Ang Aking Kapaligiran の小説・ストーリー

Subalit kagabi ay muli niya akong dinalaw. Parang totoo ang lahat. Naaamoy ko ang napakabangong kapaligiran. Bango na nanggagaling sa mga rosas na nasa paanan ng magandang babae at nararamdaman ko rin sa aking balat ang sariwa at banayad na ihip ng hangin sa aking balat.

How come? “Come here ate,” utos niya nang nasa labas na siya. Dahan-dahan naman akong lumabas doon. Para kaming nasa isang kagubatan ngunit napakaganda dahil kulay berde ang mga nakikita mo dahil sa mga naglalakihang puno. May mga bulaklak din na nagtutubuan sa gilid. Wala akong masasabi kung ‘di ang ganda ng kapaligiran para itong paraiso.

My heart can't stop clenching at the thought running in my damn head. Hindi ako naligo pero aminado akong kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam ko dahil sa ganda ng paligid. Nature really calms me down. Whenever I feel stress and drained from everything,nature is my stress reliever. Kapag nasa manila ako bumabiyahe ako sa tagaytay para doon magpahinga at lumanghap ng hangin.

Tumango siya kaya naman umupo muna ako at pinagmasdan ang mga tao sa paligid ko. This is a whole different environment now. Malayo sa probinsyang pinuntahan ko na tahimik at malumanay, dito ay maingay at maraming naglalakihang gusali. Kakaiba rin ang mga tao rito. Malilikot at palaging balisa. Parang palaging may dalang mabigat na problema sa buhay.

Kaya lang, pagkalabas pa lang namin, una kong naramdaman ang pagdapyo ng malamig na hangin sa aking pisngi. Grabe, hindi ko talaga maiwasan na magulat. Puro puti kasi ang kapaligiran. Umuulan ng snow kumbaga "Wow!" malakas kong usal. "Grabe, totoo ba ito? Nandito na tayo sa Japan?" "Yeah, nandito na tayo at gusto kong i-enjoy mo ang buong kapaligiran." nakangiti niyang usal "Grabe, ang ganda. Ang lamig." nakangiti kong usal.

Matipid niyang sagot. Pakiramdam ko nawala ang good ambiance ng lugar ang masayang awra ng paligid ay napalitan ng galit na namumuo. Hindi pumasa sa kanya ang effort ko. At kahit wala akong naalala masyado sa kabataan ko pakiramdam ko ang chapel ay bahagi ng aking pagkatao. Doon ako natutong magdasal katulad ni Mama. Akala ko ba importante sa kanya ang lugar na iyon? Sumilay ang munting ngiti sa kanyang labi.

Isa pa nais nyang mapagmasdang mabuti ang kapaligiran. "You love the place?" Tanong nito at sinulyapan sya. "Yes, pakiramdam ko nasa ibang lugar ako at wala sa San Miguel kung saan maraming nagmamaliit sa akin" amin nya. Pagdating kay Aiden hindi nya maitago ang tunay na saloobin.

Can’t he read the atmosphere? Bigla na lamang siya nakaramdam ng pangangailang na umalis sa lugar pero masyadong maganda ang lugar para hindi libutin. Ang ganitong klase ng kapaligiran ay rapat lamang na maipinta at maisulat ngunit hindi niya pa iyon nagagawa.

Nanatili sa utak ko ang imahe ni Riel, kaso nahinto ako sa paglalakad nang mapansin ang hindi pamilyar na kapaligiran. Nasaan na ako? Lumingon-lingon ako sa paligid. Mabilis ang pag-akyat ng kaba sa dibdib ko nang mapagtantong masyado akong nawala sa sarili at hindi man lang napansin na tuluyan na akong nakalayo sa bahay. Paano na ako niyan babalik?

Dagdag ng aking ina. Umiling ako at pilit na kinakalaban ang kahinaan. Kailangan kong tatagan ang aking loob. Napatanaw ako sa tanawin na aming nadadaanan. Ang burol na naglalakihan. Ang mga pananim na gulay at prutas ay masaganang nakatanim. Ang mga punong malusog at matibay na nagtatayuan. Ang mga ordinaryong kabahayan at may iilan ring marangya.