Are You Mad At Me Novels & Stories

"Then, am I the reason why you dropped out?" Hindi ko alam na muling magbubukas ang mga usaping hindi namin naayos nang ilang taon ngayong gabi. Mabilis at mabigat ang paghinga ko. Mali, nahihirapan nga akong huminga dahil lumalakas ang kabog sa dibdib ko. Maging ang mga labi ko'y nanginginig sa sobrang daming emosyong namamalagi sa puso ko. "Are you really that mad at me to the extent that you left me without any explanation, and find another woman to be with?"

malamig kong sagot sa kanya. Naramdaman ko ang pag-upo niya sa kabilang gilid ko kaya mas lalong naghuramentado ang puso ko. Alam ko na nakatitig siya sa akin pero diretso lamang ang tingin ko sa platong nasa harap ko. "Are you mad at me?" tanong niya. "Hindi," tanging wika ko, hindi pa rin siya magawang tingnan.

Mas lalo naman akong nainis nang marinig ang munti nitong pagtawa. " Are you mad at me, Maby hmm?" Aniya at pinantayan ako sa paglalakad. Mahinang pinisil niya pa ang pisngi ko. " I told you to stop calling me, Maby. Hindi ako ang kabir mo! " Inis na wika ko pa na mas lalong ikinatawa nito. Iniwan ko naman ito at mas lalong binilisan ang paghakbang ngunit naabutan parin ako nito sabay hila sa'kin. Nanlaki naman ang mata ko nang bigla niya akong hinalikan kahit maraming tao. Itinulak ko naman ito at inilayo ang mukha sa kanya ngunit mas hinigpitan lang nito ang pagyakap ng isang braso niya sa baywang ko. " Are you jealous, Maby?" Aniya na parang nagtatanong sa

"I don't like your tone." "Rommel, pwede ba'ng—" "Again, are you mad at me?" "Sinagot ko na." "You are mad at me." "Rommel—argh! Hindi ako galit!" "Then why are you shouting at me?" "I'm not shouting at—Hmph!"

We order burgers and some of us order coffee. Lahat kami ay tahimik na kumakain! Para naman may multo sa tahimik dito ano!? Meggan is eating silently. "Are you mad at me?" Meggan asked suddenly, my arched brow and I looked at her. "Of course!" sarkastikong sagot ko sa'kanya, tiningnan naman ako nang masama ni Phoebe. "Then, my sister will be mad at you too," sagot ni Meggan, I just rolled my eyes.

“At kilala mo siya.” Napatawa ako nang mahina. Walang saya. Walang aliw. “Yeah,” sagot ko. “I know.” Naglakad ako papunta sa malaking bintana. Tumingin sa labas. Sa city lights. “She’s hot-tempered,” dagdag ko, parang kinakausap ko na lang ang sarili ko. “And I’m pretty sure…” Bahagya akong napangisi. “…she’s already mad at me. At baka nga pinagmumura na niya ako sa mga oras na 'to," usal ko at bahagyang napangiti.

mahina pero halos pagalit na sambit niya sa akin. “Bakit pa ako magpapaalam, nakapag paalam na ako kay mommy at kay Yaya Mely. Ok na iyon." Napanganga siya sa sinabi ko. Halos hindi makapaniwala na iyan ang isasagot ko sa kanya. “Why are you mad at me?"

" singhal ko sakaniya at umakto siya na nasaktan at humawak pa nga sa dibdib niya' tsk, eh kung ako pinahawak mo? "You're not Mad anymore?." malambing ang paraan ng pagtatanong niya non na mabilis nagpalambot ng puso ko. Pano naman ako magagalit kung ganiyan ka-gwapo yang mukha mo? Napailing ako, Rupok ko. "Hindi na ko galit." sagot ko. Kinuha niya ang dala kong kanin. "Hmm.. that's a relief. But you're pretty when you're Mad."

Lumapit siya saakin at inayos ang mesang ginamit ko para maka upo siya sa gilid ko. "You still mad?" Maingat kong tanong. Kumunot ang noo niya at umiling. "I told you, I'm not mad. I understand now," seryoso niyang sabi. "You sound so cold, you're mad," I stated. He licked his lower lip and sighed. "I'm not, Catiana. I'm just thinking about everything," he explained. Umiling ako sakanya. "You're mad. You're not calling me babe anymore," pamimilit ko.

Baka kaya gusto niya akong pakainin dahil may nilagay siya dito? Ayokong kumain. Bahala nang magutong ako. Mamaya nalang pagkababa ko. Magkakape nalang ako at paresan ko ng pandesal. Final decision "Why are you so mad at me? I didn't do anything to you." Anong wala? May amnesia ba sya? Umismid ako at iniwas ang tingin sa kanya. Nakita kong umayos ito ng upo. "Look at me, I'm talking to you."