Novel & Cerita Aswang Real Stories

“‘Yong aswang Mom,” “Evo anak, walang aswang.” “Meron Mommy, si Kai, aswang siya. Alam mo bang bigla nalang siyang nawawala at bigla nalang din dumating? Tapos ayaw niya sa bawang Mom, ‘di ba ganun naman ang mga aswang?” Tumango si Anna sa kanya kahit naguguluhan ito. Ang totoo ay natatawa siya sa sinasabi ni Evo sa kanya, pero ayaw niyang ipakita rito na hindi siya naniniwala sa kanya. Alam niya ang ugali ni Evo, mabilis itong magtampo kapag pakiramdam nito ay walang nakikinig at naniniwala sa kanya.

"Nahuli niya akong papunta dito kanina. Tapos iyon nag-usap kami, sinabi niya na ibinibigay na raw niya iyong basbas sa relasyon natin tutal wala naman na raw siyang magagawa para paglayuin tayo. Pero bago ako umalis nagbilin siya na huwag muna akong magpapa-aswang sa'yo--" "Aswang?" "Hmm.. Aswang, inaaswang mo raw ako eh." Napaawang naman ang labi nito nang ma-realize ang ibig kong sabihin. Malakas itong tumawa at kapagkuwa'y mahigpit akong niyakap. "Puwede ba kitang aswangin, hmm?" maharot na tanong nito sa may punong-tainga ko. Napaiktad pa ako nang dilaan nito iyon.

Peste, manananggal ata ang mga ito! Sa sobrang takot ko ay agad kong itinaas ang espada ko at iwinasiwas yun sa ere hanggang sa may natamaan ako at nakarinig ako ng sigaw. Napatingin ako sa lupa at bumagsak doon ang aking tinamaan kaya agad ko itong nilapitan at sinaksak para tuluyan na mamatay. The freaking demon looks like a monster to me! Kung sa pilipinas ito, considered na itong aswang! Fuck! I don't like aswang! But I am trying to remind myself that this is not somekind of folk lore monster in the Philippines. These are demons.

Halos wala na ring tao sa labas, ilaw nalang ng poste ang nagsisilbing ilaw ko sa daan. Napatingin naman ako sa buwan. Napangiti ako dahil ang ganda nito tapos full moon pa. Bigla nalang ako natawa kasi natatandaan ko ang mga kwento ni mama dati. Kapag daw full moon, may mga aswang daw na lumalabas sa gabi. Lumaki si mama sa probinsya kaya naniniwala siya sa mga aswang at dahil nag-iisang anak lang nila ako ay 'di na nila ako pinapalabas kapag ala-sais na ng gabi.

Nandito kami ngayon sa barangay hall, dinala namin sina Tiya Vangie rito para palamigin kahit papaano ang gulo, pero mukhang hindi iyon mangyayari. Sumasakit na ang sintido ko kakaisip sa bagay na 'yon. This is beyond my imagination. Mas lalong kakamuhian kami ng tao dahil dito. All because of Mama. She isn't in her right mind—her sanity has long since fractured... so, naturally, she becomes the convenient scapegoat for everything that goes wrong. People here rely on the unreliable, clinging to superstitions and hearsay because it’s what they’ve always known. I couldn't stop them, it was their way of life. Aswang. Mangkukulam. Mambabarang. Mamamatay tao. Ano pa ba? Ano pa ba ang gusto nilang

“Try this,” sabi ni Axcl at nasa harapan ko na ang salmon. Ibinuka ko ang bibig ko at hinayaan siyang isubo sa akin ang raw salmon na isinawsaw pa niya sa soy sauce at konting wasabi. “How was it?” he was excited to know what my reaction would be. "Hmm.. ang sarap" "Masarap than me?" I frowned when he said that. We just had sex earlier. I know my doctor advised me not to engage yet in sexual activity but I just let Axcl penetrate me.

Mukha ba siyang aswang? "Matatanggap ko pa kung ito ang sabihan mo na mukhang aswang!" Itinuro niya si Menggay. "Pero ako—" Hindi niya naituloy ang sasabihin, paano si Birang ay bahagya siyang itinulak kaya naman nangudngud siya sa tiyan ng lalaking nakahiga. "At ginawa mo kaming aswang!" Nanlalaki ang butas ng ilong ni Birang sa inis. "Sa ganda naming ito?!"

Napangiti siya at naisip na ligtas siya. “Pero wala namang nababalitang kumakain sila ng tao o may nawawalang tao sa lugar na yun?” “Sabi ko nga, bukod sa hindi naman sa lahat ng panahon ay umiiral ang pagka-aswang nila, natutunan na din ng karamihan na pigilin ang mga sarili sa pagpatay at pagkain ng lamang-loob ng tao. Sabi nga ng pinsan ko, natatakot din ang mga aswang na mahayag dahil alam nilang kamatayan sa mga tao ang sasapitin nila. Pero ako, di pa din ako kampante syempre. Tuwing umuuwi ako doon ay may baon pa din akong bawang at asin,” napatawa ng mahina ang drayber.

Dalawang mundong magkatabi. Dinala ko ang baso sa aking mga labi, at doon isang sinag ang tumagos sa akin: isang flash. Pagkatapos ay isa pa. Nakita ko, sa kabila ng salaming bintana, ang isang pigurang nakayuko na may kamera. Isang mamamahayag. Ang aking puso ay kumakabog. Agad kong naunawaan: bukas, ang aking imahe ay hindi na magiging akin. Ako ay nasa mga pahayagan, sa mga screen, isang buhay na bulung-bulungan. Bigla akong umayos ng upo.

Ilang ulit ko itong sinubukan ngunit ‘ni hindi ko ito maigalaw sa pwesto. Hindi ko naman iyon maaaring pabayaan na lamang na nakabukas at tumalukbong na lang ako ng kumot dahil baka mayroong pumasok na nilalang. Marami pa naman akong naririnig na mga kwento tungkol sa aswang sa mga probinsya, na mga dayo sa lugar ang pinupuntirya. Ang kabang nararamdaman ko ay lalong lumala nang kumisap-kisap ang ilaw mula sa lampshade. Iyon lamang ang nagsisilbing liwanag sa buong kwarto.