Ana Ana Meaning นิยาย & เรื่องราว

Eh baka mapunta siya sa kulungan dahil sa pagdukot ng bata, 'di ba? "Ano, hindi pwedeng basta-basta kitang dalhin. Nandito tayo sa isang bansang may batas, baka mapunta ako sa kulungan dahil sa basta-basta kang pagdadala," huminga ng malalim si Ana pagkatapos sabihin iyon, at muling tinitigan ang batang babae at nagsabi, "Anak, kailangan kong maglinis dito. Dahil sabi mo ayaw mong makasama ang masamang Tita, paano kung tulungan kitang hanapin ang tatay mo?"

Agad ko naman itong sinundan pag punta doon. pagdating doon ay agad naman itong pumasok doon dahil hindi naman ito sinarado ng mga kambal. "Hola bebés," ("Hello Babies,") tawag pansin ni Ana sa aming kambal. "Mami, estás aquí, te extraño Mamá," ("Mommy you here, i miss you Mom,") agad naman sagot ni Xenna sa kanyang Ina kahit hindi ko maintindihan ang kanilang ginamit na salita ay nakikinig parin ako.

Ana. To be continue.....

Mabuti na lang hindi narinig ng batang umiiyak, baka lalong humagulgol kapag nagkataon. "Let's go na po, tito Felipe is waiting!" yaya ni Ana sa akin. She grabbed one of my hand and medyo hinila. Muntik ko ng nakalimutan na iyong dating baklang 'yon ang dahilan kung bakit ako nagpunta roon, pero sa ayos ng lugar at sa pasundo pa sa akin ng apat na batang kasama ko na may dalang bulaklak na paborito ko, mukhang may pakulo siya kaya hindi umuwi nang nagdaang araw sa mansion.

Kaagad naman umiling si Ana "Hindi ako sasama sa iyo Nay. Marami akong pera at kayang kaya kong pagtaguan ang mga Dela Fuente. Umalis ka na ngayun din. Ingatan mo ang cellphone mo dahil kukuntakin din kita kapag malamig na ang lahat." sagot ni Ana sa ina at nagmamadali na itong lumabas ng barung-barong. Gustuhin man na pigilan ang kanyang anak pero wala din kwenta. Never siyang pinakinggan ng anak niya!

“That’s good hear. By the way, your face is so familiar have we met before?” “N-no, we didn’t met before” Kinurot ko sa tagiliran si Ana at binigyan siya ng “pahamak-ka” look. Alam niya ang nangyari ng gabing yun at alam niya rin na ang papa ng kambal kong anak ay itong hapon na to. “Mr. Watanabe, can I ask something personal?” She smiled and then looked at my direction “Anastasia!”

Nauna na naming nabilhan ng damit ang mga bata. Nang magbabayad na si Ana, inunahan ko na siya. “Ako na Ana,” sabi ko “Naku, Sydney, nakakahiya naman, baka maubos mo na ang pera mo.”sabi ni Ana “Okay lang ako. Huwag mo akong isipin” sabi ko Pagkatapos namin ay nabilhan din namin si Te Lena. Gusto ko sanang ako na rin ang magbayad, pero tumanggi na si Ana. Sinabing may ibinigay na badyet ang kanyang ina.

sagot ni Ana. "A, basta! Hindi pa rin puwede!" pinal na wika ni Enrico. Halatang hindi talaga nito maaatim na si Ana ang maghanap-buhay sa halip na ito. Kung sabagay ay malaking insulto rito bilang padre de pamilya kapag nagkataon. "Hmp, bahala ka nga!" himutok ni Ana na naikamot-suklay na lang ang mga daliri ng kamay sa mahaba niyang buhok.

sagot ni Marina na may halong lungkot sa tinig. "Alam mo, Marina, proud na proud ako sa'yo. Nakita ko kung paano ka lumaki dito sa hacienda, at ngayon, ikaw na ang may-ari nito," sabi ni Ana habang pinipigilan ang pagluha. Ngumiti si Marina at niyakap si Ana. "Salamat, Ana. Hindi ko rin makakamit ang lahat ng ito kung wala ka." ---