Ano Ang Alamat の小説・ストーリー

matigas niyang sagot. Sa kanyang tiyak na sagot, ang mga madilim na ulap sa kanyang puso ay agad na nawala at ang mundo ay naging mas maliwanag nang bigla. Masyadong hindi totoo ang pakiramdam nito, at nag- aalala siya na baka pagsisihan niya ito sa huli kapag nagising siya. " Dapat ka nang matulog! Mag- uusap tayo kapag nakapagpahinga ka na."

Pakiramdam ko nga si Gabriella pa ang nakakaramdam ng ganito dahil siya ang laging tahimik kahit nakikinig siya sa amin. Don't reply: You're not replying. Uuwi ako mamaya for your birthday. Aalis tayo. Nanlaki ang mga mata ko nang iyon ang bumungad sa umaga ko. Ilang linggo nang text nang text sa akin si Carlo na hindi ko pinapansin. Ngayon lang ako mukhang mapapa-reply. Mantakin mong magbi-birthday na ako. Isang taon na agad ang nakalipas matapos akong lumayas sa amin. Ang bilis naman masyado ng araw.

sagot kodin naman dito at pareho naman kaming natawa "Ang ganda pala dito at ang tahimik at ang tanging maririnig molang ay ang mga hampas ng alon mula sa dagat. "itong lugar nato ang minsan kolang puntahan"saad nito at nagtaka naman ako kung bakit "Bakit naman? Tanong ko

Seeking for a hand to hold. “Alam mo ba ‘yung kwento ng iilan?” biglang usal ni Alana. Nilingon niya ito ngunit nakatitig lang ito sa karagatan. “Sun represent people’s life.” Hindi siya sumagot at nakinig na lamang.

Ysla Bago kami matulog ni Nathan, palagi muna kaming nag-uulayaw, walang palya, walang mintis. Parang ritwal na namin iyon tuwing gabi, isang tahimik ngunit maalab na paalala ng koneksyon naming dalawa. Minsan, kahit sa paggising pa lang, lalo na kung nauuna pa kaming magdilat ng mata kaysa sa pagtunog ng alarm, ay inuulit namin ito na parang hindi sapat ang gabi para iparamdam ang init at uhaw ng isa’t isa.

“Ibibitaw natin siya sa dagat. Doon siya magiging malaya, at doon na matatapos ang lahat ng kwento ng nakaraan.” Sabay naming ibinuhos ang abo sa malalawak na alon. Sa sandaling iyon, sumikat din ang araw—malaki, maliwanag, at nagbibigay ng init sa aming mga mukha. Walang malakas na iyak, walang matinding galit, at walang hinanakit. Ang naramdaman ko ay isang kakaibang ginhawa, na parang isang mabigat na bato ang inalis sa aking dibdib. “Paalam, Ama,” bulong ko nang mahina. “Sana saan ka man mapunta, makahanap ka ng kapayapaang hindi mo nakita noong nabubuhay ka pa.”

sagot ni Emerald, ang mga mata ay puno ng pananabik. Alona’s heart skipped a beat. Alam niyang may mga pagkakataon sa buhay na hindi mo maiwasang matutuklasan ang mga bagay na magpapaalala sa’yo ng mga nakaraan, mga bagay na hindi pa lubos na nalilimutan. Ngunit nang makita niyang masaya ang kambal, naalala na lang niyang hindi pa siya handa upang pag-usapan ito. "Ah, ganun ba?" sagot niya nang may ngiti, kahit may konting kabang nararamdaman sa dibdib.

Anong nangari kay mama matapos niyang mahimatay. Sapo ko ang puso ko habang kinakalma ang sarili. Limang araw lang kaming nanatili dito at heto ngayon bumalik na ang lahat ng alaala ko. Akala ko ay aabutin pa kami ng maraming araw pero limang araw lang pala! Wala akong kasama sa kama. Binalingan ko ang orasan at kita kong alas dose na. Nanghihina ako at nilalamig. I thought I was dreaming. Totoong alala na pala ang mga yon.

3RD PERSON'S POV “So, the handsome guy you were supposed to meet was the one who saved you yesterday?” ani Alona na itinukod ang mga palad sa lamesa at itinapat ang kaniyang mukha sa mukha ni Amara na noon ay nakapangalumbaba naman sa lamesa habang abot tenga ang mga ngiti na animo'y nagdi-day dream. Nasa Lanai sila ng kaniyang bahay at agad siyang binisita ni Alona nang malaman ang nangyari sa kaniya.

Nagtatanong siya ng "Nasaan ang bata", hindi "Nasaan si Christopher". Ang realization ay tumama sa akin na parang isang toneladang brick. Kahit siya ay hindi naniniwala na si Christopher ang kanyang anak.