Ano Ang Alamat の小説・ストーリー

Camela Lunes Maaga akong nagising at hindi na naman ako nakatulog ng maayos kagabi. Nag away kasi kami ni Lauren este inaway ko pala si Lauren. Kainis kasi ang babaeng yun at gabi na ng magparamdam sa akin ni hindi nga ako kinamusta ng umaga man lang ni ha ni ho wala itong message sa akin kaya sinong matino ang hindi maiinis at magagalit pag ganun. Yung hindi mo alam kung mag aalala ka o maiinis ka dito. Kasi nga hindi mo na alam kung anong nangyayari na dito dahil wala nga itong paramdam sayo.

Ganitong paraan nga yata siya magrebelde sa pamilya niya. Napailing siya muli. Bahagyang nadismaya na kailangan na niyang iwan ang lalaki. Hindi niya alam kung paano ito napunta roon. Hindi na niya balak alamin pa. Mahirap kalimutan ang nangyari pero magpapanggap siyang walang nangyari. Hahayaan niyang isipin nito na panaginip lang ang lahat. Pero sa sarili niya, sariwa niyang maalala ang lahat ng ito. Baka rin hindi na niya ito matingnan nang tuluyan kapag nagising na ito.

Xander's Pov Sabi nila lahat ng bagay at tao my lugar may pwesto, may panahon at oras makakapagpasaya man sayo o hindi. Gaya na lang ng araw sa umaga bwan sa gabi, ang tubig sa ilog umaagos at ulan ay pumapatak, ang tao ay nabubuhay at namamatay... But Im not buying it kasi kung ganon? Bakit kinuha agad ang mahal ko? Ang lugar at pwesto pati panahon at oras nya ay dapat sa tabi ko. Kaya isa lang ang ibig sabihin LIFE IS A BIG BULLSHIT UNFAIR!

Family first na ang palaging motto nito. “Isang magandang panibagong umaga na naman…” nakangiting dilat ng mga mata ni Alia na nag-inat pa, kinapa-kapa niya ang tabi at napag-alaman niyang wala na naman doon si Oliver. Ilang arawa na siya nitong iniiwang tulog. “Saan na naman kaya nagpunta ang isang iyon? Hindi man lang ako hinintay gumising…” tagilid niya sa kabilang dereksyon habang hindi na mapalis ang ngiti sa kanyang labi.

AYA’S POV Tatlong buwan. Sinasabi nila na ang oras ang naghihilom sa lahat ng sugat, pero para sa akin, ang oras ay paalala lamang kung gaano kabilis nabubura ang lahat ng pinaghirapan mo. Ang dating amoy ng mamahaling kape at air-conditioned na lobby ng Alvero Grand Hotel ay napalitan na ng sariwang hangin dito sa aming maliit na bayan sa Laguna.

Napaluha na siya ng tuluyan. MAGA at mugto ang kanyang mga mata kinabukasan. Hindi niya alam kung ilang oras ang naitulog niya, at lalong hindi niya alam kung anong oras na siyang nakatulog kagabi. Ang alam niya lang ay iyak lang siya ng iyak kagabi matapos malaman ang lahat, at hindi na niya namalayang nahila na siya ng antok.

Sa kanyang dibdib, may init na nahahalo sa lungkot; sa bawat halakhak ng mga bata ay may paalala kung ano ang ipinaglalaban niya. Nang mapagod sina Calix at Selene, bumagsak sila sa tabi ng kanilang ina. Hinaplos ni Aurora ang mga pisngi nila at tinanong kung gusto nilang magkuwento. Nagkwento siya ng isang alamat tungkol sa dalawang bituin na nagtagpo sa langit at lumaban sa dilim. Habang nagsasalita siya, nakatingin si Lucas sa kanya, nakikita ang isang Aurora na hindi bihag, hindi mandirigma, kundi isang babaeng may sariling liwanag. Sa kanyang isipan, sumagi ang pagnanais na itago siya mula sa lahat ng panganib, kahit isang araw lang pa.

“Nilagnat ka.” Ang mga salitang iyon ay nagpasiklab ng pira-pirasong alaala mula kagabi. Parang may panaginip siyang naalala, ngunit malabo ang detalye. Gayunman, malinaw pa rin ang pakiramdam. Parang lumubog siya sa isang malamig at walang awa na lawa. Nilunod siya ng tubig habang hinihila pababa. Nagpumiglas siya, pilit umaabot sa ibabaw.