Are You Mad At Me นิยาย & เรื่องราว

malamig kong sagot sa kanya. Naramdaman ko ang pag-upo niya sa kabilang gilid ko kaya mas lalong naghuramentado ang puso ko. Alam ko na nakatitig siya sa akin pero diretso lamang ang tingin ko sa platong nasa harap ko. "Are you mad at me?" tanong niya. "Hindi," tanging wika ko, hindi pa rin siya magawang tingnan.

hindi ko na naituloy ang sasabihin ko dahil bigla niya kong niyakap ng mahigpit. "I'm not mad at you, I can't be mad at you." sabi nito at hinalikan ako sa noo. Napangiti ako at ginantihan din siya ng yakap. "Hindi mo ko matiis noh." Pang-aasar ko sa kanya. "Yeah. Whatever." sabi nito at niyakap ako ulit. ***

nakangiting sagot ni Raze. “Aba’y panalo!” palihim akong natawa nang pumalakpak pa si tatay. “Bagay na bagay! Parehong magagandang tao!” Naramdaman kong nakatitig sa akin si Raze kaya nag-angat ako ng tingin sa kanya. “Bakit?” “Are you still mad at me?” “Do I look mad?” pinilig ko ang ulo na nagpangiti sa kanya. “Mukha ba akong galit, Kapitan?”

Nang mapantayan ang kanyang mukha ay mariin siyang tinitigan nito kaya bahagya siyang nailang sa lapit ng kanilang mga mukha. "T-teka lang, pag-usapan natin nang maayos 'to." Kabado at nauutal niyang reklamo sa kaibigan. Hindi na niya mawari ang sarili kung bakit ba iyon ang kanyang nasabi. Hanggang sa nanigas na ang kanyang leeg sa mga oras na iyon dahil sa pagpilit niyang iatras ang kanyang ulo upang mas lumawak pa ang distansya ng kanilang mga mukha. "Are you mad at me? As far as I can remember, wala naman yata akong ginawang kasalanan sa iyo kanina."

Napayakap agad ako. " creepy! Ikaw nga!" Sabi ko pa. Ramdam ko namang natatawa ito. " yeah." Sagot lang nito. Super saya ko! Nandito sya! Pero wait. Napatigil ako. Hindi na ba sya galit? Lumayo ako ng konti. Tumingin naman ito sakin. " are you still mad at me?" Tanong ko. " yes i am." Kinabahan naman tuloy ako saka naconcious sa itsura ko. Hindi naman ako ngumiti sa lalaki diba? Maayos din ang suot ko.

"Are you mad at me?" "I'm not mad at you. Bakit naman ako magagalit sa 'yo?" "Kasi nagseselos ako." "What?" Umigting ang panga ko, pero hindi ko ipagkakaila sa sarili ko na parang kinikilig din naman ako sa tuwing sinasabi niyang nagseselos siya. "Bakit ka nagseselos? Hindi kita boyfriend, Theo. Wala tayong relasyon. Hindi mo ako gusto."

"Are you mad at me?" "Hindi," matipid kong sabi. "You're mad at me," he announced. "Paano mo naman nasabi ha?" "You can't even look at me while saying that you aren't mad, I'm sorry." I heavily sigh and look at him to his eyes. "I'm not mad at you," galit ako sa sarili ko kasi umaasa ako sayo. "Really then?" he stares at me intently. "Okay... May gusto den akong ipaalala sa'yo," bigla naman akong kinabahan sa tono ng kaniyang boses.

Huminto lang ako at hindi lumingon sa kanya. " Take your breakfast and then leave, Ez. " Malamig na wika ko pa at nagpatuloy sa sala. Umupo ako doon sabay bukas ng laptop ko. "I'm sorry. " Aniya na sumunod pala sa'kin. Hindi ko siya pinansin at itinuon lang ang atensiyon sa ginagawa. " Are you still mad at me? " Tanong pa nito. Nag-angat naman ako ng tingin sa kanya.

Is he mad at me? Tumikhim ako, “galit ka ba sa akin?” tanong ko rito mayamaya. Nangunot naman ang noo nito nang muli akong sulyapan. “Bakit naman ako magagalit sa ’yo, Portia?” seryoso pa rin ang mukha nito.

“Okay.” Napakurap siya, halatang naguguluhan sa naging reaksyon ko. “Okay? That's all?” “Yes. That's it.” “Hindi ka galit? Hindi ka nadidismaya na nasayang ang oras mo sa blind date na 'to?” Umiling ako nang marahan. “Why would I be mad? Nasaktan mo ba ako? Ininsulto mo ba ako? No. You treated me with utmost respect.”