Ang Aking Kapaligiran Mga Nobela at Kwento

Angeline pov: PABALING-BALING AKO ng ulo at mahigpit na napapakapit sa kobrekama habang hinihingal at tumatakbo sa madilim na lugar. Kahit anung bilis kong tumakbo ay parang walang nangyayari. Hindi ako makalayo sa mga humahabol sa aking kalalakihan! *********

"Salamat." "Kung papayag ka, maaari kitang turuan mangabayo ngunit may kapalit," aniya. I dunno where we are going but I'm just following him. Wala na kasi akong makitang kabahayan. Puro damuhan, puno at mga insekto na lang ang nakikita ko. "Anong kapalit?" I asked. "Turuan mo ako ng wikang Ingles." "Sige, deal," nakangiting sabi ko. Ang saya kaya mangabayo. Feeling ko, ang tangkad ko lalo.

Singit ni Anthony sa kanyang kaibigan. "Well ang pangit naman kasi kapag kaibigan mo ang kasama mo sa gan'tong lugar. Kontento na kasi kami sa kinagisnan namin na mag-sstar gazing lang sa gabi. Kumakain sa tabi ng punong manga na itinanim namin. At sapat na sa akin nu'ng malaman ko na hindi ako binigo ni Albert na tuparin ang kanyang pangako sa Dream House ko. 'Yung bahay na pinuntahan natin noon." Mahabang paliwanag ni Melisa na hindi pa din naaalis ang ngiti nito.

Ibinalik niya ang tingin sa tubig at muling tinitigan ang marka sa mukha niya. “Ang totoo, hindi na ako sigurado ngayon. Naramdaman ko ang kapayapaan sa lugar na ito at hinihiling ko, sana hindi pa ako mawala sa mundong ito. Gusto ko pang maranasan ang mamuhay ng payapa sa ganitong kapaligiran. Gusto kong makita ang mga bata tulad nina Brie at Brian na maglaro nang walang kinakatakutan. Walang dahas at panganib na nag-aabang. Malaya at malayo sa kaguluhan.”

Dire-direcho ako sa labas ng bahay. Hindi ko mapigilan ang paguhit ng ngiti sa labi ko nang bumungad sa paningin ang tahimik na kapaligiran. Maunlad na lungsod ang lugar na kinaroroonan namin, pero damang dama ko pa rin ang probensya vibes. Ibang iba ang katahimikan ng umaga kumpara sa Metro Manila.

Ngunit maging siya ay panay rin ang pag-agos ng mga luha. “Ikaw din. Tama na yang pag-iyak mo. Naghahalo na ang sipon at luha mo.” Kapwa na nagpakawala ng tawa at muling niyakap ang isa’t-isa ng walang kasing higpit. Ang kulay kahel na kapaligiran ay unti-unting nilamon ng kadiliman. Malamyos na musika ang pumupuno sa buong paligid.

Koneksyon sa natural na ganda ng kapaligiran at hindi lamang iikot ang buong malayang oras sa paggamit ng cellphone, browsing sites, scrolling up and down. As for me, yes! I miss this kind of place. Hindi man ito ang lugar na aking kinalakihan, masasabi ko pa ring maganda ang lugar na ito para manirahan. Depende na rin sa kagustuhan ng tao kung ang iisipin ay ang kapayapaan at hindi ang maalikabok na hangin sa syudad. "Lalaine, hija..."

Kinuha ko ang dalang bagpack at sunod na bumaba. At habang naglalakad na nakasunod kay Mama Rosana at sa driver nito ay hindi ko mapigilang ilibot ang aking mga mata sa kabuuan ng paligid. Pakiramdam ko ay para kaming nasa tagong lugar dahil parang katangi tanging bahay lang ito na nakatayo rito at pinapalibutan pa ng matataas na punong kahoy. Nag aagaw pa naman ang liwanag at dilim kaya talagang malinaw pa sa aking mga mata ang kapaligiran.

"Tatapusin ko ang pag-aaral ko para maalis ko kayo rito, Nay." Ang mabahong kapaligiran dito, 'di ko alam kung hanggang kelan ko masisikmura. Sanay naman ako sa hirap pero medyo labag sa loob ko ang nakikitang kahirapan sa pamilya ko. Hindi ligtas ang lugar na ito dahil habang naliligo ako katabi ng poso kagabi, may naghahabulang mga lalaki. May mga pamalo sila at dala-dalang mga itak. Ang maingay na lugar na ito na parang lagi na lang may nag-aaway sa labas? Hindi ito ang buhay na gusto ko sa pamilya ko. Bago kasi kami natulog kagabi, may mga nagsisigawan pa at may kung ano'ng bagay ang tumatama sa yero ng kapitbahay. Kailangan ko raw masanay sabi ni Kuya pero ayoko talaga ng buhay na ganit