Alamat Ng Saging Tagalog Mga Nobela at Kwento

"Naku, Tita, sanay na sanay ho ako sa garneng pagkain. Sa amin ho sa Batangas, kapag gulay, gulay laang ang ulam. Kapag isda, isda laang. Hindi ho kami nagmamadami ng ulam sa isang kainan. Iyong ubos-ubos biyaya ho ay hindi uso sa amin, dahil baka ho kinabukasan, ay magdildil na laang kami ng asin sa hirap." Bago pa man makasagot si Tita Selena, biglang sumingit ang kanyang anak. "Huwag ka na ngang masyadong magpaawa at maggaling-galingan diyan, hindi bagay sa iyo," parunggit ni Angelo sa akin sabay subo ng kanin. Ang lalaking ito ay talagang palaging nakatutok sa bawat galaw ko, parang laging naghahanap ng mali.

Hanggang sa dumiretso sa aking leeg at hinalikan roon. "Ano ba! Hindi ba nanliligaw ka pa lang." Nakita kong napailing 'to. "Sorry, hindi ko lang mapigilan, ang ganda mo eh," Pigil na sumilay ang aking ngiti. "Saan ba tayo pupunta?" "Sa bayan ng Algao," Sabay kabig sa aking bewang. ______ Namangha ako ng makita ang yate. "Saiyo ito?" Simple lang itong tumango.

Tumayo naman na si Ash at inilahad ang kamay sa akin kaya hinawakan ko naman iyun at tumayo. “Jan ka na lang sa tabi dahil mahapdi kapag nabasa ng tubig alat ang sugat mo.” Saad niya. “Ang sabi nila mas mabilis daw gagaling ang sugat mo kapag nabasa ng tubig alat.” “Saan mo naman nakuha ang kasabihang yun?” “Yun ang sabi sabi nila, sa una lang naman daw mahapdi eh saka gusto kitang makasama eh hehe.”

Dagdag pang pang-iinis. Natataranta na si Sophie. Katarantahang kumakain sa katinuan ng kanyang isip. “I mean sa Palawan. Nandito sa Puerto Galera si Tony Sandoval, meaning, wala siya sa Palawan. Kung wala siya sa Palawan, bumalik na tayo ng Palawan, para hindi tayo makita ni Tony dito sa Mindoro, o kaya itong Mindoro ang ilipat natin sa Palawan.”

“Thank you, Ate Glo. Pasensya na pala na nakita mo akong lasing kagabi.” “Naku, Ma’am. Bakit kayo humihingi ng pasensya, eh, amo ko kayo. Saka sanay na ako. Iyong Tatay ng anak ko, medyo nakakaangat din sa buhay kaya lang lasenggo rin.” “Taga-saan po kayo sa Pilipinas?” “Metro-Manila lang. Lagomoy ang pangalan ng barangay. Kapag umuwi ka, dalaw ka sa amin.”

"Lino, what's the exact location go there at anong Lugar ang mga puwede mapuntahan kapag dumaan doon?" "Tarlac po, sir."

may nagbago sa pagitan naming dalawa ng alkalde kahit hindi pa kami nagkikita. Habang nasa van pauwi ng ancestral house, tinawagan ko si Tatay Amado. “Ma’am Sinta! Kumusta ang Siargao?” Masigla ang boses niya sa kabilang linya. “Masaya po, Tay. Pero mas miss ko ‘tong hangin ng Cadiz,” sagot ko habang nakatanaw sa mga palayan. “Kumusta po sa planta?” “Ayos lang, Ma’am. Naayos na po ‘yung irrigation system kagabi. Pero gusto daw po kayong makausap ni Mayor pagdating n’yo.”

manghang tanong nito sa kanya. "Bisaya po?" takang tanong niya sa matanda. "Oo, bisaya ang salita sa inyo sa bohol diba?" takang tanong nito sa dalaga. "O_opo! Bisaya po, pero dito na po kasi ako ipinanganak sa maynila kaya tagalog po talaga ang langguage na ginagamit ko!" palusot pa niya. Tatango-tango naman si Belen na animo'y naniniwala naman sa dalaga. Nakahinga ng maluwag si Sofia ng hindi na muli pang nag-usisa ang matanda tungkol sa pinanggalingan niya.

Wala ring kalsadang daan pabalik. Tanging makitid na daang pinanggalingan namin, paikot at palusong, ang tangi kong nakita. ‘Tandaan mo ‘to, Laura,’ bulong ng isip ko habang pinagmamasdan ang bawat detalye ng paligid— ang gate, ang mga bato sa gilid ng kalsada, ang matandang punong nakayuko sa likod ng poste ng ilaw.

Tumikhim siya at umayos ng pagkaka upo. "Marunong ka pala mag tagalog. At… first time kong marinig na magsalita ka ng tagalog." Puna ko. "Mukha kang mayaman na napadpad sa probinsya. Pero ang bongga ah mas lalo kang nakakaakit kapag nagsasalita ka ng tagalog."