All Apologies Lyrics Novels & Stories

Lee. Once I settled into my seat, Mr. Lee cleared his throat, drawing everyone’s attention. “I apologize for my son Hope,” mahina niyang sabi. His voice steady but laced with a hint of concern. I wasn’t sure what Mr. Lee was apologizing for—whether it was for Hope’s actions last night or for leaving me alone at the hotel. Regardless, I managed to nod slightly in his direction, even though I had no intention of forgiving Hope for either of those things anytime soon.

Hinawakan niya ang dalawa kong pisngi. "I'm sorry if I made you lonely. I'm sorry if I didn't do my job to take care of you and our baby right. I'm sorry if I made you think things that made you sadder. I'm sorry if I hurted you. I'm sorry if you felt unwanted, hated and unloved. I'm sorry if I didn't gave you the care you needed. I'm sorry for being a Dragunovv. I'm sorry for being me. But DEATH, now that Luna's gone, I won't ask you to act like her or be like her to have a place here in my life. In my heart. Because I will try. For her...since she wanted us together, I will try to love you back. If that's what she was wanted."

Darling, please. “I'm sorry, I wasn't there. I know it hurts so bad. I'm sorry. Please come back. Please don't leave me…”

"I'm so sorry for everything you've been through. Kung sana nalaman namin lahat ng nangyayari sa'yo, matagal ka na sana naming kinuha. I'm so sorry, Apo." Umiling ako. "Shhh, ang importante po ay nagkita-kita na po tayo nila Lolo." Humalik ako sa pisngi niya. Totoo naman. Wala na akong pakialam sa kung ano pa man ang nakaraan. Basta kasama ko na sila ngayon, okay na ako doon. Wala na akong ibang mahihiling pa sa buhay dahil kontento na ako sa kung ano man ang meron ako ngayon.

Bawat hampas ng simoy ng hangin mula sa bintana ay siyang patak ng luha sa mga mata. “Sorry for letting you in pain. Sorry for creating a difficult situation that it’s hard to handle. Sorry for choosing to love anyone else rather than loving yourself. Sorry for the pain that my subconsciousness creates in order to be in this place. Sorry for not being able to love and care for you this time. Sorry for everything and sorry for hurting you deeply that creates a wound that it's so hard to heal right now. Please help me overcoming this and let shine again.” Nakatingala niyang hinaing sa sarili habang nakapikit.

Naiintindihan ko ang tension, kay Ginoo Kong music. Sumulat ako ng bagong lyric: “I apologize so you’ll believe, but I’m chasing chords they cannot see.” Pop-up idea sa brain—the concept ko pang hugot ditong kanya‑kanyang apology: kay Mama, kay Daddy, at sa sarili kong ambition.

Naiwala kita. I know its too late to say sorry. Pero kaya kong ulit uliting sabihin 'yan para lang mawala 'yong sakit na binigay ko sa'yo. Sakit na dulot ng pangarap ko. Sorry kasi umalis ako. Sorry kung wala ako noong nasasaktan ka. Sorry kung sinisi mo ang sarili mo sa pag-alis ko. Sorry kung nangarap ako ng mataas, hindi lang para sa akin kun'di para sa'ting dalawa. Sorry kung hanggang ngayon nasasaktan ka. Sorry kung hinanap mo 'yong pagmamahal sa iba, na dapat sana'y sa akin mo nadama. Sorry Justine. Sorry kung hanggang ngayon masakit pa. Ang sakit sakit pa rin talaga.

"Shhhh apo stop crying hindi makabubuti sa inyo ng apo ko yan." "I'm sorry." hirap akong bumanggit ng mga salita dahil sa tindi ng emosyon na nararamdaman. "Hindi mo kailangan mag-sorry. Kahit anong mangyari nandito kami ng lolo mo. Aalagaan ka namin sa lahat ng oras. Hindi ka namin pipilitin ngayon ngunit hihintayin namin ng lolo mo na ikaw mismo ang magpaliwanag sa amin."

Isang halik na hindi mapilit, hindi mapang-angkin, kundi puno ng pag-alaga. Hindi siya umalis agad. Para kaming nakalimot sa mundo. Walang ibang ingay kundi ang tunog ng katahimikan namin. Nang kumalas siya, pareho kaming huminga ng malalim. “Sorry…” bulong niya. “Why are you apologizing?” tugon ko, nakangiti ng kaunti. “Hindi naman ako napipilitan.”

Pumikit ako at itinaas ang mukha habang ang mga daliri ay patuloy sa paghahabulan. I'm sorry. Umaalingawngaw sa isip ko ang mga sinabi ng donya kanina. Bakit ba ang hilig nilang magsabi ng sorry na para bang mabubura ng salitang iyon ang lahat ng pait at sakit na pinagdaanan ko sa kanila. Sorry? Her sorry doesn't even make me feel a bit alright. It just made me feel worse because their apologies only prove how I let them trampled all over me.