Assassin Mask Novels & Stories

sambit nito sa malalim na boses. Nilagyan nito ng posas ang kamay ko saka ako pinaupo sa kama. Ngayon ay kitang-kita ko ang lalaking naka-all black at naka maskara. Hindi malaki ang katawan nito ngunit hindi rin basta-basta ang katawan. Matangkas ito and I think he looks like an agent or assasin. Pinasadahan ko ng tingin ang buong itsura nito. May mga maliliit na kutsilyo na nakasuksok sa kaniyang binti at may dalawa pang baril sa bewang saka tila bomba. Nanginginig ako nang mga oras na 'yon habang nakatitig sa kaniya.

I opened my drawer and picked up my mask and a Ruger LCP II pistol. Isinuot ko ang mask and I tied up my long blonde hair dahil hindi ako nakikipagbiruan sa mga ganitong sitwasyon. The game is just starting. I'm not Samantha Kline this time. Amifaye Kline is back. I stepped out of the car and pointed the gun towards the two men in front of us. "Put your guns down." Malumanay kong utos sa kanila. "Who the fuck are you!?" he shouted at me. I saw his trembling hands while pointing the gun to me.

Tumango ako sa isang empleyado na nagsalita at tumayo na. Tinignan ko ang repleksyon ko sa salamin at dahan-dahang sinuot ang maskara na ibinigay sa 'kin ni Quisha. It really matched my dress. Halos hindi ko rin namukhaan ang sarili ko dahil kalahati ng mukha ko ang natakpan sa 'kin. It was a gold masquerade mask that has a gold feather on the left side. It also has glitters na nagkalat sa maskara. It looked fabulous.

"Is that so? so wearing that mask before, what is that for? to hide your emotion kasi noong araw na iyon ay hindi ka okay?" Natigilan naman si Ashley sa sinabi ni Margaux nang maalala pa rin nito ang unang araw na nagkakilala sila and all she said is true. "Paano mo nalaman na I am not okay that time?" "Ano ba ang use ng maskara, hindi ba to hide our face but in reality to hide our feelings that shows in our face"

Ito ay ang maliit na tao sa mask. Ang nakamaskarang aggressor na ito ay tila isang uri ng martial arts expert na alam kung ano talaga ang kanyang ginagawa. Sa tuwing aatake siya ng isang tao, sipain niya muna ang tuhod nito, o kaya'y mabilis siyang umatake kaya hindi na nila siya naiwasan o lumaban. Para siyang ninja na hindi mapigilan.

Naniniwala siyang siya ay isang asawa na nais lamang itago dahil sa paningin nito ay isa lamang siyang tagapag bigay ng init sa gabi nito. Ngunit sa likod ng maskara ng yaman at kapangyarihan, may isang katotohanan na pilit ikinukubli: si Hedeon ay isang mamamatay-tao; isang walang pusong assassin. At kung sakaling matuklasan ng babaeng minamahal, natatakot siyang tuluyan na iiwan ng asawa — sapagkat labis nitong kinamumuhian ang mga taong pumapatay dahil sa batang edad lamang ay naging ulila ang babaeng minamahal sa ama.

Hanggang sa mapapasakanya ang huling halakhak. Matagal na siyang nagtatago sa likod nang maskara. Ang paglaruan ang mga taong may atraso sa kanya ay hindi sapat ang kanyang katauhan upang magpanggap na isang mahinang negosyante na matanda. Kailangan ni Frank na pairalin ang matinik na paraan. Ayaw ni Frank nang foul. Gusto niya ay bala de-kalibre.

I inhaled and exhaled harshly. " Elora..." nilingon ko si Marcus ng tawagin niya ako. Hawak nito sa kamay ang isang maskara. It's a laced Venetian mask with feather's arranged to look like a flower on the side. It is also in black. He leaned forward to me to tie it around my head. Napapikit ako. Ang tungki ng ilong niya tumatama sa pisngi ko. Nang magdilat ako ay suot ko na ang mask habang siya naman ang nagsusuot ng kanya. Our masks looks identical. Wala lang feather ang sa kanya.

Chapter 7 Assassination Time * * * Gracious Grace Moncatar ISANG malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko bago ko ulit tinitigan ang kabuuan ko sa salamin. I’m wearing an ebony tight-fitting sleeveless shirt, cargo pants, and a pair of ebony knee-high boots that are filled with daggers inside the small secret pockets. I felt that I was sweating beneath the black mask I was wearing right now.

Mga kidnapper ba ang mga ito? Purong itim ang kanilang kasuotan. Mula sa tactical gear hanggang sa mga bota nila. Pero ang pinakanakakatakot sa kanila ay ang mga suot nilang maskara. Puting-puti ito na walang emosyon, katulad ng sa Jabbawockeez. Tuloy, nagmistula silang mga demonyo dahil sa dim lights ng café. "Walang gagalaw!" baritonong sigaw ng isa sa kanila.