Alamat Ng Rosas นิยาย & เรื่องราว

Biglang napatili sa tuwa si Nemia nang makita niya ang isang napakalawak na bed of roses sa ilalim ng isang malaking bintana sa gilid ng mansyon. Dahil laging inaalagaan, punong-puno ng mga pulang bulaklak ang garden. Sumasayaw ang mga ito sa hangin, napakaganda at napakabango. Gayunpaman, ang pagiging romantiko ng mga roses ay parang hindi nababagay sa malamig, madilim at seryosong aura ng buong mansyon ng mga Montenegro. Nang tingnan ni Morgan ang mga roses, isang napakalalim, puno ng pangungulila at malambing na tingin ang dumaan sa mga mata niya.

saway niya. Crixzus chuckled. “Ano ka ba? Rosas lang ito, hindi magagalit si Aling Martha dahil lang dito. Si Mang Efren lang ang may kakayahang galitin siya.” Sinundan nito iyon ng tawa na nakadadala, kaya natawa na rin siya. “Salamat,” sagot niya, napangiti. Kinuha ang rosas mula sa lalaki. “Ang ganda ng mga bulaklak rito,” aniya. Bukod sa mga rosas, may lilies din na iba't ibang kulay, daisies, at mga orchids.

Hindi niya maiwasang isipin—ano kaya ang naghihintay sa akin ngayong gabi? Si Rosa ay luminga sa paligid ng desoladong kalsada, unti-unting bumalot sa kanyang dibdib ang hindi maipaliwanag na kaba. Ang adres na ibinigay sa kanya ay nagdala sa kanya sa lugar na ito, malayo sa liwanag at ingay ng siyudad.

Sa isip-isip niya, kahit gaano kataas ang threshold ng Rosales, hindi siya nag-iisa. Ang lumang bahay ng Rosales ay matatagpuan sa pinaka-eksklusibong bahagi ng villa district ng lungsod. Ang mga bahay roon ay pawang mararangya, ngunit ang villa sa gitna ang pinakaengrande, tila isang simbolo ng kapangyarihan at kayamanan.

ROSA Hindi pa rin ako makapaniwala, parang nananaginip lang ako habang nakaupo kasama ang dalawang empleyado ng kompaniya. Paulit-ulit kong tinitingnan ang kontratang na sa harapan ko ngayon. Nakasaan doon ang pangalan ko. Rosa Castillo. Sa ibaba naman ay ang posisyong hindi koo man lang inaasahang makukuha at hindi rin sa panaginip.

"Magandang umaga, hija." Napagawi agad ang tingin ko kay Manang Rosa na kasalukuyang nagdidilig ng mga halaman sa gilid ng terrace. Suot nito ang paborito niyang kupas na apron habang maingat na binubuhusan ng tubig ang mga bulaklak na nakahilera sa paso. Kahit may edad na, hindi pa rin nawawala ang gaan ng kilos nito at ang maamong ngiti sa labi. Napangiti rin ako nang makita ang hardin.

"Miss, may hindi pa tayo nadaanan. Dadalhin kita sa La Vieda Roses." "La Vieda Roses?" Napahinto ako at lumingon sa kanya, hindi ko pa narinig na may mga rosas dito. Ang tagal ko na talagang nawala. "Where is it?" I asked rudely. I heard him chuckled but I did not bother to ask why. Natuwa yata ang dugyot dahil pinansin ko na siya. Kinakausap ko lang siya dahil interesado ako sa mga roses, walang iba! Ang dungis niya!

Lalo na yung isa na nakaupo sa mesa habang may lollipop sa bibig. "See that hot woman?" bulong sa 'kin ni Souzi habang nakatingin din sa tinitignan ko. "Siya si Margarret Mallari. The hottest woman here in university. She's one of the Octapetala. 'Yang grupo niya, kasama rin sa mga kinatatakutan. They are whores. Pero pumapatol lang sila sa mga hot guys," paliwanag pa ni Souzi.

nguso nito sa rosas na hawak ko. " Nakita ko 'to sa labas ng pinto. Hindi ko alam kung kanino galing kaya kinuha ko nalang sayang naman at mukhang fresh pa." sambit ko bago inamoy-amoy ang rosas. Kumunot ang noo ni Max habang nag titipa sa kanyang cellphone na parang may tini-txt ito.

Isang pink at isang white roses. Kumunot ang noo niya. Hindi niya maalala kung kailan pa siya nagkaroon ng rosas sa silid niya. Nanlamig siya nang maalalang kinuha ni West ang rosas mula sa kanyang tenga, pero inabot rin naman ito agad sa kanya. Ngunit nagtataka pa rin siya kung bakit nasa silid ang rosas.