Novel & Cerita Ang Aking Ina Essay

Mama ko Wala akong masabi tuloy na tuloy lang ang pag buhos ng luha kahit alam kong basang basa na ang damit niya marami akong gustong sabihin sa kanya pero hindi ko masabi. Aaminin kong nahihiya ako oo ina ko siya pero hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko naging bulag ako hindi ako naging perfect daughter napaka tanga ko naging wala akong pakielam sa paligid ko I've been realize na ako ang mali. Malapit nang mag umaga pero hindi parin ako dinadalaw ng antok lalo na ngayon katabi ko si mama na mahimbing ang tulog.

Napa titig ako sa kawalan. Agad na inabot ko mula sa may leeg ko ang nakatagong kwentas ko. Tinitigan ko 'to ng ilang sandali. Naramdaman kong may isang butil ng luha ang pumatak sa pisngi ko. 'Someday we'll see each other again my Mi hija' Nagising ako ng may naramdaman akong sumusundot sa pisngi ko kaya agad na sinamaan ko nang tingin ang may gawa nun..

Ginising lang nila ako nang makarating na kami. The elderly talked about my Mother as they had their meal. Tahimik lamang akong nakikinig sa mga usapan nila na ako rin mismo ay sang-ayon. Katabi ko si Ena at Athelia, they were both assisting me. Nakakahiya man pero wala ako masyadong magawa sa mga panahon na ito. I cannot think of anything but submerge in the feeling of regret and sadness. "Hija, damihan mo iyong kain. Magagalit iyong Nanay mo kapag nakikita kang ganiyan."

She looked like she genuinely appreciated the attempt I made to communicate in Filipino, a language I had acquired through my mother's affection for films from the Philippines and our visits to Manila when I was in my teanage era. “Hindi po, tita, ang aking ina ay nag-e-enjoy sa mga pelikulang Filipino at ang kanyang pagmamahal sa mga pelikulang iyon ang nagtulak sa kanya na i-enroll kaming dalawa sa isang klase ng wikang banyaga kung saan kami natuto ng tagalog.” [No, auntie, my mother truly enjoys Filipino films, and her passion for those movies inspired her to enroll both of us in a foreign language class where we learned Tagalog.]

Ipiniksi ko ang mga braso. "Your Royal Highness, again, no. You're my boss and this nation's heir apparent but I'm taught to never bend to any man be it my father, husband, or the King himself. My phone, my business. My rules." "HUWAG na, V. I can book a Grab from here," tanggi ko sa pag aalok ni V na ihatid ako sa bahay namin. Nakalapag na kami sa Manila't sa bahay namin ang uwi ko. Na-miss ko nang sobra ang mga magulang ko't ang kwarto ko.

Please, let me in. “Cried to the Lord in your trouble, He will deliver you from your distress.” Buong-puso kong iniyak ang lahat. Aminado akong napalayo ang loob ko sa Kaniya magmula nang kinuha si Mama sa akin. Si Mama lang ang kinukuhanan ko ng lakas noon dahil siya lang ang alam kong kaya akong tanggapin at pagtyagaan. What I didn’t know is that there’s someone who still believes in me, who’s fighting for me and who still loves me the way I am.

Tanong nang kanyang ama. "Noong ipakita ninyo sa akin ang kanyang larawan. Pinaimbestigahan ko siya. Alam kong maling gawin ko iyon pero, i want to know more about her. At nang makita at makilala ko siya personally at maka-usap, iba yung naramdaman ko. I feel like me, Heaven!" Aniya, na ikinatawa naman nang kanyang ina.

Mapapansin din dito ang isang mumunting ribon kung saan nakasulat ang aking ngalan, katangi-tangi ang ribon na iyon dahil iisa lamang ito at wala nang iba pa. Nagkusa akong tumayo at lumapit sa ataul na iyon, muli gaya nang una pa lang ay pinagmasdan ko ang nilalang na nakahimlay dito. Siya ang aking Ina. Kamakailan lamang ay pinipilit niyang ipaliwanag sakin ang mga bagay na dapat kong gawin. Isang paghahanda bago ang kanyang paglisan, paglisan sa mundong nabubulok, walang maganda, kagila-gilalas o nakakasabik dito. Tanda ko pa ang mga tinig niyang magaralgal,

Ang hangin sa labas ay humihihip nang mas malakas pa, kasabay ng kulog na tila nagpapatunay sa bigat ng katotohanang ibinunyag lamang. Ngunit sa gitna ng aking pagkalito, biglang may naalala ako. Isang bagay na minsang nabanggit ng aking ina bago siya pumanaw. "Tama... may sinabi si Ina noon..." bulong ko, habang pinipilit na huminto ang aking pag-iyak. "Sinabi niyang... hindi lamang ako ang kanyang anak. Na mayroon akong kapatid na lalaki na kailangan kong mahalin at ingatan higit pa sa sinuman... Ngunit hindi niya nabanggit kung..."

Tatanda kang tuyo kapag choosy ka. Kinabukasan, walang pasok si Mama, kaya pumunta kami ng Quiapo, nagsimba narin kami para bawas kasalanan, alam mo na, ang dami kong dapat ihingi ng tawad sa diyos, bukod sa kabaklaan ko, hindi pa ako nakakapagpasalamat sa blessing na ipinagkaloob niya sa akin kagabi. Opo, blessing po yung nangyari kagabi, opo. Wag kayong echusera, blessing yun. Diba? Sumagot kayo? Char!