Ana Ana Meaning の小説・ストーリー

Sagot ko, bago tinan ang dalawang tao na nasa harapan ko dahil makakaharap kaming kumain, Nginitian ko sila. "Hi, I'm Iris, and you are?" Tanong ko sa babaing katabi ni Eliot, ngumiti naman ito bago sumagot ng alinlangan. "I'm Analine but you can call me Ana for short." Sagot niya kaya tumango naman ako, Sa tuwing titingnan ko siya ay para siyang isang napaka inosenting babae, dahil sa maamo niyang mukha at makikita sa kanyang mga mata ang sincerity.

natatawa kong ani. Tumawa lang din ang ina ni Ana na tila ba'y inisip na nagbibiro lang ako. Pero, oo nagbibiro lang talaga ako! As if naman sasama talaga ako kapag nagdesisyon ng ganun si Ana mamaya. Pinakawalan din naman si Ana ng magulang at hinayaan kaming pumasok si mall para makabili na ng mga kagamitan. “Finally! Freedom!”buga ni Ana nang tuluyan kaming makapasok.

Niyakap naman siya ng ina. “I see. I understand you, Andreana.” bulong ng ina. “Sorry ha? Isinama kita rito. You know what? Crying is normal, Andreana. Ako rin ay namimiss ko sila. Pero kailangan nating gawin ito, anak. Naiintindihan mo ba ang mommy? Malayo ang America sa Pilipinas kaya alam ko ang nararamdaman mo.” "Naiintindihan po kita Mommy. Lahat naman ng ito ay para kay Nathan, hindi ba?" Lumuluha niyang tanong. Tumango naman ang ina.

"Ana..." Doon, sa ilalim ng punong iyon, nakahiga si Ana na nakakulot sa basang lupa. Nanginginig nang malakas ang kanyang katawan. Ang manipis na bestidang suot niya ay basa at puno ng putik. Magulo ang kanyang kulot na buhok, nakadikit sa kanyang maputlang mukha. Nakapulupot ang kanyang mga kamay sa kanyang sariling tiyan, sinusubukang painitin ang katawang malamig na parang yelo. "ANA!"

"Mata ng tadhana? Ano po ito?" "Mata ng tadhana. Ikaw ang mata sa mga ginagawa ng tadhana. May kakayahan kang makita ang nakaraan, kasalukuyan at hinaharap. May mahalaga kang gagampanin upang baguhin ang lahat, Manuela na dapat mong gawin na naaayon sa tama,"sagot ni Anaaba sa akin. Kahit sinabi niya iyon, hindi ko pa rin makuha kung ano ito.

Nakangiting sumang-ayon naman siya. "Basta, anything na pwede namin na maitulong. Huwag kang mahiyang magsabi sa amin, okay." ani niya. Lumapad ang ngiti ni Ana at bigla siya nitong niyakap. "Thank you po sa talaga sa inyo," halos mangiyak-ngiyak muli na wika ni Ana. "Ang swerte ko po dahil napakabuti 'nyo sa akin."

"Ana, kilala mo ba sila?" Hindi napigilan ni john Dela cruz na magtanong. Nang marinig ito, unti-unting nagbalik sa katinuan si Ana, nagkunot ang noo at tumingin sa kanya, na para bang naglaho agad ang pang-aalipusta sa kanyang mga mata, "May konting hindi pagkakaintindihan ako sa babaeng iyon."

I just burped. Sinamaan ako ng tingin ni Ama ngunit binalewala ko lamang iyon. Huwag mong sabihin, masama ding dumighay? “This is my daughter, Princess Ana. Pasensiya na sa dalawang araw na paghihintay, mayroon lamang inaasikaso si Ana na hindi niya maiwan-iwan,” sabi ni Ama at tumingin sa akin, “Hindi ba?”

“Bakit, naranasan mo na bang manganak kaya mo sinabing nangaganay?” “Hindi pa! Alam mo namang may pinag-aaral pa akong mga kapatid at saka wala pa akong boyfriend!” sagot ni Ana. “Nangaganay? Yan ang kasabihan ng mga matatanda.” “Ahhh....” sabi ko.