Sanaysay Tungkol Sa Pamilya Novels & Stories

Saan banda? "Anong pamilya ang sinasabi mo? Iyong pamilyang hindi naman pala umiiral?" "Anong ibig mong sabihin?" "Bobo mo naman. Hindi mo gets?” Tumayo ako mula sa kinauupuan ko at dahan-dahang lumapit sa kanya. "Ang pamilya ay nabubuo sa pagmamahal at katapatan, hindi sa pamimilit at pagsisinungaling. Lalong-lalo ng hindi sa pagiging kabit.”

dugtong niya, “ang pagiging masaya ng isang pamilya ay hindi lang nakabase sa pagiging ‘kumpleto’ sa papel. May mga pamilyang kumpleto nga, pero hindi naman nagmamahalan. Meron ding hindi tradisyonal, pero puno ng pagmamahal, respeto, at malasakit. At ‘yon ang pinakamahalaga.” “Puwede ba ‘yon, kahit wala kang mommy o daddy sa bahay?” “Oo naman.” Tumango si Roselynn, ramdam ang paninikip ng dibdib niya. “Minsan, dumadating ang pamilya natin sa mga paraang hindi natin inaasahan. Tulad ng pagkakakilala natin—hindi man tayo magkadugo, pero may koneksyon tayo. At kung ang pagmamahal ang basehan, mas pamilya tayo kaysa sa ibang may iisang apelyido.”

“Parehong matalino, parehong pasaway.” Tumawa kaming tatlo. Sa sandaling iyon, naramdaman kong tila isa na rin akong bahagi ng kanilang pamilya. Tahimik akong sumandal sa upuan, habang pinagmamas- dan silang nagtatawanan. Sa isip-isip ko, siguro ito ang klase ng pamilya na matagal ko nang hinahanap. Simple, masaya, at puno ng pagmamahal.

Palagi kong iniiwasan ang pag-usapan ang kabiguan ng pamilya namin dahil pakiramdam ko doon nagmumula ang kawalan ko ng pag-asa na isang araw ay may lalake ring magmamahal sa akin ng tunay katulad ng kung gaano ko siya kamahal. Ayoko nang balikan pa ang nakaraan ng pamilya namin dahil wala namang magandang maidudulot ang katotohanang kahit kailan ay hindi na magiging buo pa ang pamilya namin, kaya mas mabuting tanggapin ko na lang ang kasalukuyang sitwasyon namin.

Chapter 33 Cassandra’s POV Pamilya? Isang bagay na ipinagkait sa akin. Isang buo at masayang pamilya. ‘Yung tipong simple lamang anh pamumuhay. Malayo sa gulo at palaging nagtatawanan. Hindi man perpekto pero at least, buo ang pamilya mo.

Puno ng emosyon ang mga mata nito. "You're always like that sweety, palagi mong iniisip ang sasabihin ng ibang tao---" Anito na hindi ko agad pinatapos. "Pero hindi ibang tao ang pamilya mo! Sa tingin mo ano kayang iisipin nila kapag nalaman nila ang tungkol sa relasyon natin? Na ang nag iisang anak na lalaki ng bilyonaryong pamilya Villaroman ay pumatol sa isang dukha at muchachang babae tapos pinaganda at pinaaral pa ng libre." Puno ng emosyon na salaysay ko at kita ko ang pagpakawala nito ng malalim na buntong hininga.

pasasalamat ko dito. Sumandal ito at tiningnan ako. “D’yan ako proud sa pamilya na meron ako. Never nilang tiningnan ang mga tao na iba. Kung turing ko sa isang tao ay pamilya ganun din ginagawa nila. Walang tanong tanong o sabi-sabi..” ngumiti ito habang nagsasalita.

Malalim akong bumuntong hininga na napasandal sa sofa. I'm sorry Samantha. Kailangan kung gawin ito sa'yo para maintindihan mo kung anu ang pagpapamilya. Kapag may sarili kang pamilya hindi mo uunahin ang sarili mong kaligayahan. Uunahin mo ay ang kapakanan ng pamilya mo na hindi ko nakikita sa'yo.

Give some respect to yourself and family kung saan ka galing. Para akong sinampal dahil sa reply na yun. Nasagi kasi nito ang pinaka sensitive na parte ng pagkatao ko. Bigla ko tuloy naalala ang problema sa aking pamilya na pilit kong kinakalimutan. Sa mga ganitong landian at kalokohan nga pala nagsimula ang problema ng pamilya namin. Simpleng biruan, simpleng landian hanggang sa mauwi sa malaking problema. Para akong nagising sa kagagahang pinaggagagawa ko.

FRANNY Dalawampung Taon Pagkaraan Ang mansyon. Oh, ang mansyon. Sa bawat pag-usbong ng araw, sa bawat paglipas ng taon, lalo itong nagiging higit pa sa salamin at bato. Ito ay naging isang buhay na aklat, ang bawat sulok ay isang pahina na puno ng mga kuwento – mga kuwento ng pag-ibig, ng pagkawala, ng pagtuklas, at ng walang katapusang pag-unlad ng isang pamilya.