwalain dahil ayokong walang kahihinatnan ang pagpunta ko rito.

Inisip niyang masarap siguro tumira rito nang pangmatagalan, malayo sa ingay at gulo ng lungsod. Nagpatuloy siya sa paglakad hanggang sa masilayan si Aling Rosa na abala sa pagdidilig ng mga halaman. Masaya at simple lang ang buhay sa isla, at naisip niya kung gaano kaiba ito sa abalang buhay sa Manila. Lumapit siya sa matanda, tila gusto niya ng kausap dahil nararamdaman na niya ang pagka-inip. "Nay Rosa, nasaan po pala si Phine?" tanong ni Pamela, sabik na makahanap ng makakausap.