Ang Aking Pamilya Sanaysay นิยาย & เรื่องราว

pasasalamat ko dito. Sumandal ito at tiningnan ako. “D’yan ako proud sa pamilya na meron ako. Never nilang tiningnan ang mga tao na iba. Kung turing ko sa isang tao ay pamilya ganun din ginagawa nila. Walang tanong tanong o sabi-sabi..” ngumiti ito habang nagsasalita.

Sana all. Grabe, May gan'to palang magandang Pamilya. Well maganda naman ang lahi namin sobra. Gwapo si Dad sobra.Napakaganda rin ni Mommy, mas lalo namang maganda si Ate Akisha at ako naman ang pinaka maganda sa angkan. Magaganda at Gwapo ang Grand Parents, Aunties and Uncle, Mga pinsan at Pamangkin ko well 'di ko ido-down sarili kong fam no duh sadyang kakaiba lang 'yung ganda ng lahi kina Rare.

"Wala ka nga bang pakialama? Eh nasarapan ka pa nga eh....kontra naman ng isip ko. Hindi yun masarap, masakit kaya. Pesti nakakalagnat pala ang kahalayang iyon. Paano kaya kapag nagbunga ang ginawa naming iyon? Bigla akong napapaisip ng malalim. Sana hindi nalang ako nagpadalos-dalos. Sana nalaman ko ang lahat bago pa may nangyari sa aming dalawa. Siguro naman kaya kong buhayin ang anak ko kahit walang ama. Buong pamilya ko nga naigapang ko noong walang-wala kami. Ngayong makapagtatapos na ako at ang mga kapatid ko ay malapit na rin. May nasimulan na rin sila. Mas makakaluwag na kami kahit may isa pang dumagdag.

Iling na wika ng kanyang ina sa kanya. “Sa bagay, sa akin ka naman nagmana.” Ngiting wika nito, kaya hindi niya rin napigilan na mapangiti. “Anak, sana ‘wag kang panghinaan ng loob at ‘wag mong sisihin ang sarili mo sa nangyari. Alam mo, hindi pa huli ang lahat Anak, kaya mo pang buuhin ang pamilya mo.”

Sabi ko. "Sige, ako na mauna. Again ako si Sophia Neñaria, kung nakabuo na kayo ng conclusion na mayaman ako I will clear that precious minds, hindi po kami mayaman ng pamilya ko. Ang masabi ko lang siguro, ang pamilya ko ay makakain ng tatlong beses sa isang araw, pero at least masaya at healthy. Dalawa kaming magkakapatid." Sabi ni Soph.

“Paano nangyari iyon?” Napabuntong-hininga si Papa. “Mahabang kuwento, anak.” Pakiramdam ko ay nanlamig ang buong katawan ko. Ilang taon kong inisip na matatag pa rin ang pamilya namin. Na kahit paano ay maayos pa rin ang lahat sa Pilipinas. Hindi ko alam na unti-unti na pala kaming bumabagsak.

sagot niya, at natutuwa ako na pinili niya ang opsyong iyon. Ang bahay ng aking pamilya ay nasa gitna ng halos limang ektaryang ari-arian. Karaniwan akong nagmaneho upang makapunta mula sa isang dulo patungo sa isa pa. Mas gusto ko kasing kasama ni Luis ang kambal kesa ipagmaneho ako. Minsan na-miss ko ang istilong mansyon ng kung saan ako lumaki, ngunit sa karamihan ng mga bahay, ang isang iyon ay nagdadala ng napakaraming alaala.

sambit ko pa Dumating kami sa dapat puntahan. Sobrang daming arte ng mga ito, kahit gusto ko ayaw naman nila at kung kailan ayoko naman saka naman nila gugustuhin. Gusto pa nila na pare-pareho daw kuno ang susuotin upang malaman daw ng marami na kami ang Family imahe ng buo at masayang pamilya. Ang daming paganap at kung ano ano pang kaartehan ang gagawin. Isa lamang naman ang nais ko e, magawa na ito at matapos na.

Alam kong imposible ang pangarap ko na mabuo kami dahil hindi talaga pwede. “Hindi ko na hinahangad na magkaroon tayo ng buong pamilya dahil kailanman ay ‘di na ‘yan mangyayari, ang tanging pangarap ko na lang ay kayo. Mabuo ang pamilyang pinapangarap niyo ni Aki,” nakangiting saad ni Nanay, saglit ko itong tinitigan saka nagdeisyong tumayo para yakapin siya.

Mukha man siyang kerengkeng, hindi pa nila nagagawa ang bagay na usually ay ginagawa ng marami. “Noon pa man, kahit may relasyon tayo ay iginalang ko ang katawan mo. Kung iyon man ang inaalala mo. O baka naman ang pamilya ko ang iniisip mo? Matagal ng kasal si Gabriano, may anak na rin sila ng kanyang asawa. Natatakot ka ba na baka kapag nalaman ng pamilya ko na ikaw ang babaeng mahal ko ay hindi ka nila tanggapin? Ako na ang magsasabi, sa edad kong ito ay wala ng pakialam si Mommy at Daddy kung sinuman ang babaeng iuuwi ko at ipapakilala sa kanila…”