Alamat Ng Saging Tagalog の小説・ストーリー

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

sagot ko. Nang makaalis si Mang Tasyo, dinala ko ang mga saging sa kusina at inutusan si Maricel na ilaga ang mga ito. Pagkatapos ng ilang minuto, ang amoy ng nilagang saging ay humalo sa bango ng chili garlic na kasalukuyang niluluto nina Ate Tess sa loob ng processing area. "Meryenda muna tayo!" tawag ko sa kanila.

“We're near.” “Nasaan na tayo?” Ang mga puno na naaaninag ko sa baba ay hindi malinaw dahil sa kapal ng fog na nakikita ko. Medyo maulap din sa lugar kung nasaan kami ngayon. Parang Baguio lang. “We're in tagaytay, Elora.”

“Aling Mona. Ipapaalam ko po ang lahat sa loob.” Pagpasok nila ay sinalubong sila ng amoy ng lutong probinsya. Tinola, inihaw, sinaing na tulingan, at ang pinakamasarap na mangga na tanging Zambales lang ang may ganong tamis. Ang mga kasambahay ay abalang nagluluto, nag-aayos, at tila excited sa presensya ng binata.

"You sure?" Ilang ulit itong tumango. "Saan ho ba ang lugar na 'to?" Mas hinigpitan nito ang pagkakayakap sa balabal na nasa ulo. At niyakap ang sarili, alam niyang nilalamig ito. "Baguio City." Nanlaki ang mga mata nito. "Napakalayo." "Yes, kung sa Manila ka talagang malayo pa."

Alam kong hindi niya ako titigilan hangga't hindi niya ako mahanap pero may isang lugar na sigurado akong hindi niya kami makikita ng kaniyang anak Ang probinsya ng Siargao doon ako lumaki hanggang sa ako ay labing walong taong gulang. Wala na doon ang mga kamag-anak ko pero may isang lumang bahay na pag-aari pa rin ng pamilya namin doon.

“W-where are we?” “Andito tayo sa bahay ko sa Laguna. Rest house ko ito.” Nilibot niya ang tingin sa paligid, napakalawak ng lugar at ang ganda ng garden. Mukhang alagang-alaga ng kung sino mang may green thumb na nagtatanim doon. May isa ding puno ng mangga sa gitna ng garden na hitik sa bunga. “B-Bakit tayo pumunta dito?” “Mag stop-over muna tayo. May kukunin lang ako dito.”

“Nice to meet you po! Angela po ang pangalan ko. Nasabi na ni Celine ang lahat. Huwag po kayong mag-alala. Aalagaan ko kayo nang mabuti habang nandito kayo sa San Jose.” Lumawak ang ngiti nito. “At siguradong mag-eenjoy kayo rito.”

"Congee!" Ang Congee ay Arroz Caldo ang tawag sa tagalog. Iyon ang dala-dala ni Gran papunta sa kanila na nakaharap na sa isang chabudai uri ng lamesang madalas ginagamit ng mga chinese. Mababa lang ito, at ang upuan naman ay halos nakasalampak lang sila sa sahig.

Alas Siete naman ng umaga ang pasok ng mga mananahi para simulan ang orders. Tatawagan ko si Helga para pangunahan na iyon. May konting puntong Batangeño talaga sa ibang panig ng San Luis. Normal yon dito. Kagawad ang unang bumati sa akin, si Aling Lori. Mabiro. Bilyaka, sa salitang Quezon o tagalog. Uso dito ang green jokes. Iiyak ka talaga kung pikon ka. Kailangan, marunong kang magbitaw ng biro, sumakay o manahimik kung hindi mo kayang sabayan.