Novel & Cerita Ang Aking Kapaligiran

Tapos na ang mga nangyari. Ang bayan na ito rin ay medyo malayo sa— teritoryo namin. Malayo sa mansyon namin ang tinitirhan ko dito, kung hindi ako nagkakamali. Sa sobrang lawak kasi ng bayan na ito— halos hindi mo malaman kung saan ka nanggaling, dahil bukod sa dito lang ang malinis na kapaligiran. Sa ibang bahagi, puro talahib na, at mga masukal na kagubatan. Ano pa nga bang aasahan ko? Taong-Lobo sila.

Pero ang aking hula ay nasa garden kami, at anong mayroon dito? Tama nga ang aking hinala nang maamoy ko ang paligid, amoy kapaligiran. Kaya alam na alam ko na kung nasaan na kami. Dami niya talagang pakulo sa buhay. Mahina naman akong natawa dahil sa iniisip ko.

ATHENA’S POV Ang sarap huminga kapag wala kang iniisip na problema, naaappreciate mo ang lahat ng mga nakikita mo sa kapaligiran mo. Hindi mo kailangang magtago, hindi ka mag-aalala sa paligid mo kung ano bang mangyayari, kung may nakaabang ba sayo o kung may nagtatangka na ba ng buhay mo. Umaasa akong ito na ang bagong simula para sa aming lahat.

“Nang umihip ang sariwang hangin ay kusang pumikit ang aking mga mata. Napakaaliwalas ng paligid. Ang ingay na nagmumula sa kalikasan ay nagbibigay ng kapayapaan sa aking isipan. Huminga ako ng malalim, pinuno ko ng sariwang hangin ang dibdib ko. Ilang segundo kong pinigil ang aking paghinga habang nanatiling nakapikit ang mga mata ko.

Dinaanan namin ang ekta-ektaryang lupain mula palayan, maisan, tuboan, at marami pang iba. Ngayon lang ako nakapunta rito kaya hindi ko maiwasang malula sa lawak. Maaliwalas ang paligid, napakatahimik na kapaligiran na tanging huni ng mga ibon ang naririnig, preskong hangin na gugustuhin mo na lang na dito tumira.

Masayahin. Makulit. At napakaganda. Bigla akong kinabahan. Paano ba ako lalapit? Magpapakilala ba ako? Magpapanggap ba akong napadaan lang? O magpapanggap akong environmental inspector ng mga mangga? Wala na akong maisip. Habang nag-iisip ako, may mas mabilis pang nangyari. Nadulas si, Sydney.

Gusto ko pang lumaban, gusto ko pang mabuhay. "T-tulungan m-mo k-ko..." huli kong pakiusap bago ako nawalan ng malay. NAgising ako sa sinag ng araw na tumatama sa mukha ko. Bumangon ako sa pagkakahiga sa gilid ng puno. Inilibot ko aking paningin sa paligid...... Napaka-aliwalas ng kapaligiran na para bang walang kapahamakan na mangyayare.

Umayos ako sa pagkakatayo at pinagmasdan ko ang kapaligiran. "Nasa loob pa ba 'ko ng school?" Tanong ko sa sarili. Parang nasa ibang lugar na yata ako? Mapuno at matataas ang mga damo sa paligid. May mga bulaklak rin na tuyot at parang matagal ng hindi nadiligan. Mayroon din mga baging na nakapulupot sa ibang puno na nagbibigay ng kakaibang ganda sa paligid. Mukhang haunted ang lugar na ito pero hindi naman ako natatakot. Gumaan pa nga ang pakiramdam ko dahil sa nasisilayan ko.

AYA’S POV May kakaibang himig ang umaga sa Laguna. Hindi ito ang nakabibinging katahimikan ng takot, kundi ang malambot at dahan-dahang paggising ng kalikasan sa ilalim ng gintong sikat ng araw. Iminulat ko ang aking mga mata at ang unang bumungad sa akin ay ang pamilyar na kisame ng aming cottage. Ngunit may ibang init na nanggagaling sa aking tabi, isang presensyang nagpabago sa kahulugan ng salitang "tahanan."

naiinis kong sabi sa aking sarili. Dahan-dahan akong humakbang at sinundan ang tugtog papunta sa likuran ng napakalaking bahay or Rest House ba ito or ano. Iwan, hindi ko alam. Pero napakaganda ng lugar. Ang daming naggagandahang halaman, ang lamig at ang bango-bango ng simoy ng hangin dahil sa iba't ibang mga bulaklak na nakikita ko sa aking paligid. May mga nagliliparan pang mga paru-paro at mga maliliit na ibon sa punong kahoy.