Novel & Cerita Are You Mad At Me

"Hindi ako masyadong kinakausap ni Tita at ni Rafaella simula pa kaninang umaga. Maging iyong mga kapitbahay natin ay parang hindi ako nakikita. Are they mad at me?" "Hmm... parang wala naman silang problema. Siguro wala lang sa mood ang mga iyon," tanging nasabi ko. "A-are you mad at me?" maingat niyang tanong. "Bakit naman ako magagalit?" mahinang tanong ko.

Walang gana sagot niya. "Saan sila pupunta?" Hindi ko mapigilang itanong. "I don't know!" Padabog nitong sagot at sinara ng malakas ang pinto. Galit ba siya? May nangyari ba sa kanya? Bakit parang may dinaramdam siya? "Bilis!" Napatalon ako sa gulat ng sumigaw pa siya sa saradong pinto. Matt is indeed angry but for what?

"You have plenty of time. Ano ba ang ikinagagalit mo? Beside, alam naman na nila dad at nanay; may approval na sa kanila. Mazekeen, can you please stop worried about the feelings of other people? Care about me—I needed you the most. I'm always starving, not until I tasted you." "Gabriel naman! Hindi ko alam kung saan parte ako magagalit sa iyo! Araw-araw na lang. Hindi ka ba napapagod? 'Yang daks mo na iyan—pagpahingahin mo naman, maawa ka!" Rinig ko ang mahina niyang tawa sabay haplos sa aking likod. "Yes, Madam Baby. I'm sorry, but please don't mad at me, huh?"

baling ni Tangi. "Hmm, sige," sagot ko naman na siyang pagtango nilang dalawa ni Rozzean. Nauna na rin silang lumabas at ang katabi ko, pansin ko na kanina pa nakatingin sa akin kaya napabuntong hininga ako. "Are you still mad at me?" Tinatanong pa ba 'yon? "Hindi ba obvious? Ipinagluto nga kita, pero hindi pa rin tayo bati."

Tahimik lang itong inilapag sa mesa, pero hindi agad umalis. “Anything else?” tanong ni Adrian, hindi tumitingin. “W-wala naman. Pero…” Napakagat-labi si Althea. “Adrian, galit ka pa ba sa’kin?” Sa wakas, itinaas nito ang tingin. Diretso, matalim, pero puno ng emosyon. “No. I’m not mad at you. I’m mad at myself.” Naguluhan si Althea. “Bakit naman?”

Sisimangutan sana siya, pero kumindat siya. Shit naman, ‘to, oh! Para akong nalusaw. Tumalikod na lang ako. Pigil-hininga. Todo tiim pa sa labi ko. “Calessia…” “Bakit po?” Mabuti na lang at nagawa ko pang sumagot agad. “Are you mad at me?” ‘Yon ang hindi ko nasagot agad. Hindi kasi ako sure kung galit pa rin ako sa kanya.

pahayag ko naman sa kaniya, Nang agad siyang umiling at napangisi, at agad ko naman siyang tinanong, “Oh? Bakit parang masaya ka pa na nag-kaganito ako? Are you insulting me?” tanong ko naman sa kaniya. Agad naman siyang umiling nang sabihin ko iyon sa kaniya, “Hindi naman babe, it’s just don’t be so mad naman—hindi naman yata nila sinasadya na makabangga ka nila or something right?” saad naman niya sa akin

"Is she mad at me? Oh no, I can't take that!" Nabahala siya sa ideyang iyon, kaya dali-dali siyang magpadala ng sunod-sunod na mensahe. [Tita Mommy, are you mad at me po?] [Why aren't you replying to my message po?] [Tita Mommy, I'm sorry if Mom will be the one sending me to school. You know naman po na ikaw mas gusto ko, ‘di ba?. Tita Mommy, don't be mad at me po, please?]

Hindi bale nang siya ang masaktan. "That's it? Hindi ka pa rin ba marunong mag-sorry hanggang ngayon. Ubod pa rin ng taas ang tingin mo sa sarili mo? Hahayaan mo’kong saktan kita para ano, para quits na tayo? Para ma-satisfied 'yang konsensiya mo na dahil sinaktan kita ay pantay na ang kasalanan natin sa isa'-isa? o baka naman wala ka talagang konsensiya?"

tanong ko sa kaniya. Agad naman siyang napailing at malamig akong tinignan. "No. I'm busy—" "Alam kong hindi ka busy," sabi ko kaagad sa kaniya dahilan nang pagkakahinto niya. "You're just mad at me, right?"