All Sharingan Eyes 소설 & 이야기

Napatayo siya nang nanlalaki ang mga mata at namumutla while daddy on the other hand, tulala na tila natuklaw ng ahas at kunot noong nakatunghay sa akin. Maging sina tita Shanaia at tita Kailey ay hindi narin mapirmi ang mga mata. Ang mga mukha nila ay hindi na maipinta. Tila sila gulat na gulat sa pangalang nabanggit ko. Gaya ko rumehistro rin ang pagtataka sa mga mata ni Iana sa nakikitang reaksyon ng mga kasama namin sa lamesa.

Kitang-kita niya kung paano nito akmang babarilin si Arjo pero hinarang niya ang sarili niya. There, when she dropped to the ground and while Anjo was attending to her, she made eye contact with that person. His eyes… They were familiar. Like they’ve seen them once or twice or multiple times. They just looked familiar to her. Hindi ito nakangisi sa kanya. Straight ang mga mata nitong nakatingin din sa mga mata niya. There was no single emotion in his eyes, as if you’re searching inside the void—except for pure hatred.

Wala akong magawa para paalisin ang mga ito. "Ms. Vera, we can stand a fight." saad ni Angelo while he was smiling. Lucy smiled also. Their smiles gave me extra strength. Now, I am certain that I can endure a fight. "Akala mo Rebecca, hindi kami handa? Nagsama ako ng mga halimaw." John declared. What? Anong isinama niya? Walang bakas ng pagtatanong sa mukha ni Angelo at Lucy, mukhang may alam sila sa sinasabi ni John. In a second, we saw a multitude behind the wolves that circles us. They have different eyes. Some had eyes like John, some had Lucy and Angelo's eyes and in my surprise, I saw some of the persons with the color of my eyes. "John, sino sila?" tanong ko sa lalaki. "Ang La Unidad.

Nagkaroon ito ng bahagyang crack na hindi alintana ni Shianna na nakatitig pa rin sa mukha ng lalaki. "Cayer..." Magaan ang kamay na hinaplos ni Shianna ang dalawang mata ni Cayer. Ngunit nang akmang ilalayo niya ang kan'yang mga daliri sa mga mata ng lalaki ay naramdaman niyang nabasa ito. Shianna's eyes widened at hinayaan ang kan'yang kamay na mabasa ng luhang sunod-sunod na umapaw sa mga mata ni Cayer.

Akala ko tatahimik na siya kaya lang ay muli siyang nagsalita, "I am and I will always hope for your happiness, Giovanna, remember that. If something happens, kagaya ng sinabi mo kanina, I'll always be here, okay?" Ilang saglit ko siyang tinitigan. Her deep hazel set of hooded eyes really looks cool. Kahit na contact lens lang iyon, nakakamangha pa ring makita. The natural color of her eyes is actually brown. Her set of eyes is looking directly at my round brown one. Nakasuot na nga ako ng sunglasses pero ramdam ko pa rin ang diretso niyang tingin sa mata ko.

His presence screams power and his calmness seems dangerous. Habang naka tingin ako sa kanya ay naramdaman niya atang nakatitig ako sa kanya kaya lumingon siya saakin. His lifeless eyes met mine, we locked eyes and I felt shivers down to my spines and this is not good. That lifeless pair of cold brown eyes are like a syringe with anesthesia that injected throughout my body, now I feel numb! I can compare his eyes with a tranquility land, calm yet very dangerous.

So secured. Hindi ko rin maintindihan bakit nakakaramdam ako ng kapayapaan sa ilalim ni Lazarro. Parang walang kayang manakit sa akin ngayon dahil naririto siya... Prinoprotektahan ako. I look up. He is looking at me-Intensely. Worry are very evident in his ocean blue eye and white eye. The world shrank until there was only his eyes, looking at me full of calmness and softness.

What's important to me right now is to slash and kill every single one of them and avenge for my comrades. Tumaas ang tingin ko sa kanila and they are all looking at me blankly. I stared at their eyes thoroughly and notice that their eyes are so dull and it's like they are being controlled. Pamilyar din sa akin ang aura nila, kagaya ito ng nakalaban kong babae noon pero alam kong hindi sila katulad ng babaeng nakalaban ko sa academy. These beasts aren't a wood puppet like her. I stayed at my position as they all began to attack me. I dodged every attack that they give to me. Naghahanap ako ng magandang oras para umatake and I think now is not the right time.

Isang matalim na kutsilyo, matulis na bakal, iyong dart kanina, sundang at samurai. Parang nanuyo ang lalamunan niya nang mas lalong pumula ang mga mata nito kasunod ang pag-usok ng kanyang katawan. Wala sa sariling nilingon ni Shan ang kanyang mga kasamahan at iba pang robots ngunit mabilis ring nagsalubong ang mga kilay sa pagtataka lalo na nang makitang hindi katulad ng ibang robots na mukhang hindi pa nila nagagalas ang robot na nakakalaban nila ngayon.

Samantala, may malisyosong intensyon na kumikislap sa matalim at malamig na mga mata ni James. "Ito..." Lahat ng iba pang mga samurai ay nagulat sa tanawin na iyon. Hindi sila makapaniwala na si James ay nagtataglay ng ganoong mataas na antas ng kakayahan. Malubhang nasaktan niya si Koichi sa kanyang unang hakbang. Lahat ng tao mula sa Medicine God Sect ay labis na namangha rin. Wala ni isa man sa kanila ang nag-aakala kay James Kakayahang mapabuti nang mabilis.