Assassin Mask Novelas e Histórias

Mga kidnapper ba ang mga ito? Purong itim ang kanilang kasuotan. Mula sa tactical gear hanggang sa mga bota nila. Pero ang pinakanakakatakot sa kanila ay ang mga suot nilang maskara. Puting-puti ito na walang emosyon, katulad ng sa Jabbawockeez. Tuloy, nagmistula silang mga demonyo dahil sa dim lights ng café. "Walang gagalaw!" baritonong sigaw ng isa sa kanila.

The skin on his back parted as the cold razor edge licked him like a predator hungry for he prepared to spring off the ground, Leopold caught a glance back over his shoulder. He finally had a clean view of his assailant – tall as Atlas with the same hairdo— a man bun, dressed in dark red head to toe, and wearing a white porcelain mask. From the assailant’s right hand long, jagged blades extended like dragon claws, glowing silvery in the rising moonlight.

"Oh, anong balita?" "Master, walang bumalik na mga NI, ngunit napansin namin ang isang babae na pumasok sa loob ng barko. Nakahoodie din ito katulad ng mga NI. May suot siyang black mask. Nang lumapit na kami upang hulihin siya, ang bilis niyang kumilos. Halatang highly trained assassin siya at may iniinject na gamot sa katawan upang lalong maging malakas. Nakatakas siya sa amin." "Tangina! Ang dami n'yung purely trained assassin ngunit natakasan pa kayo?"

Parang ginawa para manira ng buhay at mangwasak ng puso ng kababaihan. Mula sa matangos niyang ilong, hanggang sa matalim niyang panga at mga matang kahit malamig tingnan, kaya ka pa ring titigan na para bang ikaw lang ang tao sa buong mundo. “Mask,” simpleng sabi niya. Agad lumapit si Arabella dala ang dalawang eleganteng mask. Iyong kay Ark matte black na may dark silver details habang iyong para sa akin naman ay black and gold, delicately designed with tiny crystals around the edges.

Hindi makapaniwalang bulalas ni Hunter ng makita ang dalaga. At dahil doon ay nagulat din ang iba nilang kasama pero agad ding nakabawi sa pagkagulat ang iba. Chasey is wearing a black crop polo top, a black cargo pants, black ankle boots and a black cap na nakabaligtad. At dahil maputi ay kitang-kita ang mga sugat nito na may benda at bahid pa ng dugo. Marahil ay nakuha nito ito kanina sa pakikipag-laban, alam ni Thunder iyon.

“Assassins, please, ready.” Ang mga grupo ng mga assassins na siyang kalalabanin ko ay sabay-sabay na gumalaw upang ihanda ang sarili. Nakasuot silang lahat ng itim na maskara, ngunit alam kong nakangisi ang mga ito ngayon sa likod nito. Hindi na nakapagtataka. “Start the assessment.”

Talagang papatayin ako ah. As I expected, lumabas na ang isa sa elite na assassin nila. Walang hawak na kahit anong kanina. Pero ngayon ay nilabas nya na ang katana na nasa likod nya. Nilapag ang baril sa gilid at parang inaaya ako sa isang duelo. She remove her mask and smile sweetly at me. Hindi sya mukang Chinese. Pero sa muka nya ay isa itong Japanese. Ang laki ng ngisi nya at itutok saakin ang katana.

Walang tigil ang paghasa ko ng aking kakayahan, ngunit sa kabila nito, isang tanong pa rin ang gumugulo sa akin: Paano ko makikilala ang dalawang assassin na kaalyado ng impostor ko? “Hindi sila basta nagpapakita ng totoong mukha,” sabi ni Tito Everett noong huling usapan namin. “Every fight, they wear masks. No names, no identities. Kaya kahit anong gawin mo, you won’t win this fight unless you figure out who they are.”

Kaya ngayong gabi, gagawa ako nang ikakatakot lalo ng pamilyang Veron. Paglabas kosa kuwarto namin ni Keilani, tumuloy ako sa secret hide out o secret room ko. Doon, ssa-isa kong sinuot ang itim na suit na pang-assassin. Sinuot ko ‘yon ng mahigpit, matibay at kumpleto. Mula combat boots hanggang gloves, para walang makilala ng kahit sino sa akin. Ang maskara ang huling sinuot ko. Tanging mata lang ang kita rito pero nakakahinga pa rin ako ng maayos dahil pinasadya ko pa itong gawin sa ibang bansa.

For making him worried and for lying to him. "Nakita mo ba ang mukha ni Silent Assassin?" excited ang boses na tanong niya sa akin. "Hindi, eh. Nakasuot siya ng mask kaya hindi ko nakita ang mukha niya," muli kong pagsisinungaling. Nakita ko ang disappointed sa kanyang hitsura nang marinig niya ang sagot ko ngunit inignora ko na lamang ito. Alangan namang ipahamak ko ang sarili ko. "Puwede bang huwag na natin pag-usapan ang tungkol sa nangyari? Ayokong maalala ang mga nangyari sa building na iyon," pakiusap ko sa kanya.