Nanananana Lyrics Novels & Stories

Wow… “Marami ka pang malalaman…” makahulugan niyang wika. “That’s why you need to brace yourself, dear, because there are a lot of things that have been waiting for you… either good or bad…” Nana added, her gaze holding mine with significant meaning, this time seryoso na ang pagkakasabi niya kaya hindi ko mapigilang kabahan. Hanggang sa magsalita siyang muli. “And I can’t help but feel excited…” she then winked playfully, while I couldn’t help but shake my head and sigh softly at her enthusiasm. Here we go again.

Then I continued singing the next part of the song. Nariyan pa ba ang pinangarap ko Na aking tinalikuran para mabuo Bakit gano'n kahit sa'n lumingon Lahat ng daan ay pabalik sa 'yo Balang araw ay makikita mong 'Di kailangan lumayo Kung paglisan lang ang paraan Patawad Paalam Kahit nasa'n ka man Oooh oooh oooh

Kaya instead of singing, Nabi just hummed the tune. "We don't need permission to dance! Nanananananana~ Nananananana." Pasigaw na kanta ni Shine, at sumabay naman ang humming ni Nabi sa kanta ni Shine. They were both banging their heads, and vibing to the song. "Ang galing mong kumanta Shine, sana all." Sabi ni Nabi kay Shine at saka linapag ang natapos niya na waffles sa mesa kaya nilantakan na 'yon ni Shine. Sinimulan na ulit mag luto ni Nabi ngunit garlic rice na ngayon ang niluluto niya habang ang isang maid namna ay hinugasan ang ginamit na waffle maker ni Nabi.

Ganon din naman ako kay Sammy pero hindi ako umabot sa puntong pinalo ko siya o pinagsalitaan ng masasakit na salita. Actually sa kwinento ni manang hindi ko rin maiwasan ang maawa pero sino ba naman ako para manghimasok? I'm just a nanny here, first day pa. Ang kailangan ko na lamang gawin ay ang habaan ang aking pasensiya. Maybe there is a reason bakit ganyan ang bata bukod sa pagiging spoiled niya.

Nakakalaglag panty! [ All of the things That I want to say just aren't coming out right I'm tripping on words You got my head spinning I don't know where to go from here........] I smiled at wala sa loob na napapasabay na rin sa kanta kahit pa hindi naman ganoon kaganda ang boses ko kagaya niya. [ 'Cause it's you and me And all of the people with nothing to do Nothing to prove...... And it's you and me

Singing, oh-whoa Ooh, oh-whoa Ooh-whoa Oh, yeah How many girls in the world could make me feel like this? Baby, I don't ever plan to find out The more I look, the more I find the reasons why You're the love of my life Napatakip ako sa aking bibig ng marinig ko ang lyrics ng kanta mula sa kanya. Napasinghap ako ng bigla siyang lumuhod sa harap ko kasabay ng pagputok ng fireworks sa kalangitan at may nakasulat

Ang pabango niyang gamit ay parang pamilyar rin sa akin. "Okay, next song na tayo. Ang title nito ay Maalala Mo Sana, 5...4..3..3..1" ani ng banda. Lyrics: "Naitago ko pa ang lahat ng iyong liham Unang ngiti mga yakap mo'y di Maalis saking isipan "Tutugtog ako ng gitara Baka sakaling masagi sa isip mo ang mga pangako "Maalala mo sana ako Dahil noon paman sa'yo lang nakalaan ang pag-ibig"

When she talks, she somehow creeps into my dreams. She's a doll, a catch, a winner I'm in love and no beginner; Could ever grasp or understand just what she means.' Nanlaki ang mata ko nang marinig ang unang musika na tumugtog. It was the song that Efraim sang for me with his guitar. 'Baby, baby blue eyes, Stay with me by my side; 'Til the mornin', through the night. Well baby, Stand here, holdin' my sides,

Just feel it Bboom Bboom Bboom yah bboom bboom sol le o no wa na ger rang de byu rang de byu ne ma u mul du rot ta nwat ta he mam de ru nam de ru ji gum ne nu nen nu nen nu nen ni ok ke mu rup bal (oh) Sumasayaw-sayaw pa ito sa harapan ng standing mirror ko, ng Bboom boom dance ng Mommoland ng k-pop. Binaba ko ang anak kong si Tanya, at lumakad ako ng dahan-dahan palapit sa anak kong si Junior, dinampot ko ang tablet nito at pinatay ko ang kanta, napapailing na lang ako ng aking ulo na binalik ko ito sa dati nitong pwesto.

sabi ko, lumambot ang boses ko habang unti-unting nababawasan ang bigat sa dibdib ko. “Oh?” Inabot ni Nana ang beret at marahang hinawakan ang malambot na tela, bahagyang kumunot ang paligid ng mga mata niya dahil sa tahimik na init ng kanyang ngiti. “Kung ganoon, bumaba ka para mag-almusal at sabihin mo sa akin ang higit pa tungkol sa kanya.” “Sige, Nana… bigyan mo lang ako ng ilang minuto,” sagot ko na may maliit na ngiti. Bakit parang may pakiramdam akong hindi magiging maganda ang katapusan ng araw na ito?