Ang Aking Kapaligiran の小説・ストーリー

Sa sobrang ganda ay tumulo ang mga luha ko and a smile formed in my lips. "Is this even real?" I muttered to myself. Kahit gabi na, ay hindi maipagkakaila ang kagandahan ng kapaligiran na nakikita ko. Kahit na giniginaw ako sa lamig ay hindi ko na alintana pa.

AIA'S POV Nakayakap ako sa tiyan ni Dark, habang nangangabayo kami sa hacienda nila James. Napakaganda ng kapaligiran mapuno at mahalumigmig ang simoy ng hangin. Hindi kagaya sa Manila na masakit sa balat ang singaw ng init ng kapaligiran. Yung damo na nilalakaran ng kabayo namin ay parang karpet. Para bang nasa Norway lang kami ulit.

bumuntong hininga ulit ako. Tumingin na lang ulit ako sa bintana, itinuon ko ang oras ko sa pagmamasid sa kapaligiran. Ang mga kulay sa mga halaman ay kapansin-pansin, nakakatuwa din kung paano sila sumasabay sa agos ng hangin. Base on the internet, ang mga katulad ko ay tinatawag na nature lovers. Ang mga taong nakakahanap ng kasiyahan, nakakahanap ng kapayapaan at kaginhawaan sa tuwing nakikita nila ang kapaligiran o kapag napapaligiran sila nito. Oo, masaya ako kapag nakikita ko ito. Nakakita ako ng kapayapaan at kaginhawaan ngunit may isang bagay na hindi ko magawa

I'm finally free. Tahimik ang kapaligiran. Hindi kagaya ng mundong pinanggalingan ko. Trees are everywhere, plants are scattered to every places. The air is fresh and you can clearly see the stars. One problem tho, I'm bored as hell. Walang libro, walang cellphone - wala lahat! "Shit." I groaned in frustration as I sulk on my chair. Ano naman kaya ang magagagawa ko sa lugar na 'to?

Hindi ko na namalayan ang ngiti. For me, I would always be willing to trade anything that I had just to relish every wonderful moment like this. Iyong kaya kong maging ako nang hindi natatakot sa maaaring opinyon ng iba sa akin. Iyong natatanaw ko ang mas makulay na anyo ng kapaligiran at kalikasan. Iyong malaya akong nakakahinga at nadadama ang sarili. Bagay na matagal ko nang hiling para sa normal na pang-araw-araw.

Pag-gising ko: Napakama-aliwalas ang kapaligiran ,Mga naggagandahang mga bulaklak Ang aking nakikita. Nasa langit naba akoooo?' Nasaan si Charlez, ang aking anak? Ang saad ko sa masayang pakiramdam ,Panaginip ko lang ata ang lalaking tumulong sa akin sa isang masamang panaginip. "Pumikit muli ako ,Upang lasapin ang aking mga nakikita,baka sakaling pagmulat ko nang aking mga mata ay makita ko na ang pinakamamahal kung anak.

Tila ba wala na akong pag-asa. Pinagmasdan ko ang buong kapaligiran- nagsisitaasang gusali, napakarami at makukulay na palamuti at ilaw at higit sa lahat, iba’t ibang mukha. Ibang-iba ito sa kinagisnan kong lugar at lahat ng ito, bago lang sa akin. Mayamaya ay napahawak ako sa aking tiyan, tila ba mayroong giyera sa loob nito dahil sa gutom. Kanina pa pala ako hindi kumakain.

Minsan di makapagdesisyon kung ano yung kakainin. Katawan natin parang si Mother Earth lang yan. Kapag iniingatan natin tung kapaligiran, maganda ang dulot sa atin at kung talagang binabastos, parang tayo lang din kapag nababastos, nakakaramdam ng galit, inis at pagka-irita. Tayo itong gumagawa sa sarili natin. Sa sarili lang dapat din tayo makaramdam ng pakiramdam na yan. Hindi sa iba.

Maybe that’s what silly I am. Pagkababa ko naman ay inilibot ko kaagad ang paningin ko sa nakapaaliwalas na paligid. Dama ko ang malamig na simoy ng hangin at ang amoy probinsiya. Hindi mawawala ang instagrammable nitong paligid lalo na at berdeng-berde ang kulay ng damo sa paligid.

Masigla at buhay na buhay ang kapaligiran, ganoon din ang aking nararamdaman. SA HALIP na dumiretso sa aking tahanan ay tinahak ko ang daan patungo sa dalampasigan. Malayo-layo iyon sa pinanggalingan ko ngunit hindi ko ramdam ang layo ng aking nilakad dahil kausap ko si Vivi. Kung anu-ano ang sinasabi nito ngayon, tila mas nagiging komportable na rin sa bayang ito.