Novel & Cerita Are You Mad At Me

“Can we talk?” Doon ko lang naramdaman ang pagbangon ng anak ko. Nilingon ko ito at nakita ko ang pagtangal nito ng headphones. Finn looked at me. Walang emosyon sa mga mat anito at parang hindi siya interesado. O sadyang pinapakita niya lang sa ‘kin na hindi ako interesanteng kausap. “Are you still mad at me?” tanong ko sa kanya. “No,” diretsong sagot nito. “I was never mad at you.”

"Bakit naman ako magagalit?" "H-hindi mo kasi ako pinapansin kahapon kaya naisip na baka nga galit ka. Tapos, sumama ako kay Harold-" "It's not your fault, Felize. I'm not mad kasi sumama ka lang kay Harold at pumayag na makipag-dinner. Oo, nainis ako sa inasta niya kagabi pero 'yon lang 'yon. I'm just frustrated to myself. Hindi ko alam kung papaanong mag-re-react dahil ngayon lang ito nangyari sa akin. Hindi pa nagkakasakit ng ganito si Thalia." he lifted up my chin. "I'm not mad at you," pag-uulit niya pa.

“Are you mad?” Napabuntong hininga ako sa itinanong ni Y. “I am mad, pero mababawasan ang galit ko kapag ipinangako niyong hindi na ’to mauulit. Muntik na akong atakihin sa puso dahil sa inyo alam niyo ba ’yon?” “We promise!” sabay-sabay nilang ani. Napangiti ako.

'Hays ka naman' "You're not mad?" kabado kong tanong "No" Umiling siya "Bakit naman ako magagalit, ang mahalaga you're here" ngumiti siya sa akin Hindi ko din maintindihan ang sarili ko bakit ko tinanong yun sa kaniya.. Medyo nakakapanibago lang yung dating niya sa akin. Ano kaya yung mararamdaman niya kung malaman niya na bibisita ako sa bahay ni David at ipapakilala sa Daddy niya.

Pilit na binabalewala ang nararamdaman niyang sakit sa sinabi nito Jenna will be here again. " Ok.. that's all? " She asked flatly at hindi man lang ito nilingon kunwari busy siya sa paghahanap nang masusuot "Are you mad?" He amusingly asked her. '.. isn't it obvious,?.. nakakatuwa ba Austin..? ' She wanted to yell on his face pinipigilan lang din niya ang sarili. "Kung wala kanang sasabihin sir, magbibihis lang po ako--"

Ngayon ay hindi ko na tuloy alam kung anong ire-reply ko. Lance Are you still sore? Me: A little. Lance: Are you mad at me? Galit ba ako? Bakit naman ako magagalit, eh, ginusto ko rin naman iyon. Me: No. I’m okay. ano’ng ginagawa mo? Okay lang kayang magtanong ng ganoon? Kinabahan tuloy ako kasi baka isipin niyang masiyado akong pakialamera. Lance:

Humihingi ng paumanhin na dapat sana ay ang mgaulang niya ang gumagawa. "No...no love, I-I'm not mad at you. But I' am hurting, I feel betrayed, I don't deserve that but here you are...saying sorry. How can I be mad at you? You are so cute. So honest and sweet. No, I'm not mad...not mad at all," mahabang sagot ko sa kaniya.

That he doesn't care anymore dahil mas mahalaga na ako sa kanya? Bwisit! Kabaliwan niya...... "Are you still mad at me?" Muli niyang wika nang hindi ako sumagot sa nauna niyang sinabi. And this time, mariin ko siyang tiningnan habang nakataas ang mga kilay ko.

pagpa-panic ko. “Just get off me bago pa kita itapon palabas ng kwarto ko,” masungit n’yang pahayag. “A-Are you mad at me? Hindi mo na ba ako tuturuan mag-video game kasi inipit kita habang nagi-sleep ako?” Inosente kong tanong sa kanya. Nanginig ang labi ko at nagbabadya na rin ang pagbagsak ng luha ko.

“Then, now, can you please tell me why are you upset?” “Ha? Hindi, ah!” “Are you jealous?” Natigilan ako. “Baby, please tell me. So I know how to solve your jealousy.”