Alia Atreides Novels & Stories

One organization; five merciless women. Behind their innocent faces hide their true identities. They can kill without feeling guilty. Mercy? It has never been in their vocabulary. There's only one rule to keep you alive; OBEY & NEVER BETRAY. You have been warned. Welcome to Atrómitos Orgánosí ! I am Quennie Rose Rado, also known as BOMBER. "Tick. Tack. Tick. Tack.Time's up, darling."

Humugong ang bulung-bulungan. Ilan ang kunot ang noo dahil sa pagtataka. Tantad na sa labas at loob ng kumpanya na ang pangalan ng naging katipan at naging asawa ni Elena ay Kyver ang pangalan. Kyver Jacob Amelio. Natigil ang bulung-bulungan nang umakyat sa entablado si Miss Teresa Concepcion. "Ngayong nakilala na ninyo ang mahal na asawa ng anak ko, please proceed with the party and enjoy your-selves," sambit ni Teresa.

Pero may isang lalaki na bahagyang bumagal ang paglalakad. Napatingin siya sa direksyon namin. At sa isang iglap, parang nawala ang lahat ng ingay sa paligid ko. Nanlamig ang buong katawan ko. Si Aziel. Ang kakambal ni Atlas. At hawak niya ang anak-anakan ni Atlas na si Jamaica. Napahigpit ang pagkakahawak ko sa kamay nina Red at Raze, akmang tatalikod na nang.

Tanong ko rito. "Simula noong nakulong ka at hanggang nakalabas ng kulungan, hindi na nagpakita si L.A." aniya sa akin ni Althea. Si Althea Mitchell ay pamangkin ni Tita Gaia. Ang Mommy niya ay isang Assassin na si Tanya Mitchell. "Secure niyo ang stockholder ni Pablo Sorrento. Alam kong iyon ang target nina Klaeb Sorrento at Rios Madrigal. Lalo malapit na ang eleksyon."

mahina kong sambit. He looked at me too. Hindi ko alam kung namamalik-mata ba ako o sadyang nakita ko talaga kung paano dumaan ang lungkot at guilt sa kanyang mga mata. Ngunit bakit naman siya malulungkot? Bakit siya makakaramdam ng guilt? "The girl would be Nixie," he said coldly. "Nixie Aia Carter." I nodded my head. "Name the boy Atlas Nicholai."

[The Architect of Sin] Ang pagbabalik ng alaala ni Vlady ay isang himala, ngunit kasama nito ang isang sumpa. Ang bawat sandali ng kapayapaan sa St. Petersburg ay isang panandaliang hiram na oras mula sa nakaraan. Ang Mnemosyne Serum ay nagtagumpay sa pagdikit-dikit ng mga pira-pirasong alaala ni Vlady, ngunit ang side effect nito ay nagpapakita ng isang mas malalim na bitag mula sa Council: ang kanyang isipan ay nananatiling isang weaponized server, at ang tanging makakapag-activate nito ay ang nagmamay-ari ng Prime Key—ang kapatid ni Mateo Valente, ang tunay na arkitekto ng lahat ng kanilang pagdurusa.

Nagtaka ako at the same time ay kinabahan. "Nagpapakilala ako Ginoo. Hindi ako ang tunay na ako sa mundong ito. Iba ako, sa pisikal at emosyonal na aspeto. Gumagamit ako ng pana't palaso para pumatay ng mga nilalang. Kung inaakala mong mabait ako, nagkakamali ka. Dahil wala sa singkwenta porsyento ang tunay na ako sa mundong ito. Ako si Atyrrah, ang Prinsesa ng Acranum"

Lumabas ang isang magic circle na may komplikadong hitsura. “Lubayan ninyo ang anak ko! Ano sa tingin niyo ang ginagawa ninyo?” ang sigaw ni Athaliah at nakita ko ang paglalaho na parang abo ng mga Astral Mages. Halos manghina ako sa ginawa ni Athaliah. Hindi ko alam kung dapat ba talaga akong matakot para sa buhay ko o para sa buhay ng mga Astral Mages na siyang nagbabadyang lipulin ang mga Celestial Mages. Siya si Athaliah, ang diyosa ng tala at oras. Siya ang Ethereal Queen, ang aking kabiyak at ina ng aming supling na si Adamantine.

Ang ganitong katahimikan ay bihira sa buhay niya, kaya’t sinisipsip niya ang bawat segundo. Biglang nagbago ang tono ng telebisyon. Breaking News: Tycoon Billionaire Zeus Thanatos Smith, the founder of AI, spotted at Rome Fiumicino Leonardo da Vinci Airport. Napahinto si Athena sa pagbabasa. Dahan-dahan niyang ibinaba ang libro at itinuon ang pansin sa screen. Lumabas ang isang kuha ni Zeus, seryoso ang mukha, may suot na dark suit, napapalibutan ng security. Mabilis ang kilos, diretso ang lakad, parang laging may hinahabol na oras.

tila nahihiya pa ring sabi niya. “Sabi sa akin ni Aziel, nabigyan na raw kayo ni Atlas ng heads up,” I informed him. Mabuti na lamang at sa wakas, naalala ko na kung anong pangalan ng may-ari ng bar na ito. Kung alam ko lang sana ang pangalan niya kagabi, mas magmumukha akong credible. “Ako ‘yong tutuloy muna sa kuwarto niya rito.” Bahagyang nanlaki ang mga mata niya at muling chineck ang hawak niyang ID. “You can call him once again so you can verify—“