Anghel Sa Lupa の小説・ストーリー

Naguguluhan si Ana, alam ni Rea ang masamang ugali ng anak niya, alam niya na palipat-lipat ang yaya ni Lorita, pero bakit nagtatago pa rin siya at hindi nakikipagkita kay Lorita? Ngumiti si Ana habang tinitignan si Rea at sinabi, “Sa totoo lang po, hindi ko po maintindihan kung bakit sinasabing masama ang ugali ni Lorita. Simula po nang makilala ko siya, para po siyang anghel. Lagi siyang nakangiti, mabait, hindi po siya sumasagot kapag alam niyang tama ang sinasabi ko. Mahal na mahal din niya ang kapatid niya, madalas ko siyang pinagkakatiwalaan na magbantay kay Nathan lalo na kapag naghahanda ako ng almusal para sa kanila. Ayaw kasi nilang kumain ng almusal kung hindi ako ang nagluto.”

Sila namang ngayon ang nalaglag ang panga, hinubad nilang tatlo ang suot-suot nilang mga sunglasses at nakanganga akong tinignan. "Hampas lupa ka talaga! Secret dapat 'yon, eh! Hindi naman halatang sa ukay-ukay 'to galing! My, gosh! I can't believed it! Isang hampas lupang katulad mo lang makakataob sa amin ng ganito. My, gosh! Help me! Lalagnatin ata ako!"

Hinila siya nito at naupo pabalik sa upuan niya. " Gaga! Pinagtitinginan ka ng mga tao. Nanlilisik ang mga mata ng mean girls sa'yo." Pabulong na saway ni Luna sa kanya. Nag-init ang buong mukha niya sa sinabi nito. Nakalimutan niyang nasa gitna sila ng mga taong mapanghusga.

Another life chapter with them and another beautiful story to share with them. “Doon tayo lahat sa garden magtipon-tipon at hayaan na muna natin makatulog ang mga anghel natin. Let's go ladies and gentlemen, dumating na ang lechon na inorder ko." Sambit ni Lola Alma habang inalalayan s'ya ng kanyang nurse patungo sa garden.

sigaw ni Angelina. Hindi siya pinansin ni Justin at inihagis siya sa hangin. Bang—Nahulog si Angelina mula sa taas na dalawang metro sa lupa. Nabali ang ilang tadyang niya. Nakapaikot-ikot siya sa lupa, umiiyak ng malakas sa sakit. Siya ay nasa paghihirap.

Muah! Nanginig sa galit si Laura dahil sa tunog ng paghalik nito! Patuloy ang pagtaas ng kaniyang galit! Buzz! Biglang yumanig ang daigdig! TUmingin sila sa itaas at napagtantong galing sa mount Hua ang pagyanig. ‘F*ck! Nagpakita na ba ang sinaunang libingan?’

​Ang Lihim sa Ilalim ng Lupa ​Habang bumababa sila, ang hangin ay naging sariwa at mabango, taliwas sa inaasahang amoy ng luma at alikabok. Pagdating nila sa pinakababa, bumulaga sa kanila ang isang dambuhalang silid na punong-puno ng mga kagamitang hindi pa nakikita sa ibabaw ng lupa—mga Anti-Gravity Arrays at mga Eternal Energy Cells.

That’s very nice! "Matatagpuan sila doon sa ibabaw ng lupa. Mayroong dalawang kulungan doon, bawat isa ay naglalaman ng anim na bilanggo na tao." Sagot niya habang nag-iisip ako ng malalim tungkol sa magandang plano na isasagawa ko. "Ibabaw? Ibig mong sabihin nasa ilalim tayo ng lupa?" I asked her again since I just noticed na kaya pala ang hirap huminga dito.

Tinalikuran na niya ito at humiga sa kama. Himala ring hindi na ito nagsalita pa at nagluto na lang. Kusang kumalam ang sikmura niya noong maamoy na ang corn soup na gawa nito. Wala sa sariling napalapit siya rito. "Ang bango," mahinang sambit niya pa at suminghot. "I know, Angel. Naligo ako ng tatlong beses kanina—" "Hindi ikaw ang tinutukoy ko. Ang corn soup ang gusto ko at mukhang gusto ni.... baby." Hinawakan niya pa ang impis niyang tiyan.

Wala itong karapatan! 'We'll see if lapitan mo pa si Anghel pagkatapos ng gagawin ko sa iyong malanding babae ka! Makikita mo ang hinahanap mo, Nerd! Anghel is only for Angela which is me! So he is MINE!' turan niya sa kanyang isipan. Cursing the innocent Louelle who's busy with her phone at the same time listening to different clubs. Louelle's POV