Novel & Cerita At Kung Sa Bawat Higpit

Tanong niya tsaka isinayad sa sahig ang kan'yang katana at nag-simulang lumakad palapit dito "Heh! Alam mo ba kung gaano kasarap sa tenga ang bawat daing niya habang pinapahirapan ko siya?" Nang-iinis na muling sabi nito kaya humigpit ang pagkakahawak niya sa kan'yang katana

I heard someone shouted, but all the strength in my knees seems to fall out. Sa isang iglap ay napaluhod ako sa sahig. Hindi na marinig ang reklamo ng isa pang taong dumating sa kung nasaan man ako ngayon.

Ngunit sa kabila ng lahat, buo ang titig, matatag ang tindig. Sa mga oras na iyon ay isang halimaw ang nagpakita ng kanyang bangis, hindi dahil sa mahika, kun'di dahil sa purong lakas ng isang bampira.

“Grrrrr” “Sun! Dark! Winter! Taraaa! Higa rin kayo rito ‘wag muna kayo maglaro pahinga muna tayo, ah?” sabi pa nito sa tatlong aso na nagkakagatan. Agad namang tumigil ang mga ‘to at tumungo sa kanya at humiga sa tabi niya. "Huwag muna kayo makulit, baka magtampo 'yong hangin baka biglang umalis."

Hindi naman diba? Lagi kaming nasa likuran ng bawat -isa. Sandalan sa tuwing napapa-disaster ang lahat. Ahahaha. Sinusuportahan at ginagabayan sa tamang landas ang friendship namin. @Death Wish

Humigpit ang kapit ko sa phone, at pinilit ko ang sarili ko na maging kalmado habang sumasagot, “Uuwi ako maya-maya. Ihahatid ko lang ang pera.” Matapos iyon, nagsimula si Hector na i-text ako kada sampung minuto, tinatanong kung nasaan ako. Kakaiba ito—hindi pa siya ganito katindi sa pagtetext noon. Kinalaunan, dumating ako sa address, isang tatlong palapag na gusali na nakatago sa tahimik na kalsada. Lumapit ako ng maingat, ang bawat hakbang ay mas mabigat kaysa sa huli.

Chapter 17: Sottish Malalaki ang bawat hakbang ng kaniyang mga paa habang hinihila ako. Ang higpit ng kapit niya sa aking palapulsohan na halos napapaigik ako. Sa tuwing magtatangka akong sitahin siya dahil paniguradong magmamarka ang kamay niya sa balat ko, ay natitigilan ako. Masiyado kasing mabigat ang presensya niya ngayon na nakakapagpanginig ng kalamnan ko.

nauutal kong sagot dahil sa anticipation. “Good.” Dahan-dahan siyang pumasok. Napasinghap ako nang malalim dahil sa sobrang sarap. Sobrang init, sobrang higpit, at sobrang laki. Parang every time na pinapasok niya ako, parang unang beses pa rin. “F*ck, ang higpit mo talaga,” napadaing siya habang nakapikit ang mata at nakakuyom ang kamao sa gilid ng ulo ko. “Parang ginawa ka lang para sa akin.”

Xaven Charles Hilton [Book 8] “Plip, Plop, Plop,” ( patak ng tubig mula sa nakasaradong gripo) “Huh, huh, huh.” (Mabigat na paghinga) Madilim, mabaho at nanlilimahid ang sahig dahil sa basâng semento nito. Ang sarili ko ay kasing dumi ng sahig, at kasing baho ng paligid.

Sigaw Nito! " OO! KASANALANAN KO NA ANG LAHAT HEART! KASALANAN KO KUNG BAKIT NABULAG KA! KASALANAN KO KUNG BAKIT NAGTITIIS KA SA DILIM. KASALANAN KO ANG LAHAT DAHIL HINDI KITA PINAGLABAN!. PAKIUSAP HEART PINAGSISIHAN KUNA ANG LAHAT! MAHAL KITA HEART AT HINDI MO LANG ALAM KUNG ANO ANG GINAGAWA KO MAKITA KALANG AT MAHANAP. MAHAL KITA HEART! ALAM KUNG HULI NA ANG LAHAT! PERO HINDI AKO SUSUKO! MAHAL KITA AT HANDA KITANG IPAGLABAN AT BAWIIN! MAHAL KITA". hagulgul ko sa harap nya!