Novel & Cerita Arlecchino Vision

Archer gasped exaggeratedly when Vito slowly got rid of his disguise mask that was indeed a magnificent invention that Guishonne made. Muli kong nakita ang totoong itsura ni Vito. Napakagandang pagmasdan talaga ng kaniyang kulay gray na mga mata na namana nina Archie at Archer. Gano’n pa rin naman ang itsura niya at kagaya nang kaniyang disguise bilang Clark ngunit mas prominente ang bawat anggulo ng mukha ni Vito at sobrang malakas nang kaniyang karisma. Matalim ang tingin ng kaniyang mga mata at sobrang perpekto naman ng kaniyang mukha. Kahit na mayro’ng mga maliliit na peklat sa kaniyang mukha ay hindi nakabawas iyon sa kaniyang kakisigan. Halatang hindi makapaniwala si Archer sa kaniyang

pangungumbinsi niya rito. Nagmamakaawa akong tumingin kay Alaric. Pilit ko siyang pinakikiusapan gamit ang aking mga mata but he just shut me down. “A-Alaric. Please—” Pakiramdam ko ay bumalik ang takot na nararamdaman ko kanina. Mas lumala pa nga ito dahil nasa kay Alaric na ang desisyon. “If you give me that painting, we will sign a contract with your company. Pag-isipan mo itong mabuti, Atkinson.” Ngumiti si Chairman Vizencio kay Alaric na para bang alam na niya ang isasagot nito.

Saglit siyang tumigil bago maingat na idinugtong sa mahina ngunit malambing na tinig, "Ma, matapang ako. Pero... ikaw ba? Nakapagpahinga ka ba nang maayos kagabi? Natakot ka ba?" Ang kama na tinulugan ni Anri ay espesyal na ipina-customize ni Alec para sa kanya. Ang headboard nito ay hugis kalahating buwan, at ang frame ay may pino at eleganteng disenyo ng mga bulaklak—parang isang bagay na mula sa isang fairy tale.

"Huwag kang mag-alala, Lauren. Bukas ay pupuntahan natin sa kulungan si Nana Violy. Pero sa ngayon ay kailangan mo munang umuwi at magpahinga. Hindi lang ang katawan mo ang pagod kundi pati na rin ang iyong isipan." Marahan akong tumango. Nagpaakay na ako sa kanya nang hawakan niya ako sa siko para maglakad kung saan nakaparada ang kotse namin. I couldn't helped myself but to think about the vision I saw. But just like how my eyes got healed I also couldn't explained the reason why I suddenly had a vision. A very ominous vision. Ilang hakbang pa lang ang nagagawa ko nang bigla kong maalala ang lalaking tumulong sa akin. Lumingon ako para magpaalam sana sa kanya pero wala na siya sa kinatatay

Naiwan kaming tatlo sa sala, pero para akong nakaupo sa mga pako, hindi sa malambot na couch. ​“I’ve reviewed your portfolio,” panimula ni Alaric habang inilalabas ang kanyang tablet. “The NC Collection has a distinct DNA, it’s bold, elegant, but lacks a clothing counterpart that carries the same weight. My vision is a series of runway shows where the bags aren’t just accessories, but the centerpiece of the entire ensemble. A fusion of Montefalco textiles and your craftsmanship.”

Parang isa itong lumang torture room. Biglang may lumapit. Tinanggal ang itim na piring sa aking mga mata. Unti-unting luminaw ang aking paningin. At bumungad sa akin ang nakangising mukha ni Markus. "Hello, Boss." Binuksan niya ang dalawang braso niya na parang may ipinagmamalaki. "Finally..." "The one and only Alaric Thorne." "Nice to see you."

Bukod pa roon, ang mga camera na nakalagay sa loob ng mga vending machine ay wide-angle at ultra-high-definition, na may halos 180-degree na field of view. Bukod pa roon, nakalagay ang bawat isa sa tabi ng pader, kaya kakaunti lang ang blind spot. Dahil dito, tuloy-tuloy na nasubaybayan si Arlo mula nang bumaba siya ng kotse hanggang sa makarating siya sa boarding gate. - Samantala, dumating na si Charlie at ang iba sa cannery bago pa sumikat ang araw.

Tumingin siya sa isang monitor kung saan lumalabas ang CCTV feed ng Canada Summit security—lahat ng entrance points, lahat ng blind spots, kontrolado nila. Alaric: "Pag natuloy ito, babagsak ang global economy. At ang mundo? Maghahanap ng lider. Chaos births kings, Elenya. And I—" Pinindot niya ang red digital button sa control pad. Alaric (low and merciless): "—I was born to reign in hell." Biglang bumukas ang steel door sa likod niya. Pumasok si The Ghost, may dala-dalang burner phone.

“Are you sure?” “I don’t need certainty,” sagot ni Alaric, matalim ang titig. “Naramdaman ko noong una ko pa lang siyang makita. Those eyes, matulis, malamig, walang paki kung duguin ka man sa harap niya. She thinks she can hide behind a fake name, or a fabricated story. But I see her. I see everything.” He slammed the glass on the table, nagkalat ang bubog mula sa nabasag na baso, natigilan ang mga staff pero walang lumapit.